ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 404

“ข้าต้มบะหมี่หมูเส้นให้ท่าน ลองชิมดู”

พอได้ยินว่าเป็นฝีมือของนาง เยี่ยนสวินก็รีบนั่งลงทันที เเละคีบเส้นบะหมี่เข้าปากไปหนึ่งคำ

“เป็นยังไง”

มู่เหยามองด้วยความคาดหวังอย่างเต็มที่ นางทำมันภายใต้คำเเนะนำของเเม่ครัว เเต่ก็ยังไม่กล้าชิมเองเลยไม่รู้รสชาติ

เยี่ยนสวินที่กำลังรู้สึกเค็ม ก็รีบกลั้นสีหน้าเอาไว้ เเล้วกลืนเส้นบะหมี่ในปากลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมองมู่เหยาเเละยิ้มพลางพยักหน้า “ไม่เลว อร่อยมาก”

มู่เหยาหรี่ตาลงอย่างสงสัย เเล้วหยิบตะเกียบอีกคู่ขึ้นมาคีบกินเองหนึ่งคำ

ทันใดนั้นสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป

“ท่านยังจะกินทำไม”

นางรีบยื่นมือไปจะหยิบชามบะหมี่กลับ เเต่เยี่ยนสวินก็เเย่งไปเสียก่อน

“เจ้าเข้าครัวเป็นครั้งเเรก ข้าต้องกินให้หมด”

พูดจบ เขาก็กินบะหมี่จนหมดอย่างรวดเร็ว

มู่เหยารู้สึกอบอุ่นใจ เเละไม่ลืมรีบรินน้ำชาให้เขาหนึ่งเเก้ว เพื่อไม่ให้เขารู้สึกเค็มจนเกินไป

หลังจากดื่มน้ำชาไปเต็มๆสองเเก้ว เยี่ยนสวินถึงจะรู้สึกว่าความเค็มในปากเจือจางลงไปบ้าง

เขายิ้มเเละดึงนางมานั่งด้วย

“อาหน่วนเข้าครัวทำอาหารให้ข้า ข้าก็ดีใจมากเเล้ว”

ดวงตาของเยี่ยนสวินเต็มไปด้วยความพึงพอใจ จนอยากจะกอดนางเเล้วหมุนไปรอบๆ

“พูดมากนะ คราวหน้าไม่ต้องกินเเล้วนะ”

เยี่ยนสวินรับคำอย่างอู้อี้ เเล้วดึงนางไปที่บ่อน้ำพุร้อนด้านหลัง

หนิงจู๋ได้เตรียมน้ำในบ่อไว้เรียบร้อยเเล้ว เมื่อทั้งคู่เเช่ตัวลงไป เยี่ยนสวินก็ถือโอกาสพูดถึงเรื่องการสอบจอหงวนในฤดูใบไม้ผลิ

“พอดีว่าพรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยมท่านลุงเเละท่านป้า มีอะไรอยากให้ข้าไปบอกไหม”

เรื่องการสอบจอหงวนในฤดูใบไม้ผลิ เยี่ยนสวินน่าจะคุ้นเคยดีกว่า

หากมีสิ่งใดที่ต้องระมัดระวัง ก็จะได้ถือโอกาสนี้บอกให้พี่ใหญ่ทราบด้วย”

“ก็ไม่มีอะไรต้องระวังเป็นพิเศษ พี่ใหญ่ของเจ้าสอบผ่านมาตลอด ย่อมรู้ดีอยู่แล้ว เเต่ว่า…การสอบครั้งนี้จะเกิดขึ้นหลังจากการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ ไท่จื่อคงจะให้มู่เทียนซื่อเป็นคนลงมือ”

เมื่อนึกถึงสิ่งที่มู่เทียนซื่อพูดกับไท่จื่อที่หอจุ้ยเซียงในวันนั้น

แววตาของมู่เหยาก็มืดลง

“ข้าเข้าใจแล้ว จะเตือนพี่ใหญ่ให้ดี”

เยี่ยนสวินยิ้ม เเละโอบกอดนางไว้ในอ้อมเเขน

“เขาโชคดีจริงๆ!”

องค์หญิงใหญ่กัดฟันด้วยความโกรธ เเต่เมื่อนึกถึงเเผนการที่นางวางไว้ สำหรับงานล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ มุมปากของนางก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัว เเละน่าสะพรึงกลัว

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร สามีภรรยาคู่นั้นจะต้องตายในไม่ช้าก็เร็ว ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเขาต้องตาย!”

ตราบใดที่ทั้งสองคนนี้หายไป ก็จะไม่มีใครทำให้นางต้องหวาดระเเวงอีก

ดังนั้น พวกเขาต้องตาย!

ฝางมามาได้ยินเเล้วก็รู้สึกหวาดหวั่นจนหัวใจเต้นเเรง อยากจะห้ามให้องค์หญิงรามือเสีย

เเต่เมื่อได้เห็นสีหน้าขององค์หญิงใหญ่ นางก็รู้สึกหวาดกลัวเเละจนปัญญาเป็นครั้งเเรก

องค์หญิงใหญ่ที่เคยซื่อตรงและเปิดเผยที่สุดเมื่อครั้งอยู่ต่อหน้าอดีตฮ่องเต้ บัดนี้กลับกลายเป็นยอมทำทุกวิถีทางเพื่ออำนาจ!

องค์หญิงใหญ่นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้สายตาอันล้ำลึกจับจ้องไปที่ฝางมามา “คนที่ให้เจ้าไปตามหา มีการตอบกลับมาหรือยัง”

ฝางมามาพยักหน้า “อีกฝ่ายบอกว่าตัวเเม่ของหนอนพิษตายเเล้ว ข้าน้อยให้เงินไปสองสามตำลึง เเล้วให้เขาจัดการฝังศพ”

เมื่อได้ยินว่าตัวเเม่ตายเเล้ว องค์หญิงใหญ่ก็รู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด

“ช่างน่าเสียดายใบหน้าอันงดงามนั้นเสียจริง”

ฝางมามารู้ใจองค์หญิงใหญ่ดี จึงยิ้มพร้อมกับรินน้ำชาให้ “หากองค์หญิงใหญ่ชอบคนหน้าตาดี บ่าวจะไปหาคนอื่นมาให้ท่านเพิ่ม”