อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1634

ฟู่จาวหนิงไม่รู้เลยว่าองค์จักรพรรดิมีแผนร้ายอะไรขึ้นมาอีกแล้ว

นางกับผู้อาวุโสจี้อยู่ในเขาจันทร์ลับขุดสมุนไพรมาได้ไม่น้อยเลย

ตอนนี้กองหิมะยังไม่ละลาย แต่ยังดีที่พวกเขาสองปีก่อนเคยขุดมาแล้วครั้งหนึ่ง วัตถุดิบยาส่วนใหญ่จำได้แล้วว่าขึ้นอยู่ตรงไหน ผ่านการเติบโตมาสองปี จุดที่เคยถูกพวกเขาขุดไปก็งอกขึ้นมาใหม่กันแล้ว

สถานที่เหล่านั้นหลายจุดไม่มีหิมะทับถม นางพาพวกไป๋หูมาก็ล้วนได้ใช้งานทั้งสิ้น

สิ่งที่ขุดขึ้นมาตอนนี้คือวัตถุดิบยาที่ทนอากาศหนาวได้ และยังมีบางส่วนที่ดูเหมือนพวกเปลือกไม้ด้วย

ในช่วงสองวันนี้ ผู้อาวุโสจี้เองก็ทำเวลารีบสอนให้กับนาง ให้นางได้รู้จักกับวัตถุดิบยาที่มากขึ้นไปอีก

สองวันต่อมาพวกเขาก็กวาดเก็บจนเต็มที่แล้วลงจากเขา แต่ก็ได้เห็นอ๋องฉยงที่กำลังก่อกองไฟตั้งกระโจมอยู่

อ๋องฉยงน่าจะได้ยินการเคลื่อนไหว จึงออกจากกระโจมมารอแล้ว

พอเห็นขบวนคนล้วนแบกตะกร้ายากันเต็ม ดวงตาเขาก็เปล่งประกาย

แล้วก็เห็นฟู่จาวหนิงที่อยู่ในกลุ่มนี้

ต่อให้เข้าไปขุดยาในเขาถึงสองวัน นางก็ไม่ได้ดูซมซานแต่อย่างใด แค่เหลือบมองในกลุ่มคนนั้นก็เห็นนางได้ทันที

พระชายาอ๋องเจวี้ยนคนนี้ งดงามจนโดดเด่นจริงๆ

แล้วยังทนลำบากตรากตรำได้อีกด้วย

พระชายาบ้านไหนที่เข้าเขาขุดยาเองบ้าง แล้วยังเข้าทีก็สองวันหนึ่งคืน

ตอนนี้ฟ้าเองก็มืดแล้ว แต่ว่าไฟที่พวกเขาจุดไว้ยังคงสว่างไสวไปบริเวณหนึ่ง

พวกของฟู่จาวหนิงเองพอเหลือบมองก็เห็นทางนี้เช่นกัน

ไป๋หู่พอเห็นอ๋องฉยงที่ทำท่าเหมือนยืนรออยู่ตรงนั้น หน้าก็ขรึมลงไปทันที จากนั้นเขาจึงมองไปทางฟู่จาวหนิงโดยสัญชาตญาณ

ที่ประตูวังราชนิเวศน์วันนั้น ไป๋หู่กับสืออีล้วนได้ยินคำพูดของอ๋องฉยงที่พูดกับฟู่จาวหนิง และเห็นสายตาของเขา

สายตาอ๋องฉยงตกอยู่บนหน้าผู้อาวุโสจี้ สีหน้าไม่เปลี่ยน ชะโงกหัวไปมองฟู่จาวหนิงที่อยู่ด้นาหลัง

เขาอธิบายเสียงนุ่มว่า "วันนี้เดิมทีข้ากับอายวนจะมารับเจ้า แต่เขามีธุระชั่วคราว รีบร้อนกลับเมืองหลวงไป กระโจมนี้เดิมทีเป็นเขาที่ส่งคนมากางไว้ พอข้าเห็นจึงรับอาสางานนี้ รออยู่ที่นี่แทนเขา จะได้มารับเจ้า"

"อ๋องเจวี้ยนไปมีความสัมพันธ์อันดีกับอ๋องฉยงตั้งแต่เมื่อไรกัน?" ผู้อาวุโสจี้ไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย

เซียวหลันยวนจะทิ้งฟู่จาวหนิงไม่สนใจหรือ? มีเรื่องอะไรที่จะสำคัญไปกว่าฟู่จาวหนิงอีก?

ต่อให้เขาจะไปแล้ว แต่องครักษ์จวนอ๋องเจวี้ยนก็ยังต้องทิ้งอยู่ที่นี่ ทำไมถึงปล่อยคนแปลกหน้าไว้ ล้อกันเล่นหรือเปล่า

"ผู้อาวุโสจี้ใช่ไหม? ได้ยินว่าจาวหนิงของพวกเราคารวะท่านเป็นอาจารย์ ท่านเองก็น่าจะเหนื่อยมาก ใครก็ได้ ไม่มีตาหรือไรกัน รีบช่วยรับตะกร้าหลังจากผู้อาวุโสจี้ลงมาสิ"

จาวหนิงของพวกเรา!

ผู้อาวุโสจี้หน้าดำไปแล้ว

"ลูกศิษย์ของข้าไปเป็นของพวกท่านตั้งแต่เมื่อไร? อ๋องฉยง ท่านไม่ใช่เพิ่งยอมรับลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองไปหรือไรกัน? ตอนนี้ควรจะรีบไปอยู่กับลูกสาวสิ วิ่งแจ้นมาที่นี่เพื่อพูดไร้สาระทำไม?"