แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 453
ในความฝันของเหลียนซวง มีเสียงกรีดร้องเต็มโสต และภาพที่เห็นตรงหน้า ล้วนเป็นเหตุการณ์โหดร้ายทารุณ
คนมากมายเสียชีวิตต่อหน้าของนาง
นางหวาดกลัวยิ่งนัก...
ฉับพลันนั้น ดูเหมือนนางจะไขว่คว้าความหวังสุดท้ายไว้ได้อย่างแน่นหนา
นางพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างเจ็บปวดด้วยเสียงเรียก “เหลียงซวง” ที่เด็ดขาดอย่างต่อเนื่อง
เสมือนคนจมน้ำที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด นางโผเข้าไปหลบในอ้อมแขนที่ปลอดภัยโดยสัญชาตญาณ
“เลือด! เลือดเยอะมาก...”
เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น ยอมให้เหลียนซวงกอดเอวของตนเอง พลางวางมือไว้บนแผ่นหลังของเหลียนซวง และตบเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ไม่เป็นไรแล้ว”
เหลียนซวงตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
เมื่อครู่นี้ราวกับว่านางตกไปอยู่ในเหตุการณ์ฆาตกรรมนั้น ทำให้หัวใจนางตื่นตระหนก
หมอชราที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ก็ได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ
“แม่นางคนนี้ถูกกระทบกระเทือนจิตใจมากเกินไป อาจจะเป็นเรื่องยากหน่อย ในการทำให้จดจำทุกอย่างได้ในคราวเดียว”
เฟิ่งจิ่วเหยียนคุกเข่าลง และมองเหลียนซวงในระดับสายตาเดียวกัน
“ฟังข้า หากเจ้ากลัว พวกเราก็กลับไปก่อน เจ้าไม่จำเป็นต้องฝืนใจตัวเอง มาทำเรื่องเช่นนี้”
ทันใดนั้นเหลียนซวงก็คว้าแขนเสื้อของนางไว้ และมองนางอย่างแน่วแน่
“บ่าวทำได้เพคะ...”
ในระยะเวลาหลายวันต่อจากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็พาเหลียนซวงออกนอกพระราชวังทุกวัน
เหลียนซวงสามารถอดทนได้นานขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวัน
ในที่สุด วันนี้นางก็จดจำอดีตได้ทั้งหมด
ยามนางลืมตาตื่น พร้อมกับน้ำตาอาบแก้ม แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก และเจ็บปวด
คนในครอบครัวของนาง ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมทั้งหมด
บิดา มารดา รวมถึงน้องชายแรกเกิด เสียชีวิตหมดแล้ว...
เฟิ่งจิ่วเหยียนหาสถานที่พักแรมเงียบสงบ เพื่อให้เหลียนซวงได้พักผ่อนบ้าง
เหลียนซวงรอไม่ไหวแม้เพียงอึดใจเดียว จึงรีบเล่าให้เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังด้วยความลนลาน
“ฮองเฮาเพคะ บ่าวเคยเห็น บ่าวเคยเห็นลวดลายอสรพิษเก้าหางนั้น!
“เป็นเขาที่สังหารท่านปู่ เป็นเขาเพคะ!”
เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว “เรื่องราวเป็นอย่างไร”
ริมฝีปากของเหลียนซวงสั่นระริก แววตามีทั้งความโศกเศร้า และความหวาดกลัว
“คืนวันนั้น มีเจ้าหน้าที่ทหารมากมาย...แม่นมซ่อนบ่าวไว้ในห้องหนังสือของท่านปู่ บ่าวเห็น...เห็นผู้ชายสองคน กำลังพูดคุยกับท่านปู่ และท่านปู่ดูโกรธมาก...
