อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2553

ที่นี่อยู่ใกล้เมืองหลีมาก

แต่ไม่รู้เพราะกวนฟู่คนนั้นนำกำลังทหารออกมาเองหรือเปล่า ทำให้คนที่เหลืออยู่ในเมืองค่อนข้างมั่นใจ ดังนั้นผ่านมานานขนาดนี้จึงยังไม่มีคนจากเมืองมาสำรวจสถานการณ์

จนตอนที่คนบาดเจ็บถูกพันแผลจัดการให้เรียบร้อย เมืองหลีทางนั้นก็ยังคงนิ่งเงียบอยู่

"ท่านพี่ ไม่งั้นให้ข้าพาคนออกไปสำรวจที่เมืองหลีดีไหม?"

ฟู่จาวเฟยมาอยู่ข้างๆ ฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงคิดๆ พยักหน้าเห็นด้วย

นี่ก็สามารถให้เสี่ยวเฟยได้ฝึกฝนเสียหน่อย

"แต่ว่าเจ้าต้องระวังให้มาก เมื่อครู่เจ้าเองก็เห็นแล้ว พวกเขาสามารถสร้างอาวุธแบบนั้นออกมาได้ ยังไม่รู้ว่าบนหอเมืองยังมีปืนใหญ่อยู่อีกกี่กระบอก"

ฟู่จาวหนิงพูดเช่นนี้ สีหน้าของฟู่จาวเฟยก็เคร่งขรึมขึ้นมา

เมื่อครู่พวกเขาก็ไปค้นคว้าปืนใหญ่กระบอกนั้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

แต่ก็ไม่คิดเลย ว่าของสิ่งนี้จะยังมีอยู่บนหอเมืองได้อีกหลายกระบอก

"ถ้าหากว่ามีอยู่จริง แล้วพวกเราย้ายกลับไป เมืองหลวงไม่ใช่ว่าจะปลอดภัยขึ้นอีกมากหรอกหรือ?"

"เรื่องนี้เอาไว้ว่ากันทีหลัง เจ้าคิดจะไปสืบเมืองหลีก็ไปเสียตอนนี้ ระวังตัวด้วย"

ฟู่จาวเฟยพยักหน้า พาคนสิบกว่าคนไปยังเมืองหลี

กลับมาพูดถึงตอนที่เซียวหลันยวนพาตัวเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเจอ จงเจี้ยนกับซืออวี๋ชิงจวินกำลังร่วมมือสู้กับอีกฝ่ายอยู่

และเสื้อคลุมตัวนั้นของเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างก็ถูกกรีดเป็นรอยยาวแล้วหลายแห่ง

นี่น่าจะเป็นผลงานของซืออวี๋ชิงจวิน

เซียวหลันยวนเดาออก ว่าซืออวี๋ชิงจวินคิดจะเห็นใบหน้าแท้จริงของเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง แต่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างก็พ่อตัวเองเอาไว้เสียมิดชิด

ดังนั้น พวกเขาจึงคิดจะแกะตัวเขาออก

บาดแผลบนใบหน้าเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเลือดหยุดไหลแล้ว แต่ว่าหน้ากากหนังมนุษย์ที่คลุมอยู่บนหน้าชั้นนั้นไม่รู้ว่าถูกใครกระชากมาอีกที ตอนนี้จึงเริ่มมีร่อยรอยจะหลุดออกแล้ว

เดิมทีเขาก็บาดเจ็บอยู่แล้ว ตอนนี้ยังถูกพัวพันต่อสู้อีก คาดว่าคงจะหงุดหงิดน่าดูแล้ว