ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 161

แควก!

เป้ากางเกงขาด...

ในเวลาเดียวกัน เสียงโห่ร้องในสนามดังขึ้นทันที

“ท่านโหวน้อยชนะแล้ว...!” บรรดาสาวน้อยวัยแรกแย้มจำนวนนับไม่ถ้วนส่งเสียงโห่ร้อง ปรบมือ ประทับใจ พากันมองไปทางชายหนุ่มชุดแดงที่จุดเส้นชัย

“ท่านโหวน้อย!”

ทันใดนั้น ชายหนุ่มราวกับบุตรสวรรค์โปรด ได้รับการสนับสนุนจากทุกคน

แล้วก็จ้องมองหยางเหวินเฉิงที่ยังคงฉีกขาอยู่ในสนามแข่ง...ขาทั้งสองข้างแข็งทื่อราวกับพิการไปแล้ว ขยับไม่ได้ไปทันที

“คุณชายหยาง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

“เหวินเฉิง!”

เพื่อนสนิททั้งสองคนวิ่งเข้ามาหาอย่างรีบร้อน ประคองหยางเหวินเฉิงซ้ายขวาคนละข้าง หยางเหวินเฉิงเจ็บจนหน้าเขียว เงยหน้ามองไป ก็เห็นหลิงเชียนอี้ถูกทุกคนโอบล้อมเอาไว้ มีเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ

สีหน้าของเขายิ่งหม่นหมองขึ้นทันที

แหวกฝูงชนออก พุ่งตัวเข้าไปหา ตะคอกเสียงดัง

“หลิงเชียนอี้ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเล่นสกปรกต่อหน้าทุกคน!”

หลิงเชียนอี้หันหน้ากลับไปมอง เหลือบตามองอย่างดูถูก เหยียดหยางเหวินเฉิง ไม่แม้กระทั่งจะมองเขาตรง ๆ

เพื่อนสนิททั้งสามคนข้างกายเขาก้าวไปข้างหน้า

มือทั้งสองข้างของตู้หนิงกอดอก เขย่าขาขวา ยิ้มพร้อมพูดเหน็บแนม “แหม เมื่อครู่นี้ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดที่อวดเก่ง ยังพูดอีกว่าจะต้องได้ที่หนึ่ง ทำไม? ตกใจจนเป้าฉีกเลยหรือ?”

หยางเหวินเฉิง “...”

หนีบขาแน่นทันที

บัดซบ!

“เมื่อครู่นี้ข้าวิ่งอยู่ดี ๆ แต่จู่ ๆ ก็ม้าตกใจ ไม่อย่างนั้นที่หนึ่งก็คงเป็นข้า!” เขากำหมัดกัดฟัน

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลิงเชียนอี้ยังคงสงสัย

เมื่อครู่หลังจากที่เข้าโค้ง เขามุ่งหน้าเข้าสู่เส้นชัยอย่างมั่นคง แต่จู่ ๆ ม้ากลับยกเท้าขึ้น ราวกับว่าถูกอะไรบางอย่างดึงเอาไว้ ทำให้เขาเกือบตกจากหลังม้า

เมื่อม้าสงบลง ก็เห็นหยางเหวินเฉิงฉีกขาอยู่บนพื้น

“ใช่!” เพื่อนสนิทของหยางเหวินเฉิงพุ่งเข้ามา “คิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะแอบเล่นสกปรก!”

“ไม่กล้าแข่งกับคุณชายหยางอย่างตรงไปตรงมา?”

หยางเหวินเฉิงไม่มีหลักฐาน ถึงได้ใช้วาจาใส่ร้ายป้ายสี การทำเช่นนี้ถึงจะคลายความอับอายที่เป้าฉีกและพ่ายแพ้ได้ แล้วก็หันเหความสนใจของทุกคน

“เจ้าเป็นใคร?” เขากวาดสายตามองฉู่เชียนหลี “ผู้ชายคุยกัน เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดแทรก”

“ผู้ชาย?”

ฉู่เชียนหลีเลิกคิ้ว “เมื่อครู่นี้ตอนที่แข่งม้า เจ้าสะบัดแส้ไปพันม้าของท่านโหวน้อย ทำให้จังหวะของท่านโหวน้อยผิดพลาด ต่ำทรามไร้ยางอายเช่นนี้ ยังมีหน้าพูดว่าตนเองเป็นผู้ชายอยู่อีกหรือ?”

หยางเหวินเฉิงรู้สึกกินปูนร้อนท้องครู่หนึ่ง แต่ก็เปลี่ยนท่าทางเป็นโกรธแค้นมากอย่างรวดเร็ว

“เจ้าช่างเป็นผู้หญิงปากเสีย คิดไม่ถึงว่าจะกล้าดูถูกข้า!”

เขาราวกับถูกปรักปรำ โมโหสุดขีด

“เจ้ามีหลักฐานอะไร! ถ้าหากไม่มีละก็ ระวังชีวิตสุนัขของเจ้า!”

ฉู่เชียนหลีหรี่ตา “หากข้ามีหลักฐานล่ะ?”

นั่นเป็นไปไม่ได้!

หยางเหวินเฉิงแอบยิ้มเยาะ เมื่อครู่เขาเกี่ยวขาม้าจริง ๆ แต่ว่าขนม้าหนาแน่น ไม่มีรอยบาดเจ็บจากแส้ ไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้ เขาอยากจะเห็นว่านางจะพิสูจน์อย่างไร

“หากเจ้าสามารถพิสูจน์ได้ ข้าจะคุกเข่าขอโทษท่านโหวน้อย!”