แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 901

ด่านเฉาอวี๋ไร้การป้องกันเป็นเวลานานแล้ว ส่วนทหารที่ถูกศรหน้าไม้ยิง ล้วนเป็นหุ่นฟาง เป็นคนปลอม!

ในโสตของซ่านชุนเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง

ฝ่ามือที่กำทวนยาวชื้นไปด้วยเหงื่อ ทั้งเจ็บใจ และไม่ยอมรับ!

เขาถูกชาวฉีปั่นหัวเล่นอีกแล้ว!!

ทว่า จักไม่มีใครเลยได้อย่างไร!

ด่านเฉาอวี๋เป็นปราการสำคัญแห่งชายแดนตะวันออกของหนานฉี!

ซ่านชุนไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ชาวฉีเหล่านั้นคิดจะทำอันใดแน่

เขาหาได้เชื่อคำพูดของทหารสอดแนมไม่ และต้องการไปยืนยันด้วยสายตาของตนเอง

ประตูเมืองด่านเฉาอวี๋ ถูกข้าศึกที่บุกเข้าไปเปิดเอาไว้

ซ่านชุนจึงขี่อาชา เข้าเมืองได้อย่างง่ายดาย

ในด่านว่างเปล่า ไม่มีกระโจมทหาร และกำลังพลแม้แต่นายเดียว

เขาวิ่งขึ้นไปบนหอประตูเมืองอีก

เป็นจริงดั่งที่ทหารสอดแนมรายงาน ทหารหนานฉีที่ยืนเรียงแถวบนกำแพงเมือง ล้วนเป็นหุ่นฟางในชุดเกราะ!

เหล่าทหารที่พยายามปีนขึ้นกำแพงเมืองอย่างลำบาก และเหนื่อยจนลำคอแห้งผากนั้น ตอนนี้ทุกคนต่างหันมองหน้ากัน รู้สึกทำอะไรไม่ถูกอย่างงงงวย

พวกเขาทุกคนพร้อมที่จะต่อสู้จนตัวตาย ฝ่ายตรงข้ามกลับวิ่งหนีไปแล้ว...

ชั่วขณะหนึ่ง บังเกิดความเงียบที่น่าขนลุกบนหอประตูเมือง

ซ่านชุนเหวี่ยงมีดด้วยความโกรธ และฟาดฟันหุ่นฟางเหล่านั้น

“ให้ตายเถอะ! ทำให้ข้าสูญเสียลูกธนูโดยเปล่าประโยชน์!!! ชาวฉีต่ำทรามนัก! หน่วยสอดแนมอยู่ที่ไหน! รีบไปสืบมาเดี๋ยวนี้ว่า ทหารฉีไปซ่อนอยู่ที่ใด!!!”

รองแม่ทัพยืนอยู่ข้างหลัง พยายามกลั้นเสียงกลั้นลมหายใจ ไม่กล้าเอ่ยออกมา

ผู้ใดจะคาดคิดว่า หนานฉีได้คิดกลยุทธ์เมืองร้างนี้เป็นพิเศษ

ลองมองดูอีกครั้ง เหล่าทหารที่อยู่รอบด้านของพวกเขา เพื่อโจมตีเมือง ทั้งเหนื่อยใจแทบขาด หัวร้างข้างแตก และตกจากที่สูง ระหว่างปีนป่าย ทหารบางนายก็กลัวว่าจะถูกแซงหน้า จึงเร่งฝีเท้าไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง กลับล้มลงและถูกเหยียบย่ำ...

ช่างน่าอับอาย!

เมืองร้างเมืองหนึ่ง กลับทำให้สูญเสียลูกธนูและกำลังพลจำนวนมาก ช่างน่าหงุดหงิด และน่าเคียดแค้น!

ในเวลานี้ พลันมีเสียงตะโกนดังมาจากมุมหนึ่ง

“ท่านแม่ทัพ! ค้นพบสิ่งที่ชาวฉีทิ้งไว้แล้วขอรับ!”

ซ่านชุนรีบเดินไปตามเสียงนั้นทันที

นั่นเป็นห่อผ้าขนาดใหญ่ ดูไม่มีอันใดที่ผิดปกติ

เหล่าทหารคิดว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ภายใน จึงแกะห่อผ้า และกางออก กลับไม่เห็นมีสิ่งใดถูกห่อไว้ข้างใน นอกจากบนผ้าที่เย็บปะติดปะต่อกันเป็นผืนใหญ่นั้น มีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนอยู่มากมาย

ครั้นซ่านชุนได้เห็นอักษรเหล่านั้นแล้ว ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นโกรธจัด

——[เด็กน้อยซ่านชุน ก่อนหน้านี้เจ้ามาเยี่ยมด่านเฉาอวี๋คนเดียวในตอนกลางคืน และคุกเข่าขอร้องอยู่นอกเมือง ดังนั้น เห็นแก่ที่เจ้ามีความจริงใจอยู่บ้าง วันนี้จึงเปิดประตูเมืองให้เจ้าโดยเฉพาะ การปีนไต่กำแพงเมืองยากลำบากนัก ให้ตะโกนเรียก ‘ท่านพ่อ’ ขึ้นฟ้า จักเปิดประตูเมืองอื่นให้เจ้า]

ดวงตาของซ่านชุนแดงก่ำ โกรธจนกระอักเลือดออกมา

เขาไปคุกเข่าอยู่นอกด่านเฉาอวี๋ และขอร้องพวกเขาตั้งแต่เมื่อใด!!

แควก!

ซ่านชุนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พลางฉีกผ้าออกอย่างแรง

“จัดแถว! ชาวฉีเจ้าเล่ห์นัก ก่อนอื่นจงไปค้นหาว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน!!”

“รับคำสั่ง” รองแม่ทัพก้มศีรษะลง สีหน้าน่าเกลียดเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกตื่นเต้นที่บุกทะลวงเข้าด่านเฉาอวี๋ได้ เวลานี้กลับกลายเป็นคว้าน้ำเหลว

เหล่าทหารคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกผิดหวัง และหดหู่ใจ