แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 348

“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”

เซียวอวี้เข้ามาช่วยพยุงเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยตัวเอง “มิจำเป็นต้องมากพิธี”

ทันทีที่เซียวอวี้จับไปที่แขนของนางนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงท่าทีต่อต้านของเฟิ่งจิ่วเหยียนได้ในทันที

เนื่องจากนางพยายามหลีกเลี่ยงเขาด้วยท่าทีที่เป็นธรรมชาติ

คิ้วของเซียวอวี้ขมวดคิ้วลงครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นดังเดิม

เดิมทีฮองเฮาก็มิชอบเข้าหาผู้อื่นหรือใกล้ชิดผู้อื่นอยู่แล้ว เกรงว่านี่คงเป็นเรื่องราวที่ฝังใจของนางก่อนหน้านั้นกระมัง

“วันนี้เป็นวันเกิดของเจ้า เราย่อมต้องมาอยู่กับเจ้า”

เดิมทีเฟิ่งจิ่วเหยียนควรจะโค้งคำนับขอบคุณสำหรับความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีให้แก่นาง

หากแต่นางกลับแน่นิ่งไปเฉย ๆ

ในความทรงจำของนางพลันมีเสียงดังขึ้นมาว่า – “จากนี้ไปวันเกิดของเจ้านั้น ข้าจักมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงรีบร้อนควบคุมอารมณ์ที่เกิดขึ้นมาในทันที

“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”

เซียวอวี้ที่เห็นว่านางมีท่าทีผิดปกติไปนั้น ก็หาได้เอ่ยถามอันใดให้มากความไม่

ยามเช้าเขาได้สั่งให้คนนำของขวัญมามอบให้นางไปแล้ว ล้วนแต่เป็นสิ่งของล้ำค่าและเครื่องประดับราคาแพงทั้งนั้น

ทว่า ในยามนี้เองหลิวซื่อเหลียงก็ได้สั่งให้ข้ารับใช้นับสิบคนเข้ามา พร้อมกับกล่องไม้ในมือคนละกล่อง

หลังจากนั้น หลิวซื่อเหลียงจึงเปิดผ้าขึ้นพร้อมเอ่ยแนะนำสิ่งของออกมาทีละชิ้น

“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ นี่เป็นผ้าไหมฝูกวง ในวังหลวงนั้น การจะมีผ้าผืนนี้แม้แต่เพียงนิ้วเดียวก็หาได้ยากยิ่ง

“ชุดหมากรุกชุดนี้ ตัวหมากรุกสีดำทำจากหยกดำ ตัวหมากรุกสีขาวนั้นเลือกทำมาจากหยกขาวเนื้อแพะชั้นดี ใช้เวลาสร้างหมากรุกชุดนี้ถึงสามปีพ่ะย่ะค่ะ ราคารเทียบเท่าเมือง...”

แม้จักเป็นเช่นนั้น ซุนหมัวมัวที่ใช้ชีวิตอยู่ในวังหลวงเป็นเวลานาน ยังน้อยครั้งที่จะได้เห็นสิ่งของอันล้ำค่าเหล่านี้

ทว่า เมื่อชำเลืองมองดูฮองเฮาแล้ว เหตุใดถึงไม่มีแม้แต่รอยยิ้มเลยเล่า?

หลังจากที่หลิวซื่อเหลียงแนะนำของทุกชิ้นจบแล้วนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนเพียงแค่แสดงความเคารพออกมาด้วยท่าทีเฉยเมยว่า

“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”

บนใบหน้าของนางหาได้มีคลื่นอารมณ์ใด ๆ ไม่ ทั้งยังมิมีท่าทีตื่นเต้นดีใจอีกด้วย

เซียวอวี้ขมวดคิ้วลงเล็กน้อย

“มิชอบงั้นหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยปฏิเสธออกมา

“ไม่เพคะ หม่อมฉัน...ชอบมันมาก”

ปากหาได้ตรงกับใจไม่

เซียวอวี้จักมองไม่ออกหรืออย่างไร?

เซียวอวี้มิได้แสดงอาการอันใดออกมา ก่อนจะโบกมือเรียกให้ข้ารับใช้มานำของออกไป

หลังจากนั้น เขาก็อยู่รับสำรับมื้อค่ำกับเฟิ่งจิ่วเหยียน

ซุนหมัวมัวที่เห็นเช่นนั้น นางรู้สึกมีความสุขราวกับตนเองได้รับความโปรดปรานก็ไม่ปาน

ไม่แน่ว่าคืนนี้ฮองเฮาอาจจะได้ร่วมบรรทมกับฝ่าบาทก็เป็นได้!

หากสามารถตั้งครรภ์ได้ในคราวเดียวนั้น ย่อมเป็นเรื่องที่ดียิ่ง!

……

ข่าวลือที่ฝ่าบาทส่งของขวัญให้ฮองเฮามากมายนั้น ไม่นานข่าวลือนี้ก็แพร่ไปทั่ววังหลวง

เหล่านางสนมที่มีท่าทีไม่ค่อยพอใจนั้น แต่พวกนางก็ได้แต่เก็บเอาไว้ภายในใจเท่านั้น

ตำหนักซินฮุ่ย.

ชิวหงพลางเอ่ยพูดคุยพลางคอยปรนนิบัติมู่หรงฉานยามรับสำรับมื้อค่ำเอาไว้ไม่ห่าง

“พระสนมเพคะ ฮองเฮาช่างเป็นพวกพูดอย่างกระทำอีกอย่างจริง ๆ เลยนะเพคะ กล่าวว่าตนเองประหยัดมัธยัสถ์ มิยอมจัดงานเลี้ยง สุดท้ายของขวัญที่พระนางได้รับนั้น มูลค่าของมันกลับสามารถจัดงานเลี้ยงภายในพระราชวังได้ไม่รู้กี่ครั้ง!

“บ่าวเห็นมาหมดแล้ว พระนางย่อมจงใจไม่ยอมจัดงานเลี้ยงในวันเกิดของตนเองเพื่อให้ฝ่าบาทคิดว่าฮองเฮายอมขาดทุน…”

ปึก!

มู่หรงฉานพลันวางตะเกียบลง หาได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวออกมาไม่

ชิวหงรีบก้มหน้ารับผิดในทันที

“เป็นบ่าวที่ปากมาก! พระสนมได้โปรดให้อภัยบ่าวด้วยเถิดเพคะ!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน