ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1983

………………..

“คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่อี้เหวินเทาสั่งสอนมาเองกับมือและเชื่อฟังเขาเพียงคนเดียว แม้แต่คนในตระกูลอี้หลายคนก็ไม่รู้ว่ามีคนเหล่านี้อยู่ ดังนั้นเหตุการณ์ในปีนั้นคนของตระกูลอี้ส่วนใหญ่จึงไม่ใครรู้เรื่องนี้”

ทั้งสามคนนี้ฟังดูจำนวนน้อยแต่กำลังการต่อสู้กลับแข็งแกร่งมาก!

ไม่เช่นนั้นหรงซิวคงไม่ส่งเขาไปตรวจสอบเรื่องนี้โดยเฉพาะ

“ในช่วงหลายปีหลังจากนั้นมา อี้เหวินเทาจึงระมัดระวังตัวอย่างมากมาโดยตลอด และไม่เคยเรียกทหารกล้าตายคนอื่นๆ เข้ามาพบเป็นการส่วนตัวอีกเลย ดังนั้นพวกเราจึงไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าตระกูลอี้เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง จนกระทั่งครั้งนี้อี้เหวินเทาได้รับบาดเจ็บสาหัส และถูกจวินจิ่วชิงแย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลไป จนในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหว พวกเราจึงตามเบาะแสไปจนเจอสิ่งเหล่านี้”

ถึงแม้ว่าในวันปกติอวี๋มั่วจะเป็นคนร่าเริงมีชีวิตชีวา แต่เขายังดูน่าเชื่อถืออย่างมากเมื่อต้องเจอกับเรื่องสำคัญ

หรงซิวมอบหมายเรื่องนี้ให้กับเขาเมื่อหลายปีก่อน

ในช่วงนั้นเขาใช้วิธีการมากมายนับไม่ถ้วน กลับไม่ได้ผลอันใดเลย

แต่เขาไม่เคยยอมแพ้ หลังจากที่รู้ว่าตระกูลอี้มาที่ท่าเรือดอกท้อ ก็รีบเพิ่มกำลังคนเขาไปตรวจสอบอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุดเขาก็ได้รับข้อมูลกลับมา

หรงซิวพยักหน้าและเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ในแววตาไม่แสดงความประหลาดใจอันใด

อันที่จริงเขาคาดเดาความเป็นไปได้นี้มานานแล้ว

ในเวลานั้นหลังจากที่เขาสัมผัสพลังของถ้ำปีศาจทมิฬได้อย่างแม่นยำถึงได้เลือกเดินทางมา

แต่เมื่อมาถึงก็พบว่าสถานการณ์จริงแตกต่างจากที่คาดคิดเอาไว้อยู่บ้าง

ถึงแม้ว่าจะส่งผลกระทบมากนักต่อผลลัพธ์ตอนท้ายที่สุด แต่ว่า…

บัญชีเล่มนี้ได้ถูกหรงซิวบันทึกเอาไว้

ในอาณาจักรเสิ่นซวี่คนที่มีความสามารถเช่นนี้ กลับมีน้อยยิ่งนัก”

เรื่องนี้กลับคาดเดาไม่ยาก แต่สิ่งสำคัญคือต้องหาหลักฐานให้ได้เสียก่อน

หรงซิวยิ้มอย่างเรียบเย็น ระหว่างคิ้วดูเหมือนมีไอความเย็นบางๆ ชั้นหนึ่งปกคลุมอยู่

อี้เหวินเทาแข็งแกร่งเช่นนี้

หลังจากนั้นเป็นเวลาเนิ่นนานที่เขาไม่ได้ติดต่อกับเหล่าทหารกล้าตายเป็นการส่วนตัวเลยสักครั้งเดียว

แม้แต่คนพวกนั้นที่ไม่ได้ถูกส่งไปยังถ้ำปีศาจทมิฬ เขาได้ตัดการติดต่อทั้งหมด

อีกทั้งการฝึกฝนของคนเหล่านี้ช่างไม่ง่ายเลย และสามารถทำให้เขาทุ่มเทกำลังทรัพย์ไปมากมายเช่นนี้ได้ จึงแสดงให้เห็นว่ามันช่างล่อตาล่อใจอย่างน่าประหลาด

อี้เหวินเทารู้ว่าหรงซิวต้องสงสัยในตัวเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงระมัดระวังคำพูดและการกระทำอยู่ตลอดเวลา เพื่อป้องกันเขาตั้งรับได้ทัน

หากเขาไม่ถูกบีบบังคับให้ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้และไม่มีหนทางแล้วจริงๆ คาดว่าเขาก็คงไม่ใช้ท่าไม้ตายนี้เป็นแน่

แต่การต่อสู้ยังคงมีอยู่

อวี๋มั่วตาสว่างขึ้นและเข้าใจอันใดบางอย่างขึ้นในทันที

“ฝ่าบาท ทรงปราดเปรื่อง!”

เมื่อเห็นหรงซิวต้องการพัก อวี๋มั่วจึงขอทูลลา ทันใดนั้นก็นึกถึงท่าทางแปลกๆ ของเยี่ยนชิงก่อนหน้านี้ ท่าทางของเขาจึงลังเลขึ้นเล็กน้อย

“มีอันใดก็พูดมาตรงๆ”

คำพูดของหรงซิวหยุดความคิดของเขาในทันที

อวี๋มั่วลูบศรีษะไปมาด้วยความประหม่า

“ฝ่าบาท อันที่จริงก็ไม่มีอันใด ก็แค่… ข้าน้อยรู้สึกว่าช่วงนี้เจ้าเด็กเยี่ยนชิงนั้นดูแปลกๆ ไป…ช่วงนี้เขาได้โดนอันใดมาหรือไม่ พระยะค่ะ”

มุมปากของหรงซิวโค้งงอขึ้นเล็กน้อยเบาๆ

ไม่ต้องกังวล”

“นั่นคือสิ่งที่เขาสมควรได้รับ”