แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 287

ภายในท้องพระโรงของพระราชวัง ในงานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าทุกคนดูกลมเกลียวกัน

เหล่าพระสนมต่างลืมความบาดหมางที่เคยมีไปชั่วขณะ พวกนางหัวเราะพูดคุยกันสนุกสนาน และขอพรให้สมปรารถนาในปีใหม่ที่จะมาเยือน บรรยากาศที่ครึกครื้นเช่นนี้ มีเพียงที่นั่งของฮองเฮาที่ยังคงว่างเปล่า

เซียวอวี้มองไปยังที่นั่งว่างเปล่านั้นอยู่บ่อยครั้ง

ไทเฮาทรงสังเกตเห็นจึงเอ่ยถามว่า “ฮองเฮาร่างกายไม่ค่อยดี หรือจะให้หมอหลวงไปตรวจดู?”

มู่หรงฉานลุกขึ้นเอ่ยว่า

“ไทเฮา เมื่อครู่หม่อมฉันเพิ่งจะออกไปเยี่ยมนาง ฮองเฮาทรงอ่อนเพลียมาก ตอนนี้นางบรรทมไปแล้วเพคะ”

จิ้งกุ้ยเหรินเป็นคนจิตใจประเสริฐมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งรู้จักเอาใจใส่ นางคิดจะไปเยี่ยมฮองเฮาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ไม่มีผู้ใดสงสัยนาง

ไทเฮาทรงยิ้มอย่างเมตตา

“สตรีที่ตั้งครรภ์มักจะง่วงนอนอยู่ตลอด ฝ่าบาท ท่านควรเอาใจใส่นางมากกว่านี้”

แววตาของเซียวอวี้เยือกเย็น เขายกจอกสุราขึ้นมาและดื่มจนหมด

ทุกคนคิดว่าฮ่องเต้ไม่รับฟังคำพูดของไทเฮา

ทว่าหลังจากวางจอกสุรานั้นลง เขาพลันยืนขึ้น

“เสด็จย่า เสด็จแม่ ลูกจะไปดูฮองเฮา”

ไทฮองไทเฮาพยักหน้า

ไทเฮารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

น้อยครั้งที่ฮ่องเต้จะฟังคำแนะนำของนาง

มู่หรงฉานคิดจะขัดขวาง ทว่าฮ่องเต้ทรงเดินไปไกลแล้ว

นางจึงอดกังวลไม่ได้

ฮองเฮากำลังจับตัวบุคคลลึกลับผู้นั้นอยู่ที่ตำหนักฟางเฟย นางคงไม่น่ามีปัญหาอันใด?

......

ณ ตำหนักหย่งเหอ

ห้องด้านใน

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งอยู่ที่โต๊ะ นางดื่มสุราจอกแล้วจอกเล่า

ว่ากันว่าความเมาทำให้ลืมความกลัดกลุ้มทั้งปวง ทว่าไหสุราเกือบจะมองเห็นถึงก้นไหแล้ว นางกลับรู้สึกว่ายังไม่เมา

เหลียนซวงไม่รู้ว่าฮองเฮาเกิดเรื่องอันใด จึงทำได้เพียงโน้มน้าวนางเท่านั้น

“ฮองเฮา ทรงอย่าดื่มอีกเลย ดื่มมากไม่ดีต่อพระวรกายนะเพคะ...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนปัดมือของนางที่ยื่นมาขวาง “ออกไป”

“ฮองเฮา...”

“ออกไป!”

น้ำเสียงของเฟิ่งจิ่วเหยียนฟังดูเคร่งขรึม ทั้งเนื้อทั้งตัวดูกระวนกระวาย

นางใช้มือหนึ่งค้ำหน้าผาก และอีกมือหนึ่งกำจอกสุรา

นางรู้สึกสับสนในใจ

นางคิดเท่าใดก็คิดไม่ออกว่า นางทำสิ่งใดผิดต่อเฉียวม่อกันแน่

นางรักใคร่เอ็นดูเฉียวม่อเหมือนเป็นน้องสาวของตน

ตำแหน่งแม่ทัพน้อย หากเฉียวม่อต้องการ นางก็จะยกให้!

ขอเพียงนางมีสิ่งนั้น และขอเพียงเฉียวม่อต้องการมัน นางก็จะยกให้ทั้งหมด...

