อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1636

อ๋องฉยงพอเห็นเซียวหลันยวนเข้ามา ใจก็ขรึมลงมาแล้ว ขณะเดียวกันก็ยังแอบเคืองกับองค์จักรพรรดิ

ไม่ใช่บอกว่าจะขวางเซียวหลันยวนไว้หรือไรกัน? ไม่ใช่ว่ามีเรื่องที่จะขังเซียวหลันยวนไว้ได้สามวันหรือ?

ทำไมยังไม่ทันถึงชั่วยาม เขาก็รีบกลับมาแล้วกัน?

ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย!

เซียวหลันยวนหันตัวกลับมา

อ๋องฉยงรู้สึกใจสั่นวาบกับหน้ากากของเขา

เจ้าเด็กที่เหมือนจะตายแหล่มิตายแหล่ตอนนั้น ดันโตขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก แล้วยังดีมีท่วงท่าทรงพลังเสียด้วย

"หลันยวน เมื่อครู่เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" อ๋องฉยงเสียงขรึม ตัดสินใจลงมือก่อน "นี่เจ้ายิงธนูใส่ข้ารึ!"

"เจ้าไม่รู้หรือว่าหมายความว่าอะไร?"

เซียวหลันยวนเสียงเย็นเยียบ "แน่นอนว่าสั่งสอนเจ้าน่ะสิ"

"เจ้า! เจ้าบังอาจ! ถ้าข้าเป็นอะไรไป บาดเจ็บหรือว่าตายไป เจ้าก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว!"

"จะลองดูไหมล่ะ?" น้ำเสียงเซียวหลันยวนขรึมเย็นชา

"ลองอะไร?"

"ลองว่าถ้าข้าสังหารเจ้าแล้ว จะยังมีชีวิตต่อไปได้ไหม"

พอพูดจบ จิตสังหารบนตัวเขาก็พุ่งเข้ามาอย่างแรงกล้า แม้จะไม่มีลม ไม่มีการขยับ แต่อ๋องฉยงกับองครักษ์ข้างกายเขาก็ยังถอยออกไปก้าวหนึ่งพร้อมกัน

พวกเขาล้วนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันเสมือนจริงพร้อมกัน

อ๋องฉยงสีหน้าเปลี่ยนไปอีก

กำลังภายในของเซียวหลันยวนลึกล้ำขนาดนี้เชียวหรือ? นี่มันเกินกว่าที่เขาคาดไว้!

เขาเข้าใจมาตลอด ต่อให้ฟู่จาวหนิงรักษาเซียวหลันยวนจนหายดี เขาก็ไม่น่าจะอายุสั้นแล้ว แต่ก็น่าจะยังดูอ่อนแอเหมือนอ๋องพิการอยู่ ไม่ได้น่าเป็นห่วงอะไร

ที่ต้องกลัวต้องกังวลก็คือองครักษ์เงามังกรในมือของเขา

แต่องครักษ์เงามังกรก็ไม่มีทางมาสังหารคนในราชวงศ์แทนเขา ดังนั้นสิ่งที่เซียวหลันยวนบอกกับเขา จึงไม่มีพลังคุกคามมากนัก

"แล้วอ๋องฉยงมาที่นี่คิดจะทำอะไรกัน?" เซียวหลันยวนถามขึ้น

อ๋องฉยงตอนนี้แค่คิดจะหนีจากคมแหลม จึงเอ่ยขึ้นว่า "ข้าเองก็ได้ยินว่าทิวทัศน์ของหุบเขาจันทร์ลับงดงามมาก เลยอยากจะมาชมเสียหน่อย"

พอสิ้นเสียง เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว อยากจะตบฉาดตัวเองขึ้นมาเสียจริง

หาข้ออ้างอะไรกันเนี่ย บอกว่าเข้าเขามาทำไมกัน!

แล้วก็ตามคาด ลางสังหรณ์ของเขานั้นถูกต้อง พอสิ้นเสียงเขา เซียวหลันยวนก็พูดรับเข้ามา ไม่มีโอกาสให้เขาได้แก้ตัวเลย

"จะเข้าภูเขาหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าจะส่งคนส่งพวกเข้าเข้าไป ถึงอย่างไรพวกเขาก็เพิ่งออกมาจากในเขา ถึงอย่างไรพวกเขาก็เพิ่งออกมาจากในภูเขา คุ้นทางดี"

เซียวหลันยวนพูดแล้วก็บอกกับสืออีไป๋หู่ "ไปส่งอ๋องฉยง"

ไป๋หู่กับสืออีกสบตากัน ทั้งสองคนก็เข้าใจความหมายของเซียวหลันยวนขึ้นทันที "ขอรับ"

"อ๋องฉยง เชิญ เข้าภูเขาตอนนี้ ปีนถึงยอดเขา ก็น่าจะได้เห็นตะวันขึ้นพอดี แล้วยังได้เห็นเมืองหลวงใต้หมอกยามเช้าด้วย งดงามอย่างมาก ท่านห้ามพลาดเด็ดขาด"

เซียวหลันยวนบอก สายตาเย็นเยียบ จ้องมองอ๋องฉยง