แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 909

เดิมรุ่ยอ๋องคิดว่า การที่กองกำลังพันธมิตรเผ่าสุยเหอถอนทัพ เป็นกลอุบาย

ทว่าหลังจากลาดตระเวนยามค่ำคืน พวกเขาถอนทัพครั้งนี้ ราวกับรีบหลบหนี จนไม่มีเวลาหยิบหม้อไหกระทะ และกองไฟยังไม่ดับด้วยซ้ำ

ครั้นได้สอบถามเพิ่มเติมจึงพบว่า กองกำลังพันธมิตรเผ่าสุยเหอได้ยินข่าวลือเรื่องขุมทรัพย์เมืองเซวียน จึงเร่งรีบถอนทัพทันที

เรื่องเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน รุ่ยอ๋องจึงมิรู้ว่าจะรับมืออย่างไรดี

กองทัพศัตรูถอนทัพหมดแล้ว เขายังจะต้องปักหลักพิทักษ์ต่อไปหรือไม่?

อีกด้านหนึ่ง

กองกำลังพันธมิตรเผ่าสุยเหอที่มุ่งหน้าไปทางเหนือมีความรีบร้อนอย่างมาก

เหล่าทหารเคลื่อนพลฝ่าลมหิมะ ใบหน้าดุร้าย

ทหารม้ากองหน้าตะโกนปลุกเร้า

“ท่านแม่ทัพมีคำสั่ง! เร่งเดินหน้าให้เร็วขึ้น!”

เหล่าทหารรู้สึกน่าสังเวช

“เร่งรีบแล้วอย่างไร สุดท้ายขุมทรัพย์ก็มิใช่ของพวกเราอยู่ดี หาเรื่องลำบากไปไย!”

“ถูกต้องอย่างที่ว่า! ทันทีที่ได้ยินเรื่องศิลาหยกกับขุมทรัพย์ในเมืองเซวียน ก็รีบแตกค่ายกลางดึก อันที่จริงมีสมบัติก็มีแค่นั้น ศิลาหยกก็มีเพียงแผ่นเดียว แล้วมันจะมาอยู่ในมือพวกเราได้อย่างไร?”

“เจ้าจะพูดอย่างไรก็ช่าง พวกเรามีหน้าที่ ต้องทำตามคำสั่งของท่านแม่ทัพ ถึงเวลาที่พวกเราจะต่อต้านแล้วรึ?”

……

สองวันให้หลัง

แคว้นตงซาน

ในสนามยิงธนู ของพระราชวัง

ฮ่องเต้ซึ่งมีพระชนมายุเข้าปีที่ห้าสิบยังเต็มไปด้วยพลัง ง้างสายธนูจนสุด และยิงเข้าเป้าติดต่อกัน

ขุนนางที่อยู่ด้านข้างทูลรายงานด้วยความเคารพ

“ฝ่าบาท กระหม่อมมิรู้ว่า เป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย บัดนี้กองกำลังพันธมิตรเผ่าสุยเหอถอนทัพออกจากหนานเจียง แล้วมุ่งหน้าไปทางเหนือสู่ช่องว่างเฉาอวี๋พ่ะย่ะค่ะ”

ช่องว่างเฉาอวี๋เป็นช่องว่างที่สร้างขึ้นโดยพันธมิตรของต้าเซี่ย เมื่อมีกองกำลังพันธมิตรหลั่งไหลเข้ามาเรื่อย ๆ จักเป็นประโยชน์สำหรับกองกำลังพันธมิตรในการยึดครองหนานฉีทั้งหมด

ทว่าในกรณีนี้ จักไม่มีการโจมตีทางชายแดนใต้อีกแล้ว

ฮ่องเต้แคว้นตงซานวางคันธนูและลูกศรลง เส้นเกศาสีเงินทั้งสองข้างของขมับนั้น มิได้ทำให้ดูแก่ชราเลย

เขาถามอย่างเยือกเย็น

“ถานไถเหยี่ยนอยู่ที่ใด”

“คุณชายถานไถยังอยู่ในหนานฉี และถูกคุมขังอยู่ในคุกเทียนเหลาพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้พลันง้างลูกธนูสองลูกพร้อมกัน และยิงทะลุเป้าอย่างรวดเร็ว

ขุนนางรีบกล่าวยกย่องเพื่อประจบเอาใจ

“ฝ่าบาทมีทักษะยิงธนูที่ยอดเยี่ยมมาก ลูกศรเดียวพลิกฟ้าพลิกดินได้พ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้หาได้พอใจในคำพูดเหล่านี้ไม่ “เรียกหยวนจั้นเข้ามา”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

สักครู่ต่อมา มีชายหนุ่มสวมชุดทหารแขนสอบคนหนึ่งเดินเข้ามาในสนามยิงธนู

ชายหนุ่มมีใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคู่หนึ่งเย็นชาราวกับดาราเดียวดาย

เขายกมือขึ้นทำท่าคารวะต่อฮ่องเต้