แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 756

ในห้องพิจารณาคดี รุ่ยอ๋องนั่งอยู่ตรงพื้นที่สำหรับฟังคำพิจารณาคดี เพื่อฟังมู่หรงเหลียนยอมรับสารภาพทุกข้อกล่าวหา

“ในสมัยนั้น ข้าถูกนางแม่มดของพรรคเทียนหลงใช้มนตร์เสน่ห์ใส่ จึงกระทำความชั่วมากมาย

“หลักฐานการกบฏของราชครูเฉินนั้น เป็นข้าปลอมแปลงขึ้นมาเอง

“อดีตรัชทายาทสังหารพี่น้องร่วมสายโลหิต รวมกลุ่มก่อกบฏ ก็เป็นฝีมือของข้าใส่ร้ายเช่นกัน...”

ทันทีที่เขาพูดจบ ทุกคนพลันตกตะลึงพรึงเพริด

คาดไม่ถึงว่า วิญญูชนเยี่ยงมู่หรงเหลียน จักกระทำความผิดร้ายแรงเช่นนี้ได้!

ยิ่งไม่คาดคิดเลยว่า อดีตรัชทายาทจะถูกใส่ร้ายป้ายสี!

……

คุกเทียนเหลา

ไทฮองไทเฮารอคอยด้วยใจจดใจจ่อ ข่าวดีก็มาถึงในที่สุด

พัศดีเปิดประตูห้องขัง “ไทฮองไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทมีพระบัญชา ให้ปล่อยตัวท่านออกจากคุกพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หรงหลันที่อยู่อีกมุมหนึ่งก็มีความสุขขึ้นมาทันที

ไทฮองไทเฮาถูกปล่อยตัวออกไปแล้ว นางจะช่วยตนเองออกไปได้แน่

ครั้นรู้ว่าออกไปได้แล้ว ไทฮองไทเฮาก็หาได้มีอาการประชวรอีกไม่ ยืนขึ้นอย่างคล่องแคล่ว และเดินออกไปทันที

สถานที่แห่งนี้ นางทนอยู่ต่อแม้เพียงอึดใจเดียวก็ไม่ไหวแล้ว

หลังจากที่นางออกไป ประตูห้องขังก็ถูกปิดลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ไทฮองไทเฮาไม่มองย้อนกลับมาเลย ทันใดนั้น เสียงร้องเรียกที่น่าเอ็นดูก็ดังมาจากด้านหลัง

“เสด็จย่า...”

ไทฮองไทเฮาพลันยืนนิ่ง และค่อย ๆ หันกลับมา

จึงเห็นว่า มู่หรงหลันที่สูญเสียมือทั้งสองข้างกำลังแนบติดประตูห้องขัง พลางมองมาที่นางด้วยสายตาคมกริบ

นางเข้าใจทันที มู่หรงหลันต้องการเตือนนางว่า อย่าลืมช่วยเหลือตนเองด้วย

หากมู่หรงหลันไม่ย้ำเตือนก็คงจะดี การร้องเรียกนี้ ทำให้ไทฮองไทเฮาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“ใครเป็นเสด็จย่าของเจ้า!

“เจ้ายังกล้าที่จะขอความช่วยเหลือจากข้าอีกรึ? ข้าเกือบจะถูกคนทั้งใต้หล้าประณามเพราะเจ้า!

“ข้าถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏอย่างไร้เหตุผล ต้องทนทุกข์จากข้อกล่าวหานี้มากนัก เจ้ายังกล้าพูดว่าตนเองบริสุทธิ์อีกรึ?

ฝ่าบาทจะกักขังนางไว้ที่ภูเขาอวี้หยาง!

“ข้าต้องการพบฝ่าบาท!”

องครักษ์ที่คุ้มกันนางมาส่ง กล่าวอย่างเคร่งขรึม

“ไทฮองไทเฮา วังหลังไม่ได้รับอนุญาตให้แทรกแซงราชกิจ ท่านประสงค์จะสถาปนารัชทายาทตามด้วยใจของตนเอง ถือเป็นโทษอย่างร้ายแรง

“ฝ่าบาททรงเห็นแก่ที่ท่านชรามากแล้ว กอปรกับป่วยหนัก ดังนั้นจึงมีพระเมตตามากนัก ให้ท่านใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในภูเขาอวี้หยางเพื่อสำนึกผิด อย่าสร้างความวุ่นวายอีกพ่ะย่ะค่ะ!”

ริมฝีปากของไทฮองไทเฮาสั่นระริก อยากจะแก้ตัว ทว่ามิอาจเอื้อนเอ่ยประโยคที่เหมาะสมได้เลย

เป็นความจริง ที่นางถูกมู่หรงหลันหลอกใช้ และก็เป็นเรื่องจริง ที่นางเรียกเหล่าท่านอ๋องมา และบีบบังคับให้ฝ่าบาทแต่งตั้งรัชทายาทในวิหารบรรพบุรุษ โดยไม่มีผู้ใดบังคับให้นางทำ

ดังนั้น นางก็สมควรที่จะได้รับโทษนี้แล้ว...

ในอดีตนางปฏิบัติธรรมในภูเขาอวี้หยาง เป็นความสมัครใจของนางเอง ต่อจากนี้ ภูเขาอวี้หยางจะกลายเป็นคุกที่คุมขังนาง สถานการณ์นี้แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

นางคิดว่า ฝ่าบาทปล่อยนางออกจากคุก เพราะให้อภัยนางแล้ว กลับกลายเป็นเรื่องนี้ยังไม่ยุติ และนางคงไม่สงบไปชั่วชีวิต

ไทฮองไทเฮาถูกการกระตุ้นนี้ไม่ไหว ดวงตาพลันมืดลง และล้มลงทันที

“ไทฮองไทเฮาเพคะ!” สาวใช้รีบเข้ามาประคองนางไว้