แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 878

ฮูหยินกวนเจ็บจนต้องนิ่วหน้า เมื่อหันไปมองคนที่จับกุมข้อมือของนางไว้ ก็เห็นคนผู้นั้นสวมใส่ชุดลำลองของสตรี ผมมัดรวบสูงเหมือนบุรุษ รังสีดุดัน น่าเกรงขามอย่างยิ่ง

นางถามอย่างโมโห

“ท่านเป็นใคร! เหตุใดถึงกล้าทำตัวบ้าระห่ำเช่นนี้!”

ลูกชายทั้งสองของฮูหยินกวนก็กระโดดชี้หน้าตำหนิ

“รีบปล่อยท่านแม่ของข้าซะ! ท่านรู้ไหมว่าท่านแม่ของข้าคือใคร!!”

สวีเฟิงและเหล่าทหารต่างไปจากสามแม่ลูกตระกูลกวน หลังจากที่เห็นผู้มาเยือน ล้วนตกใจปนประหลาดใจ จากนั้นก็ก้มหน้าทำความเคารพอย่างนอบน้อม

“ถวายบังคมฮองเฮา!”

ฮูหยินกวนชะงักกึก

“อะไรนะ! ฮองเฮา ฮองเฮางั้นหรือ?”

คนผู้นี้ คือฮองเฮาองค์ปัจจุบันงั้นหรือ?

ในเมื่อเป็นฮองเฮา แล้วมาที่ชายแดนตะวันออกทำไมกัน? ควรอยู่ในพระราชวัง และมีเหล่าองครักษ์คุ้มกันไม่ใช่หรือ?

ลูกชายทั้งสองคนของนางหวาดกลัวขึ้นมาทันที

ฮองเฮา ก็คือแม่ทัพน้อยเมิ่งแห่งค่ายเป่ยต้าผู้นั้น!

พวกเขารีบทำความเคารพตาม

เฟิ่งจิ่วเหยียนปล่อยมือของฮูหยินกวนออก มองเหล่าทหารด้วยสายตาแน่นิ่ง โดยเฉพาะคนที่โวยวายจะออกไปเหล่านั้น

“เมื่อครู่พวกเจ้าคิดจะทำอะไร?”

เหล่าทหารเดือดดาล อธิบายด้วยคิดว่าตัวเองมีเหตุผลเพียงพอ

“ฮองเฮา แม่ทัพกวนจงรักภักดีอย่างมาก ตอนนี้ศพของเขาถูกศัตรูทารุณอย่างอัปยศอดสู พวกเรา…พวกเราทนดูไม่ได้จริง ๆ! พวกเราต้องการชิงศพของแม่ทัพกวนกลับมา!”

บุตรชายตระกูลกวนทั้งสองคนมีท่าทีเปลี่ยนไป ต่างก้มหน้าลง พูดด้วยเสียงสั่น

“ใช่แล้วพระนาง พวกเขาเพียงอยากช่วยท่านพ่อของข้า แต่สวีเฟิงผู้นี้ เขาไม่ยอม แถมยังบีบให้ท่านแม่ของข้าต้องตาย”

สวีเฟิงไม่คิดเลยว่า พวกเขาจะใส่ร้ายเขาอย่างนี้

เขายังคงอยู่ในท่าประสานมือคารวะ นัยน์ตาทอแววโศกเศร้า

“ฮองเฮา กระหม่อม…”

“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” เฟิ่งจิ่วเหยียนตัดบทของสวีเฟิง

คนอื่น ๆ คิดว่า นางจะลงโทษสวีเฟิง แต่กลับได้ยินนางพูดว่า

“เจ้าเป็นแม่ทัพ ควรนำกองทัพเฝ้าด่านเฉาอวี้ ถูกต้องแล้ว”

“ฮองเฮา!”

ฮูหยินกวนไม่ยอมแพ้ คุกเข่าลงบนพื้นน้ำตาคลอเบ้า

“สวีเฟิงจะเป็นอะไร หม่อมฉันไม่สนใจ หม่อมฉันแค่อยากช่วยสามีของตัวเองกลับมา

“ฮองเฮา ยามที่สามียังมีชีวิตอยู่ มักจะพูดถึงท่านบ่อยครั้ง เขาบอกว่าท่านรักลูกน้องในปกครอง ท่านเองก็เป็นสตรีเช่นเดียวกัน น่าจะเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงด้วยกันดี…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยดุอย่างเฉยชา

“เจ้าคือฮูหยินกวน?”

“เพคะ หม่อมฉันคือภรรยาของกวนไหลอิ้ง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มมองฮูหยินกวน ด้วยสายตาเคร่งขรึม

“ในเมื่อเป็นฮูหยินของแม่ทัพ แล้วเหตุใดถึงแยกแยะความสำคัญไม่ได้เช่นนี้!

“เอาชีวิตของตัวเองมาบีบให้เปิดประตูเมืองไปรับศึก หากศัตรูทะลวงเข้ามาในด่านเฉาอวี้ได้ เจ้ารับผิดชอบไหวหรือไม่!”