แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 958

เฟิ่งจิ่วเหยียนกวาดตามองเหล่าทหารใหม่หลายร้อยนายนั้น แล้วหันไปสั่งการอู๋ไป๋

“คะแนนสอบกลศึกของทหารเหล่านี้ ไม่ให้แต้มแม้แต่แต้มเดียว”

อู๋ไป๋ยืดคอตั้งตรง เผยให้เห็นความหยิ่งยโสอยู่หลายส่วน

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ทหารหลายร้อยนายเหล่านั้นเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

การสอบประเมินทหารใหม่ที่เพิ่งเข้าค่ายทหารนั้น ครอบคลุมไปถึงกลศึก การขี่ม้ายิงธนู และการวาดแผนที่เป็นต้น

คะแนนสอบที่สูงหรือต่ำนั้น ใช้ตัดสินว่าพวกเขาจะได้เป็นทหารทัพไหน

ทัพกลางดีที่สุด

ทัพซ้ายและขวา สองทัพนี้รองลงมา

ที่แย่ที่สุดคือกองเสบียง กองดูแลอาวุธ ที่อนาคตไม่มีโอกาสได้เข้าสู่สนามรบ

ยามนี้แค่คำพูดเดียวของฮองเฮา ก็ทำให้คะแนนกลศึกของพวกเขากลายเป็นศูนย์ ใช้อำนาจรังแกคนชัด ๆ!

“ฮองเฮา เพราะเหตุใดพ่ะย่ะค่ะ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้อธิบายให้มากความ

“ในเมื่อรู้ว่าสตรีเป็นทหารไม่ง่าย ก็ต้องเห็นคุณค่าของโอกาสในตอนนี้ของพวกเจ้าให้ดี

“พอถูกสตรีนำหน้า ก็อับอายจนโมโห ทำไม อยากให้ข้าชมพวกเจ้าว่ามีอนาคตยาวไกล จะต้องเอาชนะกองทัพสตรีได้แน่อย่างนั้นรึ?

“ทหารทุกนาย วิ่งรอบค่ายร้อยรอบ!”

เหล่าทหารใหม่ที่ถูกกดขี่บีบบังคับได้แต่ทำตามคำสั่ง

อู๋ไป๋รู้สึกว่านางถูกเข้าใจผิดไม่ได้รับความยุติธรรม

“พระนาง เหตุใดท่านจึงไม่บอกพวกเขาให้ชัดเจน ว่าที่ชายแดนตะวันออกถูกตีพ่ายนั้นเป็นแผนหลอกล่อศัตรูของท่าน?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหลือบมองเขาทีหนึ่ง

“หากไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องให้ข้าบอก เช่นนั้นต่อไปจะทำอย่างไรเล่า?”

ยังเหลือคนอีกเก้าพันกว่าคน ขอเพียงร้อยกว่าคนนั้นยอมเอ่ยปากถาม ย่อมได้รับคำตอบ

อู๋ไป๋ก้มคำนับด้วยความเคารพ

“พ่ะย่ะค่ะ พระนาง ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ท่านน้าผู้นั้นของท่าน หลายวันมานี้มักจะไปที่จวนพลทหาร”

แววตาเยือกเย็นของเฟิ่งจิ่วเหยียน มองไปยังแสงพระอาทิตย์ตกที่อยู่ไกลออกไป

“กลับวังก่อน”

......

ภายในพระราชวัง

เฟิ่งจิ่วเหยียนมอบหมายการเตรียมงานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์ให้หนิงเฟยจัดการ

เมื่อหนิงเฟยได้ยินว่าฮองเฮาทรงเสด็จกลับวังก็รีบมาที่ตำหนักหย่งเหอทันที แล้วเสนอเรื่องงานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์ให้นางฟัง

“...ฮองเฮาเพคะ ยามนี้ทั้งหมดมีเท่านี้เพคะ ความหมายของฝ่าบาทคือรุ่ยอ๋องจะกลับมาแล้ว อาศัยงานเลี้ยงในวังครั้งนี้พระราชทานรางวัลตามผลงานได้พอดี”

เฟิ่งจิ่วเหยียนดูรายชื่อแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร

“หนิงเฟยจัดการได้เหมาะสมนัก”

พอถูกนางชมเช่นนี้ มุมปากหนิงเฟยก็ยกยิ้มน้อย ๆ อย่างอดไม่อยู่

“ฮองเฮาทรงเชื่อใจหม่อมฉัน หม่อมฉันย่อมไม่มีทางทำให้พระนางผิดหวังเพคะ”

ยิ่งได้พูดคุยกัน นางยิ่งรู้สึกว่าฮองเฮาพระองค์นี้ ช่างเหมือนอดีตฮองเฮาเหลือเกิน

เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอื่น นางก็จ้องฮองเฮาเขม็งแล้วถาม

“ฮองเฮาเพคะ ท่านไม่ใช่...”

ยังไม่ทันถามจบ ด้านนอกก็มีคนตะโกนรายงาน

“ฝ่าบาทเสด็จ”

หนิงเฟยพลันรู้สึกหงุดหงิดทันที

ฝ่าบาทนี่จริง ๆ เลย ทุกวันเอาแต่วิ่งมาที่ตำหนักหย่งเหออยู่นั่น จะรอแค่ช่วงเวลานี้จะไม่ได้หรือไร?

ให้นางพูดให้จบก่อนไม่ได้หรือ!