แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 523

ณ ตำหนักหย่งเหอ

ผู้มาประกาศพระราชโองการคือหลิวซื่อเหลียง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับซินเฟยมากเพียงใด

หลังจากอ่านพระราชโองการจบ หลิวซื่อเหลียงก็มองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

“เหลียนซวง ท่านอย่าคุกเข่าต่ออีกเลย รีบรับราชโองการไปเถิด

“นี่เป็นพระเมตตาอันยิ่งใหญ่ของฝ่าบาทเชียว! บ่าวอยู่ในวังมานานปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนได้รับตำแหน่งสนมชั้นเฟยโดยตรง สาวน้อยท่านก้าวถึงสวรรค์ในก้าวเดียว!”

มิน่าเล่าฝ่าบาทถึงวิ่งไปที่ตำหนักหย่งเหออยู่บ่อย ๆ ไม่ใช่ว่าทรงลืมอดีตฮองเฮาไม่ลง แต่เป็นเพราะมีคนล่อลวงฝ่าบาทต่างหาก!

ดวงตาของหลิวซื่อเหลียงเต็มไปด้วยความชื่นชม

ในวังหลวงแห่งนี้ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจมองข้ามได้จริง ๆ

ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าสาวใช้ที่เคยอยู่ข้างกายฮองเฮา จะสลัดร่างกลายเป็นซินเฟยในยามนี้

ร่างของเหลียนซวงสั่นเทา

“กงกง ข้า...ข้าทำไม่ได้ ข้าไม่อาจรับราชโองการได้!”

นางจะเป็นสนมของฝ่าบาทได้อย่างไร!

ทันใดนั้นน้ำตาของเหลียนซวงก็ไหลพราก

นางกลัวเหลือเกิน!

ฝ่าบาทบ้าไปแล้วจริง ๆ!

นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวซื่อเหลียงพบกับเหตุการณ์เช่นนี้

“เหลียนซวง หรือว่าท่านดีใจมากเกินไปอย่างนั้นหรือ? ท่านไม่ได้ฟังผิด ท่านถูกแต่งตั้งเป็นสนมชั้นเฟยจริง ๆ รีบลุกขึ้นเถิด…”

“ไม่!” เหลียนซวงวิ่งหนีราวกับกำลังหนีตาย

หลิวซื่อเหลียงตกใจจนรีบตะโกนเรียกคน

“ใครก็ได้ รีบมาขวางนางเร็ว รีบมาหยุดซินเฟยเร็วเข้า!”

เหลียนซวงวิ่งหนีไปกุมศีรษะไป นางเอามือปิดหูพลางตะโกน

“ข้าไม่ใช่ ข้าไม่ใช่ซินเฟย! อ๊า! อย่าตามมานะ…”

ณ ห้องทรงพระอักษร

เฉินจี๋ยืนมองไปที่ฝ่าบาทผู้เจ้าคิดเจ้าแค้นเงียบ ๆ แล้วอดรู้สึกกังวลใจไม่ได้

เหลียนซวงถูกแต่งตั้งเป็นนางสนม ถ้าอดีตฮองเฮารู้เรื่องนี้เข้า เกรงว่านางคงจะโกรธ

ถึงอย่างไรก็เหมือนถูกคนใกล้ตัวทรยศ...

ฝ่าบาททรงทำเช่นนี้ไปทำไมกัน นี่เพราะต้องการแก้แค้นเหลียนซวงที่พลั้งปากพูดเมื่อวาน หรือจะแก้แค้นฮองเฮากันแน่?

ฝ่ายที่ตกใจและงงงวยยิ่งกว่าคือตระกูลเจิน

เจินหรูไห่ตรวจสอบครั้งแล้วครั้งเล่า

“อะไรนะ? ฝ่าบาททรงแต่งตั้งข้าหลวงผู้หนึ่งให้เป็นนางสนมหรือ!”

ฮูหยินเจินคว้าแขนของเจินหรูไห่พลางร้องไห้

“ท่านพี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ไหนท่านบอกว่าสนมชั้นเฟยต้องผ่านพิธีการ ไม่มีทางเร็วขนาดนี้ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมแม้แต่สาวใช้ฐานะต่ำต้อยนั่นก็ยังกลายเป็นสนมชั้นเฟยไปแล้วล่ะ! บุตรสาวของเราเล่า? เหตุใดฝ่าบาทถึงยังไม่รับเจินเอ๋อร์เข้าวังอีก!”

เจินหรูไห่ปวดหัวแทบระเบิด เขาสลัดนางออกไป

“พอได้แล้ว!​​ หยุดโวยวายได้แล้ว!​​ ให้ข้าได้อยู่สงบ ๆ หน่อย!”

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ที่ฝ่าบาทจะไม่ต้องการบุตรสาวตระกูลเจิน ระหว่างการซ้อมในวันนั้นเขาเห็นจริง ๆ ว่า

ฝ่าบาทจ้องมองเจินเจิน แววตาเผยความจริงใจนั้น ไม่มีทางหลอกคนได้!

ยามนี้ที่ตระกูลเจินได้ล่วงเกินตระกูลหลี่แล้ว พวกเขาจะเสียแรงเปล่าไม่ได้!

“ฝ่าบาท บ่าวฐานะต่ำต้อย...”

เซียวอวี้ลุกขึ้นยืน เงาร่างที่สูงใหญ่นั่นราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังกลืนกินนางที่อ่อนแอไร้กำลังเข้าไป

“ในเมื่อรู้ตัวอยู่แล้วก็จงทำตามที่เราบอก จากนี้ไปก็ตั้งใจเป็นสนมรักของเราเสียดี ๆ จะได้ไม่เสียทีที่ฮองเฮาทิ้งเจ้าไว้ให้เรา”

ไม่นานไฟในตำหนักชั้นในก็ดับลง

หลิวซื่อเหลียงยืนเฝ้าอยู่นอกตำหนักแล้วออกคำสั่งด้วยรอยยิ้ม

“ไปเอาน้ำร้อนมา”

“ขอรับ กงกง”

แล้วค่ำคืนก็ผ่านไป

วันรุ่งขึ้น ก่อนรุ่งสางมีเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันดังจากด้านในม่านเตียง

จากนั้นก็มีมือหนึ่งยื่นออกมาเปิดม่าน

ทันใดนั้นฝ่าบาทก็เดินออกมา พระเกศาสีดำยุ่งเหยิงและมีสีหน้าพึงพอใจ

นานเท่าไรแล้วรึ มีเพียงเมื่อคืนวานนอนหลับได้ดี

เหลียนซวงคุกเข่าอยู่ด้านนอกประตูบานเลื่อน บนร่างยังคงสวมชุดฮั่นฝูของเมื่อคืนวาน

เมื่อเห็นฝ่าบาทออกมา นางก็ก้มศีรษะคำนับ

“คารวะฝ่าบาทเพคะ”

แววตาคมปลาบของเซียวอวี้ตกลงบนร่างของนาง "รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร"

เสียงของเหลียนซวงสั่นเทาอยู่บ้าง

"เพคะ...”