แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 931

เฟิ่งจิ่วเหยียนสังเกตว่า หลังจากเซียวอวี้ได้พบกับอาจารย์ศิษย์ทั้งสองคน หลายวันต่อมาหลังจากนั้นดูเหมือนในใจมีเรื่องครุ่นคิด คิ้วขมวดปมไม่คลาย

คิดดูแล้วอาจจะวิตกกังวลเรื่องของมนุษย์โอสถ

ขณะที่นางขี่ม้าอยู่ด้านหน้าเพื่อเปิดทาง จะรู้สึกอยู่เสมอว่ามีสายตาหนึ่งกำลังจ้องมองนาง

เมื่อหันกลับมา ก็มองเห็นเพียงเซียวอวี้ ใบหน้าเขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ดวงตาดำคล้ำคู่นั้นลึกล้ำยากจะหยั่งถึง มองไม่ออกว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่

ต้นเดือนเจ็ด

กองทัพใหญ่ได้รับชัยชนะ และกลับมาถึงเมืองหลวง

ผู้คนในเมืองหลวงพากันออกจากบ้านเรือน มายืนอยู่ริมถนนสายหลักเพื่อต้อนรับกองทัพใหญ่

ชาวบ้านต่างเปล่งเสียงด้วยความยินดี

“ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี!”

“ฮองเฮาทรงเกรียงไกร!”

เด็กตัวเล็ก ๆ ก็ถูกพ่อแม่จับยกขึ้นเหนือศีรษะ เพื่อมองดูฉากเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่

ผู้คนพากันพูดปากต่อปาก

“ว่ากันว่าฝ่าบาททรงนำทัพด้วยพระองค์เอง จนพลิกสถานการณ์เลวร้าย แก้ไขวิกฤตในเมืองเซวียน ทหารกองทัพศัตรูก็ถูกจับกุมทั้งหมด”

“ชายแดนเหนือกับชายแดนตะวันออกสร้างการป้องกันขึ้นมาใหม่! แคว้นต่าง ๆ ถูกหนานฉีพวกเราตีพ่ายจนหวาดกลัว คงมิกล้ามารุกรานอีกเป็นแน่!”

“หากพวกเขาไม่กล้ามา พวกเราก็ต้องไปโจมตีพวกเขา! พรุ่งนี้ข้าจะไปเข้าร่วมกับกองทัพ!”

“ข้าร่วมด้วย! ฝ่าบาททรงนำทัพด้วยพระองค์เองแล้ว พวกเราก็ควรอุทิศตนเพื่อตอบแทนแว่นแคว้น!”

ท่ามกลางฝูงชน มีคนถามด้วยความอยากรู้

“มิใช่ว่า ฮองเฮาทรงตั้งครรภ์หรอกหรือ? มองดูแล้วช่างไม่เหมือนเลย”

“หากดูตามวัน เด็กคนนี้สมควรจะถือกำเนิดนานแล้ว! ตอนนี้...ดูเหมือนว่าเด็กจะจากไปแล้ว”

ขอบตาของหลายคนเริ่มชื้นแฉะ!

“เพื่อปกป้องหนานฉี ฮองเฮาทรงต้องลำบากตรากตรำมากมายเช่นนี้!”

“สวรรค์ตามืดบอด ให้ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงทุกข์ตรมจากการสูญเสียบุตร พวกเรายังมีสิ่งใดจะตำหนิอีก”

“ถูกต้อง หญิงตั้งครรภ์ยังสามารถออกรบได้ พวกเราชายชาตรีกลับหดหัว น่าละอายใจนัก!”

หลังจากกองทัพใหญ่ได้รับชัยชนะ ผู้คนที่มาสมัครเข้าร่วมกองทัพก็เพิ่มมากขึ้น

ณ พระราชวัง

เหล่าขุนนางต้อนรับฮ่องเต้และฮองเฮา โดยแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม

เซียวอวี้ยกมือขึ้น: “ท่านทั้งหลายไม่ต้องมากพิธี”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท!”

ในวังมีการจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ โดยมีหนิงเฟยรับหน้าที่ดูแล

ณ วังหลัง

ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮาทรงสวมอาภรณ์งดงาม เหล่าสาวใช้ปรนนิบัติแต่งองค์ทรงเครื่องให้นาง

ในระยะเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่เดือน นางมีผมขาวขึ้นมาไม่น้อย

โชคดีที่ในที่สุดหนานฉีก็ผ่านพ้นอุปสรรคครั้งใหญ่ แว่นแคว้นมิได้ถูกทำลาย นางยังสามารถดื่มด่ำกับความสงบสุขได้

กุ้ยหมัวมัวปักปิ่นปักผมทองคำให้นาง ด้วยสีหน้าแววตายิ้มแย้ม

“ไทเฮา ท่านดูพระพักตร์แจ่มใสนะเพคะ”