ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 429

ความคิดในใจก็ชัดเจนยิ่งขึ้น

“ข้าเเพ้เกสรดอกไม้…” เยี่ยนอวิ๋นเฉินขมวดคิ้ว มองไปรอบๆอย่างไม่ตั้งใจ เเต่ไม่เห็นใครที่น่าสงสัยเลย

ทำได้เพียงถือว่าเป็นอุบัติเหตุ เพราะบริเวณรอบๆมีเเต่ดอกไม้ที่โปรยลงมา

“เป็นเช่นนี้นี่เอง เป็นความบกพร่องในการเตรียมการของเรา ใต้เท้าเยี่ยนไม่สู้ไปตรวจที่โรงหมอก่อน”

เยี่ยนสวินกล่าวอย่างไม่เร่งรีบ พร้อมกับส่งสัญญาณให้หมอเทวดาเลี่ยวที่ติดตามมาด้านหลัง

หมอเทวดาเลี่ยวยิ้มเเละเดินไปข้างหน้า ทำท่าเชิญชวนต่อหน้าคนผู้นั้น “ใต้เท้าเยี่ยน เชิญทางนี้”

เยี่ยนอวิ๋นเฉินเหลือบมองเยี่ยนสวิน แววตาเเสดงความระเเวดระวังขึ้นมาเล็กน้อย

“พวกเราเเคว้นอันมีหมอติดตามมาด้วย ไม่ต้องรบกวนอ๋องฉู่จัดการให้หรอก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หมอเทวดาเลี่ยวไม่ได้แสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย ถือของแล้วหันหลังถอยออกไป

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ใต้เท้าเยี่ยนก็ไปพักที่สถานทูตก่อนเถอะ รูปลักษณ์ของท่านในตอนนี้ไม่เหมาะสมที่จะเข้าเฝ้าฮ่องเต้”

เยี่ยนสวินทิ้งประโยคนี้ไว้ เเล้วหันไปเดินหน้าต่อไปพร้อมกับซวีเหย่และคนอื่นๆ

แม่ทัพเฒ่าเจียงโบกมือ แล้วก็มีทหารองครักษ์คุ้มกันพวกเขาไปยังสถานทูตตลอดทาง

เมื่อเห็นว่าผู้คนเกือบจะไปกันหมดแล้ว มู่เหยาจึงมองไปที่ด้านข้างด้วยความเป็นห่วง “ท่านแม่ พวกเรากลับกันก่อนดีไหม ตอนค่ำค่อยเข้าวัง”

ฮูหยินเฒ่าเซียวมองไปในทิศทางที่เยี่ยนอวิ๋นเฉินจากไปอย่างเย็นชา จากนั้นจึงหันมายิ้มอย่างเรียบง่ายให้กับมู่เหยา “ดี พวกเรากลับบ้านกัน”

…

เซี่ยชิงหลวนและลูกๆทั้งสองคนก็ถูกจัดให้อยู่ในสถานทูตเพื่อพักผ่อนเช่นกัน

และที่จัดให้ก็เป็นเพียงลานเล็กๆเท่านั้น

พอจะให้สี่คนในครอบครัวอยู่ได้

โชคดีที่ครั้งนี้ไม่ได้พาคนมาเยอะ ไม่อย่างนั้นครอบครัวของพวกเขาจะต้องถูกไล่ออกไปอยู่ข้างนอกเเน่!

“ท่านพี่?”

เซี่ยชิงหลวนเพิ่งจัดลานเสร็จ ก็เห็นเยี่ยนอวิ๋นเฉินที่ใบหน้าเต็มไปด้วยผื่นแดงเดินกลับมา ในใจก็มีความรู้สึกแปลกๆผุดขึ้นมา

“ท่านพี่ ตอนนี้ทุกคนน่าจะเข้าไปในวังเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้เเคว้นอวิ๋นเเล้วนี่นา ทำไมท่านถึงยังไม่ไป”

“โดนละอองดอกไม้ ไม่เป็นไร งานเลี้ยงในวังคืนนี้ข้าก็จะไปอยู่ดี เจ้าจัดบ้านไปก่อนเถอะ ข้าจะไปจัดการเรื่องอื่นสักหน่อย”

เขามีเรื่องอื่นที่กังวลอยู่ในใจ ย่อมไม่มีกะจิตกะใจจะมาพูดคุยกับนางที่นี่

มองไปยังเเผ่นหลังที่จากไปอย่างรีบร้อนของชายผู้นั้น ความไม่ยินยอมที่อยู่ในใจของเซี่ยชิงหลวนก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

นางขมวดคิ้ว กำลังคิดจะตามไปดู

สาวใช้ก็รับเงินอย่างยินดี เเละสิ่งที่พูดก็เป็นเรื่องที่ใครๆในเมืองหลวงรู้กันทั้งนั้น

แม้จะไม่ละเอียด เเต่ก็เล่าตั้งเเต่เด็กจนจน

เมื่อเยี่ยนอวิ๋นเฉินได้ยินว่า ตำเเหน่งอ๋องต่างเเซ่นี้เป็นเพราะการตายของเขา และเยี่ยนสวินบังเอิญสร้างความดีความชอบในสนามรบ จนได้รับพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้ แววตาของเขาก็ฉายประกายมืดมัววาบหนึ่ง

รู้งี้…

“ฮูหยินเฒ่าเซียวคนนั้น เป็นบุตรีของราชครูเซียวใช่หรือไม่”

เพื่อยืนยันอีกครั้ง เยี่ยนอวิ๋นเฉินก็เอ่ยปากถามออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

สาวใช้เพียงเเค่รู้สึกแปลกใจว่า คนของเเคว้นอันรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เเต่เมื่อคิดดูเเล้วก็พยักหน้าตอบรับ

“ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินเฒ่าเซียวก็คือบุตรีที่ราชครูเซียวรักและเอ็นดูมากที่สุด”

คราวนี้เเหล่ะ!

เยี่ยนอวิ๋นเฉินก็เเน่ใจอย่างสมบูรณ์แล้ว!

จวนอ๋องฉู่ก็คือจวนสกุลเยี่ยนที่เหลือเเต่เพียงร่างเปล่าๆตอนที่เขาจากไปนั่นเอง!

“ใต้เท้า ยังมีอะไรที่อยากจะถามอีกหรือไม่”

เยี่ยนอวิ๋นเฉินโบกมือ หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย