แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 353

แม้ว่าใบหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้เผยอารมณ์นึกคิดมากนัก เซียวอวี้ก็สามารถมองเห็นว่านางอารมณ์ไม่ดี เพราะเรื่องที่เขาสั่งให้ปล่อยตัวเมิ่งเฉียวม่อก่อนกำหนด

หลังจากที่องค์หญิงใหญ่เดินออกไปแล้ว เซียวอวี้เดินลงจากที่นั่งตำแหน่งสูง แล้วมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียน มิได้เผยรัศมีของฮ่องเต้ เพียงเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“ในช่วงปีที่เราเพิ่งจะขึ้นครองบัลลังก์นั้น ต้องเผชิญทั้งศึกภายในและศึกภายนอก เสด็จพี่หญิงจึงเสียสละตัวเอง เพื่ออภิเษกเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นต้าเซี่ย

“เราติดค้างนางอยู่”

“เพคะ” เฟิ่งจิ่วเหยียนลดสายตาลงมองไปที่อิฐปูพื้น สีหน้าไม่เผยความรู้สึก

นางมีปฏิกิริยาที่ดูเรียบเรื่อยขนาดนี้ เซียวอวี้กลับรู้สึกว่านางไม่เข้าใจเขาเลย

ดังนั้น เขาจึงกล่าวต่ออีก

“เช่นนั้นก็ถือว่าเราไม่รักษาสัจจะเถิด

“และเราได้ไตร่ตรองดูแล้ว เมิ่งเฉียวม่อถูกจำคุกมาหลายวันแล้ว นั่นถือว่าเพียงพอ

“เจ้ามีฐานะเป็นฮองเฮา สมควรมีความใจกว้างบ้าง

“ในเวลานั้นนางเปิดเผยที่อยู่ของเจ้า สำหรับเจ้าคือการไม่รักษาสัจจะ ทว่าในฐานะที่นางเป็นขุนนาง การรายงานที่อยู่ของฮองเฮาอย่างทันท่วงที นับเป็นความจงรักภักดี

“เพื่อทำให้เจ้าใจเย็นลง เราได้สั่งย้ายนางจากชายแดนเหนือมายังเมืองหลวง ครานี้ยังจองจำนางไว้ในคุก เจ้า...”

กล่าวไปกล่าวมา ก็แค่อยากให้นางเลิกคิดเล็กคิดน้อยเสียที

ทว่ามีบางถ้อยคำที่เฟิ่งจิ่วเหยียนทนฟังไม่ได้จริง ๆ

นางเงยหน้าขึ้นมองตรงไปที่เซียวอวี้ ก่อนจะเอ่ยทวงความเป็นธรรมอย่างมีสติ

“มิใช่เพื่อหม่อมฉันเพคะ

“เหตุผลที่ย้ายนางมายังเมืองหลวง เป็นเพราะท่านไม่ต้องการให้นางกุมอำนาจเหนือกว่าเพียงฝ่ายเดียว จึงจงใจลิดรอนอิทธิพลของนางในค่ายเป่ยต้าลง

“สำหรับการจับนางเข้าคุก นั่นเป็นการหยั่งเชิงปฏิกิริยาของค่ายเป่ยต้า หลังจากนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะใช้งานนางอย่างไรต่อไป”

นางมิได้ถูกหลอกลวงง่ายขนาดนั้น

แม้บุรุษธรรมดาทั่วไปเหล่านั้นยังไม่ยอมอ่อนข้อให้สตรีโดยยอมเสียผลประโยชน์ของตัวเอง ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงจักรพรรดิของแว่นแคว้นเลย

ในทุกย่างก้าวที่เซียวอวี้กระทำ ตั้งแต่ไหนแต่ไรคือการทำเพื่อตัวเขาเองทั้งสิ้น

หากการจัดการกับเฉียวม่อนั้นขัดต่อผลประโยชน์ของฮ่องเต้ เขาก็จะไม่ทำเด็ดขาด

บัดนี้มาเอื้อนเอ่ยว่า “ทำเพื่อนาง” ได้อย่างง่ายดาย ทั้งที่มันง่ายเพียงแค่ยกมือ ประหนึ่งการเก็บบุปผาที่ร่วงหล่นระหว่างทางได้ แล้วส่งถึงมือของนาง กลับมาเอ่ยว่า——เจ้าดูสิ เพื่อเจ้าแล้วข้าต้องขึ้นเขาลงห้วยถึงเพียงนี้

ถ้อยคำของนางคมกริบ มองขาดอย่างทะลุปรุโปร่ง

หัวคิ้วของเซียวอวี้ที่เดิมทียังผ่อนคลาย ขณะนี้ขมวดเข้าหากันเบา ๆ

เขามองดูสตรีตรงเบื้องหน้าที่ชื่นชอบหรืออดสูล้วนไม่เก็บมาใส่ใจ อีกทั้งยังเรียกได้ว่าไร้หัวใจ ก่อนจะหัวเราะด้วยความโกรธ

ยิ่งโกรธตัวเองที่มิอาจโต้แย้งได้

ถึงอย่างไร...คำพูดของนางล้วนเป็นความจริง

เซียวอวี้ยกมือขึ้นมากะทันหัน ใช้ฝ่ามือใหญ่ช้อนท้ายทอยของนางไว้ และกดเข้ามาแรง ๆ ทำให้ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองขยับเข้ามาใกล้ทันที ลมหายใจสอดประสานกันโดยบังเอิญ

อากัปกิริยาช่างดูสนิทสนมเหลือเกิน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน