แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 884

ซ่านชุนนึกไม่ถึงเลยว่า คนที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้...คนผู้นี้ที่สังหารนักรบของเขาห้าสิบนาย และแม่ทัพที่ห้าวหาญหนึ่งนาย จะเป็นเมิ่งสิงโจว!

เมิ่งสิงโจวที่ตอนนั้นอายุเพียงสิบเจ็ดปี ในสงครามที่ด่านหู่เหมิน ได้นำทัพไปสังหารกองทัพศัตรูสองหมื่นนาย และสร้างเนินความตาย ทำให้ศัตรูทั่วสารทิศตื่นกลัว!

คนผู้นี้น่ากลัวยิ่งนัก!!

ม่านตาของซ่านชุนหดลงในทันที

แม่ทัพของอีกสามแคว้นถึงกับตาค้าง พร้อมทั้งหวาดกลัวการต่อสู้

ที่แท้ก็คือเมิ่งสิงโจว มิน่าเล่าถึงได้สังหารคนได้มากมายเพียงนี้!

วันนี้มิใช่จะสร้างเนินความตายของหนานฉีให้เสร็จหรอกหรือ!

พวกเขาทยอยกันเอ่ยโน้มน้าว

“แม่ทัพซ่าน! จะต่อสู้อีกมิได้แล้ว! คู่ต่อสู้คือเมิ่งสิงโจว คนของพวกเราจะไปตายกันเปล่า ๆ !”

“เมิ่งสิงโจว เป็นเมิ่งสิงโจวได้อย่างไร! แม่ทัพซ่าน จะให้หนานฉีจูงจมูกเรามิได้เด็ดขาด!”

รอบดวงตาของซ่านชุนปรากฏรอยคล้ำเป็นวง

“หนังสือท้ารบรับมาแล้ว จะกลับคำกลางคันได้อย่างไร! ต้องสู้ต่อไป! ข้ามิเชื่อว่า คนตั้งมากมาย นางจะยังเอาชนะไปได้ตลอด! หนึ่งร้อยคนไม่พอ ก็หนึ่งพันคน หนึ่งหมื่นคน!”

ในยามนี้ เขามิต่างจากฮ่องเต้เยี่ยนผู้บ้าคลั่ง

ทว่าสิ่งที่ต่างคือ เขายังมีสติ

แม่ทัพสามแคว้นที่เหลือเอ่ยห้ามปรามเขา ทว่าซ่านชุนกลับเตือนพวกเขาอย่างยิ้มเยาะ

“อย่าลืมว่า นางมิได้เป็นแม่ทัพนานแล้ว นางอภิเษกสมรสกับฮ่องเต้ฉี ตอนนี้ก็กำลังตั้งครรภ์ หญิงท้องโตผู้หนึ่ง พวกเจ้ายังสู้มิได้หรือ?”

เขาจ้องมองเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยสายตาโหดเหี้ยม “ฟังข้าให้ดี อีกสักพักพวกเจ้าจะต้องทำร้ายที่ท้องของนาง! นางมีบุตรแล้ว ท้องก็คือจุดอ่อนของนาง! จงทำร้ายให้หนัก! ถึงจะฆ่านางมิได้ ก็ต้องทำให้บุตรของนางตายในครรภ์!!”

เหล่าแม่ทัพฟังคำสั่ง พลันรู้สึกมั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง

แม่ทัพซ่านชุนพูดถูก แม่ทัพน้อยเมิ่งผู้นั้นต่อให้เก่งกาจเพียงใด ก็ยังเป็นหญิงที่กำลังตั้งครรภ์

นางมิกลัวความตาย แล้วเด็กในท้องของนางเล่า?

เด็กคนนั้นคือชีวิตของนาง!

......

จางฉวนอายุยังน้อย มองเห็นฉากนองเลือดด้านล่าง ก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง

ทว่าเขาก็อยากดูต่อไป

เขาอยากจดจำสิ่งที่เห็นในวันนี้ไปตลอดกาล จดจำท่วงท่าองอาจของฮองเฮา ต่อไปจะได้เขียนบทความเกี่ยวกับนาง ให้เล่าขานสืบต่อกันไปยาวนาน

พอเริ่มพลบค่ำ ราตรีใกล้มาเยือน

ศพที่อยู่รอบตัวเฟิ่งจิ่วเหยียนก็ยิ่งกองพะเนินมากขึ้นเรื่อย ๆ

ทางด้านซ่านชุนก็ส่งคนมาท้าประลองไม่หยุด ไม่มียกเว้นแม้แต่คนเดียว ทุกคนกลายเป็นวิญญาณภายใต้ทวนของนาง

เขากลับไม่ยอมแพ้ พร้อมคำรามด้วยความโมโห