แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 469

ที่สูงบนหุบเขามรณะ

เฉินจี๋กลับมาจากกองหน้า ยกมือประสานกราบทูลรายงาน

“ฝ่าบาท! ทหารเยี่ยนเคลื่อน‘ปืนมังกรไฟ’ออกมาแล้ว ! ”

ด้านข้างเซียวอวี้มีขุนพลยืนอยู่หลายคน หนึ่งในนั้น ซุนเต๋อฟางได้ยินคำพูดนี้ ก็รีบพูดกล่อมขึ้นมา

“ฝ่าบาท ทั้งสองฝ่ายไม่ใช้พระแสงปืน ถึงจะสมดุล”

“พวกเราให้ปืนหอกไฟ เป่ยเยี่ยนก็ต้องใช้‘ปืนมังกรไฟ’!”

“ขอร้องท่านรีบมีรับสั่ง ถอนปืนหอกไฟกลับมา ! ”

เซียวอวี้พูดขึ้นมาอย่างเด็ดขาด

“เดินหน้าต่อไป!”

ซุนเต๋อฟางถอดถอนหายใจ

เกรงว่ารัชทายาทเยี่ยนบ้าคลั่งคนนั้น ใช้ปืนมังกรไฟขึ้นมาจริง ๆ แล้วก็พินาศตายไปด้วยกัน!

ก็มีขุนพลที่ไม่เห็นด้วย

ไม่มีผู้ใดไม่กลัวตาย

“ปืนมังกรไฟ” ยิงขึ้นมา ภายในรัศมีหนึ่งร้อยลี้ ไร้คนรอด ระยะการยิงก็อยู่ภายในระยะสิบลี้ ตอนนี้ทหารเยี่ยนอยู่ห่างพวกเขาเพียงสิบกว่าลี้ ดังนั้นหากพวกเขาใช้ปืนมังกรไฟ ก็ล้วนอย่าคิดมีชีวิตรอด

และแล้ว รอแล้วรอเล่า ก็ไม่เห็นได้ข่าวร้ายนี้ขึ้นมา

จนหลังจากผ่านไปสี่ชั่วยาม ได้รับข่าวดีแห่งชัยชนะมาจากกองหน้า เหล่าขุนพลค่อยโล่งอกขึ้นมาจริง ๆ

……

ศึกในหุบเขามรณะ ทหารเยี่ยนบาดเจ็บล้มตายกว่าครึ่ง เดิมควรที่จะล่าถอยออกมาจากหุบเขามรณะเป็นอันดับแรก

รัชทายาทเยี่ยนกลับมีรับสั่งให้....เฝ้าตาย

เดิมทหารเยี่ยนหนึ่งหมื่นกว่านาย สามารถมีชีวิตรอดได้

ทว่าข้างหน้ามีทหารแคว้นฉี ข้างหลังมีคนของตนเอง ที่เล็งอาวุธมายังพวกเขา

ขอเพียงพวกเขาถอยกลับ ก็จะตายด้วยน้ำมือคนของตนเอง

ด้วยความจนใจ คนหนึ่งหมื่นกว่าคนนั้นต้องต่อสู้จนตัวตาย

รัชทายาทเยี่ยนล่าถอยกลับค่ายหลักข้างหลังตั้งแต่แรกแล้ว

“รายงาน! รัชทายาท กองกำลังหมื่น แหลกสลายตายทั้งกองทัพ!”

ปัง!

รัชทายาทเยี่ยนฟาดตบโต๊ะอย่างโกรธจัด

“สามหมื่นสู้กับพวกเขาสองหมื่นกว่า พ่ายแพ้ได้อย่างไร!”

รองขุนพลที่อยู่ด้านข้าง พูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“รัชทายาท ทหารเยี่ยนเราแต่ละคนกล้าหาญเก่งกาจในการต่อสู้ แคว้นหนานฉีเลวทราม ใช้ปืนหอกไฟรูปแบบใหม่นั่น ต่อให้พวกเราเคลื่อน‘ปืนมังกรไฟ’ ออกไป พวกเขาก็ไม่กลัว...”

“ไม่กลัวตายใช่ไหม” ดวงตาสีเหลืองอำพันของรัชทายาทเยี่ยนคู่นั้น เปล่งประกายความเยือกเย็น แสงมืดมิดของนกล่าเหยื่อน่าสยดสยอง

“ประกาศคำสั่งของเรา ผู้ใดสามารถแย่งปืนหอกไฟมาได้หนึ่งกระบอก มีรางวัลให้หมื่นตำลึง!”

ภายใต้เงินรางวัลมากมาย จักต้องมีคนหาญกล้า

เฉินอ๋องก็คิดเช่นนี้ จึงมีคำสั่งทันที

“ส่งคนทั้งหมดออกไป ยอมแลกกับทุกอย่าง จะต้องแย่งเสบียงที่เหลือมาให้ได้!”

“ขอรับ!”

ส่วนทางด้าน จวนรุ่ยอ๋อง

รุ่ยอ๋องก็ได้รับรู้ข่าวที่ฮองเฮาไปถึงชายแดนใต้แล้ว

องครักษ์หลิวหวาพูดเสริมขึ้นมา “ท่านอ๋อง ทหารของเรายังแย่งชิงเส้นทางส่งเสบียงอาหารกลับมาได้ เป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง!”

รุ่ยอ๋องพูดขึ้นมาด้วยแววตาอ่อนโยน “เป็นเช่นนี้ก็ดี”

หลิวหวารายงานเสร็จ ตามหลักแล้วก็ควรถอยออกไป แต่เขาหันไปมองดูข้างนอกห้อง อยากจะพูดแล้วก็หยุด

รุ่ยอ๋องเห็นดังนี้ แววตาเคร่งขรึมลง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

หลิวหวาพูดด้วยเสียงเบา ตอบอย่างเคารพนอบน้อม

“วันนี้กระหม่อมไปส่งอาหาร พบว่าอาหารเมื่อวานไม่ได้แตะต้องเลย”

เพิ่งพูดเสร็จ รุ่ยอ๋องก็ลุกขึ้นเดินออกไป

หลิวหวาไม่วางใจ เดินติดตามไปอย่างใกล้ชิด

ผ่านไปไม่นาน รุ่ยอ๋องเข้าไปในห้องลับห้องหนึ่ง หลิวหวาเฝ้าอยู่ด้านนอก ได้ยินเสียงผู้หญิงที่อยู่ข้างในร้องตกใจอย่างเลือนราง

“เจ้าจะกักขังข้าไปอีกนานแค่ไหน...ข้าขอร้องเจ้า ปล่อยข้าออกไปได้ไหม ข้าเป็นผู้หญิงของฝ่าบาท เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้...”