อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1638

เซียวหลันยวนปลดหน้ากากลง

"มีคนส่งจดหมายด่วนเข้ามา บอกว่าจับตัวโป๋จีแม่ทัพบู๊ที่ราชาเฮ่อเหลียนไว้วางใจที่สุดได้ บนตัวโป๋จีมีจดหมายลับที่จะส่งให้เสี่ยวเฟยอยู่ คนในที่ว่าการส่งคนไปยังจวนตระกูลฟู่ พาตัวเสี่ยวเฟยไปแล้ว"

เซียวหลันยวนเดิมทียังคิดจะรีบบอกนางเรื่องนี้ เพียงแต่ไม่อยากให้นางที่เหนื่อยล้าต้องตกใจเกินไป

ให้นางสบายขึ้นมาหน่อย แล้วค่อยเล่าเรื่องนี้ออกมาดีกว่า

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นนั่งตัวตรง

"แล้วเสี่ยวเฟยตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

ต้องเป็นเรื่องที่เร่งด่วนมากแน่ ก่อนหน้านี้เซียวหลันยวนถึงได้กลับไปจัดการเอง

"อยูในจวนทางการ พ่อของเจ้าเองก็ตามไปแล้ว พาจงเจี้ยนไปด้วย ยังไม่ต้องร้อนใจ ข้าให้คนคอยเฝ้าจวนทางการไว้แล้ว ก่อนที่พวกเราจะกลับถึงจะไม่มีใครพาพวกเขาไปไหน"

เขาลงมือจัดการเอง ไม่อย่างนั้นเสี่ยวเฟยคงเกิดเรื่องเข้า ฟู่จาวหนิงคงร้อนใจไม่ไหวแน่นอน

พอได้ยินคำนี้ ใจของฟู่จาวหนิงจึงค่อยๆ นิ่งลงมา "โป๋จีเป็นคนสำคัญข้างกายราชาเฮ่อเหลียนหรือ? เป็นแม่ทัพบู๊? แล้ววรยุทธ์ดีไหม?"

นางไม่เคยได้ยินเสี่ยวเฟยเอ่ยถึงเรื่องนี้

แต่ว่าก็จริง เสี่ยวเฟยเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีกับคนของราชาเฮ่อเหลียนอยู่หลายคน เพราะเป็นแค่ชนเผ่าเล็กๆ แต่ก็ยังจะคิดแย่งชิงผลประโยชน์ วุ่นวายยุ่งเหยิง

เขาอาจจะคิดว่า ชาตินี้น่าจะไม่ต้องกลับไปที่เผ่าเฮ่อเหลียนอีกแล้ว และคงไม่ได้เจอกับคนเหล่านั้นอีกแล้ว พูดมาก็ไม่มีความหมายอะไรหรอกกระมัง

"ข้างกายราชาเฮ่อเหลียนมีแม่ทัพบู๊อยู่สี่คน โป๋จีเป็นหนึ่งในนั้น วรยุทธ์ไม่เลว แต่หลักๆ คือวิชาตัวเบายอดเยี่ยมมาก"

"แล้วจดหมายล่ะ? ส่งมาให้เสี่ยวเฟยจริงไหม?"

"ข้าบอกว่าจะมารับเจ้า คุณชายฟู่จึงให้ข้ารีบมาที่ตีนเขานี่ บอกว่าเรื่องที่เหลือส่งให้เขาจัดการก่อนชั่วคราว เขาได้จดหมายแล้วจะอ่านให้ก่อน"

เผ่าเฮ่อเหลียนเองก็เก่งกาจนะ ครองเมืองไปก็ยังทนได้นานขนาดนี้?

"เพราะล้มลงไม่ได้เสียทีนี่ล่ะ ทหารแคว้นเจาจึงหายไปไม่น้อย ดังนั้นองค์จักรพรรดิจึงโกรธมาก เผ่าเฮ่อเหลียนถือว่าก่อกบฏแล้ว ถ้าเกี่ยวข้องกับพวกเขาจริง เช่นนั้นก็จะมีความผิดเดียวกับราชาเฮ่อเหลียน ดังนั้นจดหมายนั่นจึงสำคัญมาก ต้องดูว่าเขียนอะไรไว้"

"ใครจับโป๋จีได้กัน? ในเมื่อล้มลงไม่ได้เสียที แล้วทำไมโป๋จีจึงยังมาส่งจดหมายด้วยตนเอง?"

"แม้จะบอกว่าล้มไม่ได้เสียที แต่ว่าอาหารเสบียงในเมืองก็คงทนได้ไม่นาน ตอนนี้กลยุทธ์ของแคว้นเจาก็คือจะขังพวกเผ่าเฮ่อเหลียนให้อดตาย"

เซียวหลันยวนถอนใจ "ดังนั้น คนของเผ่าเฮ่อเหลียนจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมเฝ้าอยู่แต่ในเมือง พวกเขาน่าจะมีแผนอีก จดหมายฉบับนั้นบางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับแผนต่อไปของพวกเขา ในเมื่อเนื้อหาจดหมายสำคัญขนาดนี้ ส่งโป๋จีคนสำคัญออกมาก็ไม่แปลกอะไร"

"ถ้าท่านเจอกับอ๋องฉยง เช่นนี้องค์จักรพรรดิก็จะรู้ว่าท่านออกจากจวนอ๋องแล้วสิ?"

เรื่องของเผ่าเฮ่อเหลียน ฟู่จาวหนิงรู้ไม่มากนัก ตอนนี้ยังไม่เห็นจดหมาย ยังไม่เห็นโป๋จีคนนั้น ทั้งหมดจึงยังไม่กระจ่าง

ดังนั้นนางจึงถามเซียวหลันยวนเรื่องนี้