แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 962

จวนพลทหาร

นายหญิงเฟิ่งฟื้นเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนหน้า นางปฏิเสธข้อเสนอของฝ่าบาทและฮองเฮา——เรื่องพักฟื้นในวัง

เพราะว่า มีบางเรื่อง นางต้องพูดกับอาอิ๋งให้ชัดเจน

นายหญิงเฟิ่งถูกหมัวมัวในวังพามาส่ง สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

โจวซื่อผู้เป็นลูกสะใภ้ประคองนางนั่งลงบนเตียง ใบหน้าแสดงความห่วงใยไม่น้อย

“ท่านแม่ ร่างกายของท่านเป็นอย่างไรบ้าง? ยังเจ็บอยู่หรือไม่?”

นางได้ยินองครักษ์พูดว่า ท่านแม่เป็นลมหมดสติไปในวัง

การเข้าวังในครั้งนี้ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

นายหญิงเฟิ่งตบหลังมือของลูกสะใภ้ “ไม่มีอะไร ประเดี๋ยวจะมีแขกมาหา เจ้าพานางเข้ามาได้เลยนะ”

“เจ้าค่ะ”

ไม่นาน หลิวอิ๋งก็มาถึง

โจวซื่อโค้งให้หลิวอิ๋งเล็กน้อย จากนั้นก็พูดกับนายหญิงเฟิ่งอย่างเหมาะเจาะ “ท่านแม่ ข้าขอไปดูเฉียวเอ๋อร์ก่อนนะ”

เฉียวเอ๋อร์คือลูกสาวของนางกับเฟิ่งเหยียนเฉิน อายุสองขวบ อยู่ในช่วงวัยที่กำลังติดคน

นายหญิงเฟิ่งพยักหน้าให้โจวซื่อ “อืม ไปเถอะ ฝากปิดประตูด้วยนะ”

หลังจากปิดประตู ภายในห้องก็เหลือแค่สองพี่น้อง

หลิวอิ๋งนั่งลงข้างนายหญิงเฟิ่ง ถามอย่างร้อนใจ

“ท่านพี่ ฮองเฮาทรงว่าอย่างไรบ้าง?”

ถึงแม้จะถามออกไปเช่นนี้ แต่นางมั่นใจ ว่าเรื่องนี้ต้องสำเร็จแน่นอน

เพราะถึงอย่างไรก็มีแม่แท้ ๆ ของฮองเฮาคอยออกหน้า

ฮองเฮาจะไม่ฟังแม้แต่คำพูดของมารดาผู้ให้กำเนิดเลยหรือไร? เช่นนั้นก็คงอกตัญญูเกินไป!

นายหญิงเฟิ่งไม่ได้ตอบกลับนางทันที เพียงจดจ้องนางแน่นิ่ง หวนนึกถึงเรื่องราวตอนที่พวกนางสองพี่น้องยังเป็นเด็ก

ตอนนั้นพวกนางสนิทกันมาก มีเรื่องอะไรก็เล่าสู่กันฟังตลอด

ทว่าตอนนี้…

“อาอิ๋ง เจ้ากับเฟิ่งหลิน คบหากันตั้งแต่แรกแล้ว ใช่หรือไม่?”

ใบหน้าของหลิวอิ๋งประดับด้วยรอยยิ้ม

“ท่านพี่ ไฉนกล่าวเช่นนี้ล่ะ? ข้ากับท่านพี่เพิ่งเจอกันเพียงไม่กี่เดือน…”

“เจิ้งจีคือลูกสาวของเฟิ่งหลิน ใช่หรือไม่?” นายหญิงเฟิ่งตัดบทคำพูดมั่วซั่วของนาง ถามออกไปอย่างจี้จุด

ทันทีที่ถ้อยคำเปล่งออกมา สีหน้าของหลิวอิ๋งพลันเปลี่ยนไป

ทั้งตกใจ โมโห และขุ่นเคือง

นางลุกพรวดขึ้นมา มองนายหญิงเฟิ่งด้วยความผิดหวังเต็มหน้า น้ำตาเอ่อคลอ ท่าทางเหมือนถูกหยามเกียรติเต็มประดา

“ท่านสงสัยว่า ข้าแอบตีท้ายครัวกับท่านพี่ตั้งแต่ตอนนั้นอย่างนั้นหรือ?

“ท่านพี่! ข้าคือน้องสาวแท้ ๆ ของท่านนะ! เหตุใดท่านถึงคิดกับข้าเช่นนี้?

“ข้าเป็นคนอย่างไร ท่านไม่รู้หรือ?

“ข้าจะทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้นออกมาได้อย่างไร ให้ท่าพี่เขยตัวเองเนี่ยนะ?

“ผู้ใดเป็นคนพูดเรื่องนี้ ข้าจะไปฉีกปากผู้นั้น!”