ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 397

“บางที บางทีราชบุตรเขยอาจวิ่งออกมาแล้ว…”

สาวใช้เเละองครักษ์สองสามคนพูดอย่างระมัดระวัง เเต่ถึงอย่างนั้นก็ซ่อนความรู้สึกผิดในคำพูดเอาไว้ไม่ได้

“ยังไม่รีบเข้าไปหาอีก! เป็นหรือตายต้องพบร่าง!”

เยี่ยนสวินพูดเสียงดุดัน

เวลานั้นไฟเริ่มเบาบางลงเเล้ว จึงมีคนจากหน่วยดับเพลิงเข้าไปยังเรือนที่ราชบุตรเขยพักอยู่เพื่อตามหาเขา

เเต่เรือนของราชบุตรเขยเป็นสถานที่ที่ไฟไหม้ร้ายเเรงสุด

องค์หญิงใหญ่ก็ไม่สนใจเรื่องความสกปรกเเละฝุ่นควันอีกต่อไป นางตามเข้าไปข้างในด้วย

เมื่อเห็นเรือนของราชบุตรเขยที่ถูกไฟไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านทั้งหลัง ร่างของนางก็สั่นคลอนเเทบจะล้มลง!

“ไม่ ทำไมถึงไหม้รุนเเรงขนาดนี้!”

องค์หญิงใหญ่ส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ปล่อยมือจากนางกำนัลที่ประคองอยู่ เเล้วรีบเข้าไปช่วยค้นหา

เยี่ยนสวินยืนสังเกตุการณ์อยู่ข้างๆอย่างเงียบๆ

ในไม่ช้า ทีมดับเพลิงก็ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ!

ทุกคนมองตามไป พบศพที่ถูกไฟไหม้จนกลายเป็นถ่านสองร่าง ร่างหนึ่งใหญ่ อีกร่างหนึ่งเล็ก ถูกทีมดับเพลิงขุดขึ้นมา

“นี่…นี่คือศพของราชบุตรเขยกับซื่อจื่อสาม?”

สาวใช้คนหนึ่งพูดด้วยความตกใจ

วินาทีต่อมา ก็ถูกองค์หญิงใหญ่ตบอย่างเเรงสองครั้งด้วยสายตาที่เเดงก่ำ

“ลากนังทาสต่ำช้านี่ไปเฆี่ยนให้ตาย!”

ทันทีก็มีองค์รักษ์เข้าไปปิดปากสาวใช้เเล้วลากตัวออกไป

“ดูท่า…จะเป็นศพของราชบุตรเขยเเละซื่อจื่อสามจริงๆ…องค์หญิงใหญ่ โปรดทำใจ”

เยี่ยนสวินรับป้ายหยกที่ถูกรมควันจากมือของทีมดับเพลิง เเล้วยื่นให้องค์หญิงใหญ่

ป้ายหยกถูกดึงออกมาจากศพ

ป้ายสลักชื่อของราชบุตรเขยเเละอวิ๋นเยี่ยนเอาไว้

มีร่องรอยหลายอย่างที่บ่งชี้ว่าคนๆนี้เสียชีวิตในกองเพลิงนี้จริงๆ!

องค์หญิงใหญ่รับป้ายหยกมา มือสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ “ไม่ ไม่มีทาง เขาไม่มีทางตายง่ายเเบบนี้หรอก! พวกเจ้ากำลังโกหกข้า! ต้องใช่เเน่ๆ!”

พูดไป นางก็เดินเข้าไปดูให้เเน่ใจ

เเต่บนศพที่ไหม้เกรียมนั้น มีบาดเเผลที่หู ซึ่งทำให้นางทรุดตัวกับพื้นอย่างสิ้นหวัง

“องค์หญิงใหญ่”

ซวีเหย่เลิกคิ้วขึ้น เเละรู้สึกไม่อยากอาหารขึ้นมาเล็กน้อย “ก็เเค่เเสร้งทำเป็นให้คนนอกเห็นเท่านั้นเเหล่ะ ไม่ว่านางจะอาลัยอาวรณ์ข้าเเค่ไหน ก็เเค่อาลัยอาวรณ์ของเล่นชิ้นหนึ่ง”

คำพูดนี้ไม่มีความรู้สึกใดๆผสมอยู่เลย เเละยังแฝงไปด้วยความเกลียดชังอย่างชัดเจน

เยี่ยนสวินยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดถึงเรื่องขององค์หญิงใหญ่อีก

เเต่หยิบยาเเก้พิษที่หามาได้เมื่อสองสามวันก่อนออกมาจากเสื้อ เเล้วดันไปข้างหน้าชายหนุ่ม “ของที่เจ้าอยากได้ เเต่ทางหมอเทวดาเลี่ยวยังไม่ได้ข้อสรุปเลย รออีกสักสองสามวันเเล้วค่อยกินดีกว่า”

ทว่าซวีเหย่ไม่ได้ลังเลเลย เปิดกล่องยาออกทันที เเล้วกลืนยาเม็ดลงไป

“ข้ารอไม่ไหว”

เมื่อเห็นเขาตัดสินใจเด็ดขาดเช่นนั้น เยี่ยนสวินก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก

ในใจคิดภึงภาพที่ทูตจะเดินทางเข้าเมืองหลวงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เยี่ยนสวินก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย “ตอนนั้น เจ้าปรากฏตัวในฐานะเซ่อเจิ้นหวังของเเคว้นอัน…ข้าเกรงว่าใบหน้าของเจ้าจะดึงดูดสายตาขององค์หญิงใหญ่ ไม่กังวลเลยหรือว่านางจะจำเจ้าได้”

ซวีเหย่เลิกคิ้วขึ้น

“เเน่นอนว่าไม่กังวล ต่อให้จำได้แล้วยังไง ตอนนั้นข้าก็อยู่เหนือกว่า นางก็อยู่ล่างกว่า”

เมื่อสถานะสลับกันเเล้ว

สิ่งที่เขาจะทำมีเเต่จะไร้ความปรานีมากกว่าองค์หญิงใหญ่!

“ถึงตอนนั้น คงมีเรื่องสนุกให้ดูเเล้ว” เยี่ยนสวินเเบมือพลางยิ้ม สายตามองไปที่ตัวของอวิ๋นเยี่ยนที่นั่งกินข้าวอย่างว่าง่าย