แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 373

เซียวอวี้ไม่ให้โอกาสเฟิ่งจิ่วเหยียนปฏิเสธ

“เจ้าจำกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ได้หรือไม่

“ยามนั้นเราโปรยกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ใส่ร่างนักฆ่าหญิงผู้นั้น บนร่างของเจ้าเองก็มีเช่นกัน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันนึกออก

จากนั้นก็ได้ยินเขาพูดอีกว่า “กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้เป็นของที่ใช้ติดตามคน เมื่อกลิ่นติดตัวแล้ว ภายในสามวันไม่มีทางหลุดออก ทั้งยังไม่อาจกระจายไปยังผู้อื่นได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนชะงักไปเล็กน้อย

ที่แท้ก็ความแตกมานานแล้วอย่างนั้นหรือ...

เซียวอวี้จ้องนางนิ่ง ๆ

“เจ้าใช้กำลังภายในเพื่อช่วยเราอย่างไม่เสียดาย

“ยาฤทธิ์ร้ายแรงในร่างกายเรา ก็มาจากความช่วยเหลือของเจ้า

“ฮองเฮา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าทำเพื่อเรา เราล้วนรู้ดี”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วน้อย ๆ

“ที่ข้าช่วยท่าน ก็เพราะฐานะผู้นำแคว้นของท่าน ทว่าท่านไม่เคยรู้สึกสงสัยบ้างเลยหรือ สตรีคนหนึ่งที่ถูกเลี้ยงดูอยู่แต่ในห้องหอ เหตุใดจึงรู้วรยุทธ์?”

เซียวอวี้กล่าวตอบทันที

“เราเคยให้คนไปตรวจสอบมาก่อน

“เคยแม้กระทั่งสงสัยว่าเจ้าไม่ใช่เวยเฉียง

“คืนงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์คืนนั้น เราจัดการทดสอบหยดเลือดความเป็นพ่อลูกของเจ้าและพ่อของเจ้า พิสูจน์แล้วว่าพวกเจ้าเป็นพ่อลูกกันจริง

“ตัวเจ้ามีความลับมากมาย แต่เราไม่สนใจหรอก”

ระหว่างพูดเขาก็แบมือออก แล้วยกปิ่นนั้นไปตรงหน้านาง

“เราเพียงต้องการคนผู้หนึ่งที่จริงใจกับเรา เป็นฮองเฮาที่จัดการวังหลังได้ เฟิ่งเวยเฉียง กับเจ้านั้น นับว่าเรา...พอใจในตัวเจ้า”

“ดังนั้น เรายินยอมรับเจ้าเป็นภรรยาของเรา”

เขาในฐานะเป็นฮ่องเต้ การที่จะกล่าวคำเหล่านี้ออกมาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว

หากเปลี่ยนเป็นสตรีอื่น ย่อมต้องรับด้วยความดีอกดีใจไปแล้ว

ทว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนยังคงไม่ได้รับมา นางก้าวถอยหลังไปสองก้าว ยกชายกระโปรงที่ทั้งหนาและหนักนั้นวางลงแล้วคุกเข่า

เซียวอวี้จ้องมองด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งรู้สึกถึงลางไม่ดีขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้

“เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

“ทูลฝ่าบาท ข้าไม่ใช่เฟิ่งเวยเฉียงเพคะ” น้ำเสียงของเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่งอย่างมาก

เคร้ง!

ปิ่นปักผมในมือเซียวอวี้หล่นลงพื้น

ในยามนี้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมาไม่หยุด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน