ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 148

สาเหตุของอาการมีเยอะมาก

“เร็ว ช่วยประคองฮูหยินผู้เฒ่าหวังไปที่เตียง ข้าช่วยนางได้!”

จำเป็นต้องช่วยคนกลับมาในช่วงเวลาที่ดีที่สุด โชคดีที่ในกำไลเฉียนคุนมีอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัย ฮูหยินผู้เฒ่าหวังต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน!

ก่อนอื่นต้องให้ฮูหยินผู้เฒ่านอนราบ หนุนเท้าและศีรษะให้สูง เพื่อกระตุ้นให้การไหลเวียนของโลหิตกลับสู่หัวใจ

ต่อมาต้อง…

ฉู่เชียนหลีปลื้มปีติมาก เฟิงเย่เสวียนเข้ามาอุ้มฮูหยินใต้เท้าหวังไปที่ห้องนอนทันที หลังจากนั้นออกมา ปิดประตู ปล่อยให้ฉู่เชียนหลีมีพื้นที่ที่เงียบสงบ หลังจากทุกขั้นตอน บรรดาแขกที่อยู่เต็มลานเรือนยังคงตะลึงงัน ไม่มีใครตอบสนองเหตุการณ์ทัน

สมองงงงวย

ฟื้นจากความตาย?

นี่พระชายาอ๋องเฉินคิดจะทำอะไร?

นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

“เจ้าเชื่อเรื่องคนตายสามารถฟื้นคืนชีพหรือไม่?” ผู้ชายคนหนึ่งสงสัย

“เลิกล้อเล่นได้แล้ว ข้าโตจนป่านนี้แล้ว ไม่เคยเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อน หรือเจ้าเชื่อ?” คุณหนูอีกคนที่มุงดูอยู่ด้านข้างส่ายหน้า

“ข้าว่านะ ฉู่เชียนหลีกำลังเล่นลูกไม้ เกรงว่ากำลังคิดหาวิธีทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากเรื่องนี้ ไม่รู้ว่านางจะทำอะไรที่เป็นการเสียมารยาทต่อศพของฮูหยินผู้เฒ่าหวัง” อีกคนกล่าว

“รอดูว่านางคิดจะทำอะไร…”

ชายหนุ่มอยากพุ่งเข้าไปในห้อง “ท่านแม่…”

เฟิงเย่เสวียนเฝ้าอยู่หน้าประตู กวาดมองอย่างเย็นชา

“ข้าพูดแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นข้ารับผิดชอบทั้งหมด เจ้ารีบร้อนอะไร?”

ฝีเท้าของชายหนุ่มหยุดชะงัก เบ้าตาก็ยิ่งแดงแล้ว เขากล่าวถามอย่างโกรธแค้น “พระชายาอ๋องเฉินฆ่าแม่ของข้า หรืออ๋องเฉินยินดีชดใช้ด้วยชีวิต!”

“เช่นนั้นข้าก็จะชดใช้ด้วยชีวิต!”

น้ำเสียงที่สูงและเย็นชากว่าเดิมถูกกระแทกลงมา ดังก้องในอากาศ และยิ่งเหมือนค้อนทุบลงกลางใจของทุกคน

ทุกคนหยุดพูด หันไปมองชายชุดผาวสีหมึกที่สูงศักดิ์อย่างตกใจและตะลึงงัน

อ๋องเฉินยินดีชดใช้ชีวิตแทนฉู่เชียนหลี?

พวกเขาไม่ได้หูฝาดแน่นะ?

อ๋องเฉินรักใคร่พระชายาอ๋องเฉินเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

ทุกคนยืนตัวแข็งอยู่ตรงที่เดิม ท่าทางที่ตกใจนั่นก็เหมือนกับเพียงพองในไร่แตงโม แตงโมลูกใหญ่เกินไป ชั่วขณะไม่รู้ว่าจะเริ่มกินจากส่วนใด

ทันใดนั้น ประตูที่ปิดสนิทถูกเปิดออกจากด้านใน

ทุกคนเงยหน้ามองโดยไม่ได้นัดหมาย เห็นใบหน้าเล็กของฉู่เชียนหลีซีดเล็กน้อย แอบยิ้มอย่างรอดูเรื่องสนุก

ช่วยไม่ได้ล่ะสิ!

ยังคิดจะเล่นลูกไม้!

รับสารภาพเร็วกับรับสารภาพช้าต่างกันอย่างไร?

เหตุใดมนุษย์จึงไม่สามารถรู้จักตนเองอย่างถูกต้อง ไม่สามารถกล้าทำก็กล้ารับ?

อำมหิตจริงๆ!

“เป็นอย่างไร?” เฟิงเย่เสวียนถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ฉู่เชียนหลีทำหน้าเคร่งเครียด หางตาเหลือบมองพวกคนที่คิดว่านางช่วยไว้ไม่ได้ แต่ละคนดีอกดีใจ แทบรอไม่ไหวที่จะเหยียบนางลงไปในโคลน

ด่านาง ตำหนินาง น้ำลายสาดกระเซ็นไปทั่ว

หลังจากกวาดมองแวบหนึ่ง จึงจะเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย

“ฮูหยินใต้เท้าหวังฟื้นแล้ว”