แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 868

คนสนิทของแคว้นประมุขซีหนี่ว์แบ่งออกเป็นสองพรรค พรรคแรกคือแม่ทัพป้องกันเมืองหูย่วนเอ๋อร์เป็นผู้นำ คอยปกป้องประมุขแคว้น ให้การสนับสนุนทุกการตัดสินใจของประมุขแคว้น

รวมถึงครั้งนี้ที่ต่อหน้าโจมตีแคว้นหนานฉี ความจริงนั้นเป็นพันธมิตรกับแคว้นหนานฉี

ขุนพลอื่นหลายคนกลับมีความคิดอื่น

พวกนางคิดว่า แคว้นซีหนี่ว์ไม่ควรให้การสนับสนุนแคว้นหนานฉี

“ประมุขแคว้น ทั้งสองแคว้นเป็นพันธมิตรกันถือเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ท่านควรปรึกษาพวกกระหม่อมตั้งแต่แรก! ค่อยทำการตัดสินใจ! เห็นได้ชัดว่าแคว้นหนานฉียากที่จะเอาตัวรอด แคว้นซีหนี่ว์ไม่มีความจำเป็นที่จะถูกลากลงน้ำไปด้วย!”

“ท่านประมุขแคว้น ขอท่านทรงเปลี่ยนกลยุทธ์แสร้งโจมตี กลับมาร่วมมือกับแต่ละแคว้นโจมตีแคว้นหนานฉีเถอะ!”

“ท่านประมุขแคว้น สถานการณ์ตอนนี้เห็นได้อย่างชัดเจน โอกาสที่แคว้นหนานฉีจะชนะนั้นมีน้อยมาก อาศัยเพียงกำลังแคว้นเดียว ไม่มีทางเอาชนะกองกำลังทหารสิบกว่าแคว้นได้ เป็นพันธมิตรกับเป่ยเยี่ยนจะดีกว่า!”

ไม่ว่าพวกนางจะโน้มน้าวยังไง ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ยังคงยืนหยัดความคิดตนเอง

นางนั่งบนเก้าอี้สูงศักดิ์ สีหน้าเยือกเย็น น้ำเสียงไม่ให้ได้ขัดขืน

“เราจะคอยดู แคว้นหนานฉีจะกอบกู้สถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างไร!”

ขุนพลหลายคนนั้นพยายามโน้มน้าว

“ประมุขแคว้น แล้วท่านจะเสียพระทัย!”

“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ประมุขแคว้น ฟังพวกกระหม่อมด้วยเถอะ แคว้นหนานฉีเชื่อถือไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”

หูย่วนเอ๋อร์ยกมือประสานทำความเคารพ แสดงออกถึงความจงรักภักดี

“กระหม่อมน้อมรับคำสั่งของประมุขแคว้น!”

อย่างไรแคว้นหนานฉีก็เป็นแคว้นใหญ่ เป็นไปไม่ได้ที่จะล่มสลาย

ทุกคนเห็นว่าโน้มน้าวประมุขแคว้นไม่สำเร็จ ก็จากไปอย่างผิดหวัง

ด้านนอกวัง หลายคนหน้านิ่วคิ้วขมวด กลัดกลุ้มเป็นทุกข์

“ประมุขแคว้นเลอะเลือนจริง ๆ !”

“ก็ใช่! สถานการณ์ในตอนนี้ ล้วนรู้แล้วว่าผู้ใดจะชนะ”

“หากจ้าวหรู่หลานยังไม่ถูกสังหาร ไม่แน่ว่าอาจสามารถพลิกสถานการณ์ได้...”

เมื่อพูดประโยคสุดท้ายออกมา ก็มีคนเตือนขึ้นมาทันที “อย่าพูดเช่นนี้เด็ดขาด! ความผิดของจ้าวหรู่หลาน คือโทษฐานกบฏ”

ทว่าคนที่พูดประโยคนั้น กำลังขุ่นเคืองจัด พูดจาไม่มีหูรูด

“ก่อกบฏแล้วยังไง? ขอเพียงเพื่อแคว้นซีหนี่ว์ ผู้ใดเที่ยงธรรมผู้ใดชั่วร้าย ล้วนเป็นคำวิจารณ์ของคนภายหลัง ครั้งนี้ประมุขแคว้นเลือกแคว้นหนานฉี สำหรับแคว้นซีหนี่ว์ ถือเป็นภัยพิบัติ! พวกเจ้าคอยดู แคว้นหนานฉีต้องสิ้นแน่!”

แคว้นหนานฉี

ภูเขาหวูหยา

บนที่นั่งประมุข ผู้เฒ่าท่าทีสง่างามท่านหนึ่งนั่งอยู่

ลูกศิษย์คนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน รายงานอย่างร้อนใจ

“แย่แล้วขอรับ อาจารย์! แต่ละแคว้นล้อมโจมตีแคว้นหนานฉี ฝ่าบาทเดือดร้อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

โดยส่วนตัว จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน เป็นศิษย์สำนักเดียวกันกับพวกเขา

โดยส่วนรวม พวกเขาล้วนเป็นราษฎรของแคว้นหนานฉี แผ่นดินล่มสลาย ผู้คนล้วนมีส่วนรับผิดชอบ

ดังนั้นเมื่อเหล่าลูกศิษย์รู้ข่าว ต่างก็กระวนกระวาย

พวกเขาวิ่งมาหาอาจารย์ พร้อมร้องขอ

“อาจารย์ โปรดอนุญาตให้เหล่าลูกศิษย์ลงเขา ร่วมกันต้านทานศัตรู!”

อาจารย์บนที่นั่งประมุขลืมตาขึ้นมา อายุราวเจ็ดแปดสิบ ท่าทีกระปรี้กระเปร่า

เขากวาดสายตามอง ขยับริมฝีปากพูดขึ้นมา

“ภูเขาหวูหยา ไม่ยุ่งเรื่องราวในใต้หล้า”

เขาทำนายตั้งแต่แรกแล้ว

แคว้นหนานฉียังไม่ถึงคราสูญสิ้น

อาจารย์พูดออกมาเช่นนี้ ถึงแม้เหล่าลูกศิษย์ไม่พอใจ ไม่เข้าใจ กลับไม่กล้าพูดถึงเรื่องลงเขาอีก

ยังไง ก่อนเข้าสำนัก พวกเขาก็รู้กฎปฏิบัติของภูเขาหวูหยา

และเห็นท่าทีสงบใจเย็นของอาจารย์ บางทีครั้งนี้อาจจะเหมือนความวุ่นวายเมื่อครั้งเมืองเซวียน สามารถผ่านไปได้อย่างไม่มีอันตรายใด ๆ

ทว่าการที่แต่ละแคว้นล้อมโจมตี ช่างน่ากลัวเสียจริง

พวกเขาคิดไม่ออก แคว้นหนานฉีจะสามารถพ้นภัยได้อย่างไร?

กำลังทหารหนึ่งแคว้น สามารถต่อสู้ศัตรูสิบกว่าแคว้นได้หรือ?