เพราะสามปีนั้นที่นางสนใจแต่การทำสงคราม จึงมองข้ามความรู้สึกของเฉียวม่อหรือ

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เฉียวม่อก็ไม่ควรปฏิบัติต่อเวยเฉียงเช่นนั้น!

ทว่าในท้ายที่สุดแล้ว ทั้งหมดก็เป็นเพราะนาง เวยเฉียงจึงต้องตกอยู่ในสภาพอย่างทุกวันนี้

ทั้งหมดเป็นเพราะนาง...

ความรู้สึกผิดอันใหญ่หลวงครอบงำสติสัมปชัญญะของนาง นางต้องการเมา จากนั้นจึงยกไหสุราขึ้นมา และกรอกสุราใส่ปาก

ขณะที่นางกำลังดื่มสุราอยู่ทางนี้ อีกทางหนึ่งเฉียวม่อก็ถูกอู๋ไป๋วางยา และพานางไปทิ้งไว้ในวัดร้างแห่งหนึ่ง

ที่นั่นมีบุรุษมากหน้าหลายตา พวกเขาพากันจ้องมองเฉียวม่ออย่างหื่นกระหาย

เฉียวม่ออาศัยสติที่หลงเหลืออยู่ทุบประตูวัดร้างแห่งนั้น

“อู๋ไป๋...ปล่อยข้าไป...ปล่อยข้าออกไป!”

“ศิษย์พี่ไม่มีทางทำเช่นนี้กับข้า...นางไม่มีทาง!!”

ทันใดนั้น มีคนจับขาทั้งสองข้างของนาง และลากนางออกห่างจากประตู

นางจ้องไปที่ประตูด้วยความสิ้นหวัง

ไม่---

ทว่าทันทีที่เขาพูดจบ หญิงสาวก็ประทับรอยจูบให้เขาอีกครั้ง

เซียวอวี้ทนมามากพอแล้ว!

เขาจับคางของนางไว้ ถามอย่างสงสัยด้วยความโมโหว่า

“เจ้ายังมีสติอยู่หรือไม่? หือ? เราถามเจ้า เห็นชัดหรือไม่ว่าเราเป็นผู้ใด!”

เขาจะไม่มีทางเข้าใจผิดอีก

ทว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนมองเห็นใบหน้าของเขาอย่างแจ่มชัด

“ข้ารู้...ข้ารู้”

ในขณะนี้นางรู้สึกรังเกียจตนเอง

ก่อนหน้านี้นางเคยเกลียดบุรุษที่รังแกสตรี

ทว่าตอนนี้นางกลับกลายเป็นพวกเดียวกับเขา

นางไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งนางจะใช้วิธีการเช่นนี้แก้แค้นเฉียวม่อ

แม้ความผิดของเฉียวม่อนั้นสมควรตาย แต่ความผูกพันในอดีตเป็นความจริง

สาวน้อยผู้นั้นที่คอยติดตามนาง ทั้งเรียกนางด้วยเสียงอ่อนหวานว่า “ศิษย์พี่”

ตอนที่นางบาดเจ็บจากการฝึกวิทยายุทธ์ สาวน้อยผู้นั้นก็วิ่งไปเก็บสมุนไพรด้วยท่าทางงุ่นง่าน ทั้งสะดุดล้มหัวแตกก็ยังยิ้มแหย

ทั้งหมดเคยเกิดขึ้นจริง

นางปล่อยให้อู๋ไป๋ทำเช่นนั้น นางก็รู้สึกเสียใจ

นางคิดกระทั่งว่าอยากจะรีบออกจากวังไปห้ามเขา

ทว่านางกลับนึกถึงเวยเฉียงขึ้นมา

เวยเฉียงบริสุทธิ์ใสซื่อเพียงนั้น

แต่เพราะนาง เวยเฉียงจึงถูกดึงเข้ามาพัวพันกับเคราะห์ร้ายที่ไม่คาดคิด นางต้องสูญเสียความบริสุทธิ์ และสูญเสียการเป็นแม่...

ความรู้สึกโทษตนเองกลายเป็นดั่งกระแสน้ำที่มีคลื่นแรง นางถูกซัดเข้าไป จนนางแทบจะหายใจไม่ออก

นางกำคอเสื้อของเซียวอวี้ไว้แน่น

“ข้าต้องการท่าน…ยอมข้าเถอะ”

เซียวอวี้หรี่ตาลง