ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 420

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่เดินออกไปอย่างอ้างว้างของหญิงสาว ซูโหรวก็รีบหันไปมองลูกสาวคนรอง

“ซีเอ๋อร์ เจ้าไปอยู่ที่จวนอ๋องสักสองสามวันดีไหม?”

หลันซีพยักหน้า แล้วรีบเดินตามออกไป

ภายในห้อง

คำพูดเมื่อสักครู่ ชิวหรงได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน

นางรู้สึกพอใจมาก ทว่าสายตาที่มองไปที่หลันชิวเหิงกลับเป็นสายตาที่รู้สึกผิด “พ่อบุญธรรมต้องขอโทษด้วยเจ้าค่ะ ข้าทำให้ท่านต้องเดือดร้อนอีกแล้ว พระชายาจะตำหนิท่านหรือไม่เจ้าคะ?”

หลันชิวเหิงถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ แล้วก็รู้ดีว่าตัวเองมีปฏิกิริยาที่รุนแรงเกินไป แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงควบคุมอารมณ์นั้นไม่ได้

“ไม่เป็นไร เจ้าพักรักษาตัวเองให้ดี เรื่องอื่นไม่ต้องเป็นกังวล”

ชิวหรงพยักหน้า

และสายตาก็มองตามหลังหลันชิวเหิงที่เดินจากไป ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนสีหน้าที่ไร้เดียงสาให้กลายเป็นสีหน้าเย็นชา

นางค่อยๆลุกตัวขึ้นนั่งช้า ๆ ชิวเซียงที่เป็นสาวใช้ข้างกายยื่นน้ำชาไปให้

“คุณหนูเจ้าคะ ข้านึกว่าตระกูลหลันจะแข็งแกร่งไม่แตกหักนง่ายๆเสียอีก ที่ไหนได้เพียงแค่ยั่วยุไม่กี่ประโยคก็พังทลายไม่เป็นท่าเช่นนี้”

ชิวหรงกวาดตามองนางด้วยความเฉยเมย ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ข้าก็นึกไม่ถึงว่ายาที่นายท่านให้มาจะใช้ได้ผลถึงเพียงนี้ ใช้เวลาไม่นานหรอก ตระกูลหลันก็จะวุ่นวายจากภายใน ถึงตอนนั้นข้าก็แค่รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อย่างหวานหมูได้เลย”

ชิวเซียงมองนางด้วยความชื่นชม “คุณหนูเก่งมากเจ้าค่ะ วันข้างหน้าบ่าวจะคอยติดตามรับใช้คุณหนูจะได้กินดีอยู่ดีไปด้วย”

ชิวหรงยิ้มเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากด้านนอกก็รีบกลับไปนอนลง

ซูโหรวมองคนที่นอนอยู่บนเตียง และดวงตาก็เผยความสงสัยออกมาเล็กน้อย

“ท่านป้าซู”

ชิวหรงแสร้งทำเป็นเรียกอย่างอ่อนแรงออกมา และก็ให้ชิวเซียงที่เป็นสาวใช้ค่อยๆช่วยพยุงนางลุกจากเตียงขึ้นมานั่ง

“ช่างเถิด ๆ เจ้านอนลงเถิด”

ซูโหรวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ และก็ขี้เกียจที่จะอ่านความคิดของนางในตอนนี้

เมื่อนั่งลงแล้วก็พูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านป้าหรอก เรียกข้าว่าฮูหยินซูเหมือนคนอื่นเถิด”

คำพูดที่พูดออกมา สื่ออย่างชัดเจนว่าต้องการเตือนสติชิวหรงถึงสถานะของนาง

หลันซีช่วยพยุงมู่เหยาที่ไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดทางกลับไปที่ตำหนักหลักของจวนฉู่อ๋อง จากนั้นก็ดึงนางไว้ด้วยความร้อนใจ

“พี่รอง?” มู่เหยามองนางอย่างขบขันเพราะได้เห็นความกังวลในดวงตาของหญิงสาว ในใจนางรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

“พี่รองไม่ต้องกังวลใจไป เมื่อครู่นี้ที่แสดงออกทั้งหมดก็ทำไปให้คนภายนอกเห็นเท่านั้น”

นางดึงมือของหลันซีแล้วแกว่งไปมาเบา ๆ อย่างสนิทสนม จนกระทั่งเข้าไปในห้อง หลันซีจึงได้สติกลับมา

“อาหน่วน เมื่อครู่ตอนที่เจ้าอยู่ที่จวนตระกูลหลัน แค่แสร้งทำหรอกหรือ?”

หลันซียังคงรู้สึกไม่สบายใจ พยายามจ้องมองสีหน้าของนางอย่างละเอียด

มู่เหยาขยับเข้าไปใกล้ๆให้นางได้มองชัดๆ สีหน้าของนางยังเหมือนกับตอนที่ยังเป็นคุณหนูในจวนไม่เปลี่ยน

“เจ้าเด็กแสบ ทำข้าตกใจแทบแย่!”

หลันซีแสร้งทำเป็นจ้องนางตาขวาง และหันหลังให้อย่างไม่สนใจ

มู่เหยากะพริบตาปริบ ๆ แล้วมองพวกสาวใช้อย่างชิงอู้เล็กน้อย เมื่อเห็นพวกนางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเช่นกัน นางก็กระแอมไออย่างสำนึกผิด

“พี่รอง หากข้าไม่ทำเช่นนั้น คนที่แฝงตัวอยู่ในตระกูลหลันจะพอใจได้อย่างไร อีกอย่าง ข้าต้องทำเช่นนี้ถึงจะสามารถลองเชิงจนรู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของชิวหรงได้ชัดเจน”