แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 975

เงินรางวัลบนป้ายนั้น ไม่มากพอทำให้หลิวอิ๋งหวั่นไหว

ข้อความบนป้าย ไม่ได้บอกว่าเจ้าของปิ่นคือผู้ใด

ทว่า หลิวอิ๋งมีประสบการณ์ค้าขายมาหลายปี นางย่อมคิดได้อย่างมีไหวพริบ ว่าป้ายนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ

ด้วยเหตุนี้ นางจึงรีบกลับไปที่โรงพักแรม

“เราต้องกลับเจียงโจวเดี๋ยวนี้!”

ตั้งแต่ที่ท่านพ่อท่านแม่และน้องชายลาจากโลกไป สิ่งของที่พวกเขาทิ้งไว้ให้ ล้วนถูกส่งมาเก็บไว้ในบ้านของนางที่เจียงโจว

นางมาเมืองหลวงในครั้งนี้ พกเงินทองมาเพียงเล็กน้อย

ดังนั้น อยากหาปิ่นครึ่งท่อนนั้นเจอ ก็ต้องกลับไปที่เจียงโจว

เจิ้งจีไม่เข้าใจ นางจึงถามอย่างร้อนใจ

“ท่านแม่ เหตุใดต้องกลับเจียงโจวล่ะ? พวกเราเพิ่งออกมาจากเจียงโจวนะ…หรือว่าท่านพ่อ ท่านพ่อไม่ต้องการข้าแล้วงั้นหรือ เขาไล่พวกเราไป ใช่หรือไม่?”

หลิวอิ๋งกลัวว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง จึงให้นางออกไปก่อนแล้วค่อยเล่า

เจิ้งจีกลับสะอื้นไห้

“ท่านพ่อไม่ต้องการท่านไม่ว่า แต่ข้าคือลูกสาวแท้ ๆ ของเขานะ เขาไม่ต้องการแม้กระทั่งข้าเลยหรือ…ต้องเป็นฮองเฮาแน่ ๆ ฮองเฮาต้องบังคับเขาแน่นอน!”

เพี้ยะ!

หลิวอิ๋งโมโหจนไม่รู้จะโมโหอย่างไร นัยน์ตาเต็มไปด้วยโทสะแห่งความไม่ได้ดั่งใจ

“โวยวายอะไร! ฮองเฮาบังคับงั้นหรือ? พ่อของเจ้า เขาไม่ใช่คนดี! ตอนเป็นหนุ่มก็กลัวแม่ของเขา อายุปูนนี้แล้ว ก็ยังกลัวลูกสาว…เขาเป็นคนที่พึ่งพาไม่ได้เลยสักนิด!

“เราจะกลับเจียงโจวเดี่ยวนี้!”

เจิ้งจีไม่อยากกลับ แต่ก็ยังถูกหลิวอิ๋งลากออกไป

……

อีกด้าน รุ่ยอ๋องนำกองทัพรบชนะ ขณะนี้มาถึงเมืองอานแล้ว

หร่วนฝูอวี้ติดตามเขามาตลอดทาง ตั้งแต่หนานเจียงถึงชายแดนใต้ กระทั่งถึงชายแดนตะวันออก

เขายังแค้นไม่หาย ยามเห็นนาง ก็ไม่เคยมีสีหน้าดี ๆ ให้

หร่วนฝูอวี้เองก็ไม่ได้หงุดหงิดอะไร คอยตามวอแวเขาไม่ห่างกาย ไม่อยากแยกจากเขา

เพราะตราบใดที่นางยังเป็นพระชายารุ่ยอ๋อง คนเลวทรามอย่างฮ่องเต้ฉีก็ไม่มีทางไล่นางไปไหนได้ นางจะได้เจอซูฮ่วนบ่อย ๆ อีกอย่าง นางจะได้สอดแนมความเป็นไปของแคว้นหนานฉีแทนหนานเจียงด้วย เผื่อวันใดวันหนึ่งแคว้นหนานฉีคิดจะทำร้ายหนานเจียงขึ้นมา

แต่ไม่คิดเลยว่า เจ้าหมาบ้ารุ่ยอ๋อง จะโกรธหนักขนาดนี้

นางขอคืนดีมาหลายวันแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมยกโทษให้

ภายในกระโจมหลัก

ขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังกินอาหารมื้อเย็นคนเดียว หร่วนฝูอวี้ก็บุกพรวดพราดเข้ามา

นางเอาชามกับตะเกรียบมาเอง ทั้งยังยิ้มกว้างอย่างมีเสน่ห์