แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 972

ถึงอย่างไรหลิวอิ๋งก็ยังมีความฉลาดช่ำชอง ต่างจากเจิ้งจีที่เปิดเผยความรู้สึกออกมาทางสีหน้า หลิวอิ๋งจึงวางท่าทีสงบนิ่ง

นางจ้องมองเฟิ่งจิ่วเหยียน พลางย้อนถามอย่างสงบนิ่งเหมือนปกติ

“ฮองเฮา เรื่องระหว่างหม่อมฉันกับท่านพี่ในตอนนั้น ท่านพี่หญิงก็ทราบดี อีกทั้งยังเคยบอกกับท่านว่า นั่นเป็นความผิดพลาดทั้งหมด...เป็นเพราะตอนนั้นหม่อมฉันอายุยังน้อย

“ทว่าที่ท่านเอ่ยเมื่อครู่ว่า ‘ทำวิธีเช่นเดียวกัน’ คืออะไร? โปรดอภัยที่หม่อมฉันไม่เข้าใจ เหตุใดท่านถึงเอ่ยเช่นนั้น!

“หรือท่านเข้าใจว่า พวกเราต้องการมาร่วมงานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ในวัง ก็เพื่อจะใกล้ชิดกับฝ่าบาท? นี่มันเหลวไหลสิ้นดี!

“ฮองเฮา ผู้ใดมิรู้บ้างว่า ฝ่าบาททรงโปรดปรานท่านเพียงผู้เดียว ใครจะมาแทนที่ท่านได้เล่า? เจิ้งจีของเราก็เคยแต่งงานมาแล้วที่เจียงโจว น่าเสียดายที่เหมือนหม่อมฉัน ต่างก็โชคร้าย สามีเสียชีวิตก่อนวัยอันควร ให้กำเนิดบุตรชายสองคน และบุตรสาวหนึ่งคน แต่ถูกครอบครัวสามีแย่งชิงไป ซ้ำยังขับไล่นางออกมา

“พวกเรามาที่เมืองหลวง เพียงเพื่อมาหาคนพึ่งพิง!”

เจิ้งจีก้มศีรษะลง กลอกตาไปมาด้วยความวิตก

เมื่อฟังมารดาเอ่ยจบ เจิ้งจีพลันเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นลง

อย่างไรเสีย ฮองเฮาเพียงแค่คาดเดา ไม่มีหลักฐาน!

นางมีสิ่งใดต้องกลัวด้วย?

ดังนั้น เจิ้งจีจึงเงยหน้าขึ้น ร่ำไห้ด้วยความอัดอั้นตันใจ

“น้องหญิงฮองเฮา ท่านเข้าใจผิดหม่อมฉันกับท่านแม่แล้ว หม่อมฉันจักกล้าแย่งชิงฝ่าบาทกับท่านได้อย่างไรกัน หม่อมฉันอยู่เจียงโจวก็มีบุตรถึงสามคน แค่หวังว่าหลังจากที่ท่านพ่อท่านแม่แต่งงานกัน จะอาศัยบารมีของครอบครัวมารดา แย่งลูก ๆ กลับคืนมา...”

สองแม่ลูกยังคงเสแสร้ง ให้ตายก็ไม่ยอมรับ

นายท่านเฟิ่งในฐานะคนใน รู้ดีว่าหลิวอิ๋งวางแผนจะทำสิ่งใด จึงยากที่จะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้

อย่างไรเสีย เขาก็ถูกพวกนางโน้มน้าว หวังจะให้เจิ้งจีให้กำเนิดโอรสรัชทายาท

เหตุการณ์วันนี้ ยิ่งเพิ่มน้ำหนักให้กับแผนการนี้ของเขา

แม้ว่าสถานะของฮองเฮาจะมั่นคง ได้รับความโปรดปรานรักใคร่จากฮ่องเต้ ทว่าก็ไร้ประโยชน์สำหรับเขา! นางยังคิดจะขับไล่เขาออกจากเมืองหลวงด้วยซ้ำ!

บุตรสาวที่จิตใจโหดร้ายเช่นนี้ จะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกับเขาได้อย่างไร? จะทำประโยชน์ให้กับตระกูลเฟิ่ง และแสวงหาผลประโยชน์ให้กับตระกูลเฟิ่งได้อย่างไร?

นายท่านเฟิ่งดูเหมือนจะมิอาจทนไหวอีกต่อไป จึงช่วยหลิวอิ๋งแม่ลูก ตำหนิเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างรุนแรง

“ฮองเฮา! ท่านต้องการจะทำสิ่งใดกันแน่! หรือว่า หลังจากที่กระหม่อมหย่าร้างกับมารดาท่านแล้ว ก็มิอาจแต่งงานใหม่กับผู้อื่นตามใจชอบหรือ? เหตุใดท่านถึงต้องมาขัดขวาง!

“อาอิ๋งพูดถูก กระหม่อมรักนางด้วยใจจริง หากตอนนั้นมิถูกมารดาท่านยั่วยวน คงมิมีทางแยกห่างจากนาง!

“หากท่านต้องการระบายความโกรธให้กับมารดา เช่นนั้นก็ยิ่งมิควรทำ เพราะพวกเรามิได้ทำผิดต่อนาง!”

นายท่านเฟิ่งเอ่ยอย่างมั่นใจ ยิ่งพูดก็ยิ่งฮึกเหิม

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังเขาพูดโดยที่เปลี่ยนคนทำผิดจากดำกลายเป็นขาว ก็รู้สึกแค่น่าขบขัน

นางมิได้เอ่ยคำพูดไร้สาระเกินความจำเป็น ทว่าแววตากลับเยือกเย็นจนสุดขั้ว

“หากทำเรื่องชั่วร้าย ถึงอย่างไรก็ต้องปรากฏขึ้นสักวัน ใครก็ได้ ส่งพวกเขาออกจากวัง!”

เหตุใดนางต้องเสียคำพูด ไปโต้เถียงกับพวกเขาว่าใครถูกหรือใครผิด? นางเป็นถึงฮองเฮา มีภารกิจมากมายต้องจัดการ นางยังต้องฝึกทหารใหม่อีกหนึ่งหมื่นนาย อีกทั้งสืบเรื่องของมนุษย์โอสถ

อู๋ไป๋จึงนำเหล่าองครักษ์เข้ามา จับทั้งสามคน และใช้กำลังลากพวกเขาออกไป

นายท่านเฟิ่งโมโหอย่างมาก

เขาพลางขัดขืน พลางด่าทอ

“ลูกอกตัญญู! ข้าเป็นพ่อของเจ้า เป็นพ่อแท้ ๆ ของเจ้า! เฒ่าเมิ่งฉวีสั่งสอนอะไรเจ้ากันแน่ สอนให้เจ้าตัดขาดญาติมิตรหรือ! เจ้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร!

“ข้าต้องการพบฝ่าบาท---”