“ทันใดนั้น ทันใดนั้นก็มีคนในชุดคลุมสีดำ ซึ่งมองไม่เห็นใบหน้าเลย ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกคนหนึ่ง เขาจับ...จับกรามของท่านปู่ แล้วเอาแมลงมีพิษตัวยาวคล้าย...ตะขาบ ป้อนมันเข้าปากของท่านปู่ และพวกเขาก็จากไป หลังจากที่ท่านปู่เสียชีวิตอย่างเจ็บปวดแล้ว...หลังจากนั้นพวกเจ้าหน้าที่ทหารก็เข้ามา...”
เหลียนซวงยิ่งพูดยิ่งตัวสั่น ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยความตื่นตระหนก
เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ยินเช่นนั้น พลันตระหนักได้ว่าคดีของตระกูลเฉินไม่ง่ายอย่างที่คิด
เหลียนซวงพยายามระงับความกลัว และเอ่ยต่อ
“บุคคลในชุดคลุมดำที่สังหารท่านปู่นั้น บนเสื้อคลุมของเขา มีลายปักอสรพิษเก้าหางเพคะ!”
เฟิ่งจิ่วเหยียนถามต่อ “นอกจากนี้แล้ว ยังมีอันใดอีก?”
ในช่วงหลายวันมานี้เซียวอวี้ยุ่งกับการเตรียมส่งกำลังพล และไม่ได้พบฮองเฮาเลย
ไม่ง่ายนักที่เขามีเวลาว่าง และเมื่อมาถึงตำหนักหย่งเหอ กลับได้เห็นเฟิ่งจิ่วเหยียนยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น
“เราจะเคลื่อนทัพในวันมะรืนนี้แล้ว”
เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
“เพคะ”
เซียวอวี้เดินเข้าไปใกล้ แล้วหยิบตำราออกจากมือของนาง “เราจะรีบกลับมา”
เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมองเขา
“เพคะ ท่านก็ดูแลตนเองด้วย”
เซียวอวี้ถอนหายใจอย่างไม่รู้ตัว “เจ้าดูอันใดอีก?”
“แหวนน้าวเพคะ” เฟิ่งจิ่วเหยียนจดจ่อมากเป็นพิเศษ “เหลียนซวงจำอดีตได้ทั้งหมดแล้วเพคะ”
จากนั้นนางเอ่ยต่อ “ฝ่าบาท ท่านทราบเรื่องคดีของราชครูเฉินในปีนั้นมากน้อยเพียงใด ช่วยบอกรายละเอียดเพิ่มเติมให้หม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ?”
เซียวอวี้ย่นคิ้วเบา ๆ
“เหตุใดเจ้าจึงถามเรื่องนี้”
ในอีกสองวันเขาต้องออกเดินทางแล้ว นางไม่มีเรื่องอื่นจะเอ่ยกับเขาเลยหรือ?
อย่างน้อยก็ควรใส่ใจห่วงใยเขาบ้าง หรือถามไถ่ว่ามีสิ่งของจำเป็นที่หลงลืมหรือไม่
สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันจริงจัง
“หม่อมฉันสงสัยว่า คดีนี้มีเงื่อนงำเพคะ”
“เงื่อนงำอันใด?” เซียวอวี้ถามอย่างไม่ใส่ใจ
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
ปลดเหรียญไม่ได้ค่ะ รบกวนช่วยแก้ไขให้หน่อย...
สนกมากค่ะ...
ขึ้นแต่โฆษณาบัง ออกไม่ได้ ต้องทำยังไงคะ...
มีเหรียญอยู่ 1000 เหรียญ แต่ปลดล็อกตอนไม่ได้ค่ะ ช่วยบอกวิธีแก้ไขด้วยค่ะ...
ช่วยแกปัญหาให้ด้วยค่ะ...
ปลดล็อกตอนไม่ได้ค้ะ...
แก้ปัญหาด้วยค่ะ...
มีเหรียญแต่ปลดล็อกตอนไม่ได้ค่ะ...
ปลดล็อกไม่ได้ค่ะ...
ปลดล็อกตอนไม่ได้ค่ะ...