อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2552

เซียวหลันยวนพาคนหลายคนไปตามหาเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง

ฟู่จาวหนิงมองทุกคนเก็บกวาดสนามรบ แต่มองดูแค่ครู่เดียวนางก็ทนไม่ไหวแล้ว เพราะคนบาดเจ็บมีไม่น้อยเลย

ทุกคนเพิ่งจะสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย ตอนที่สู้กันสถานการณ์สงครามก็รุนแรง จึงไม่สนใจเรื่องบาดแผลและความเจ็บปวด ตอนนี้พอผ่อนคลายลงมา คนก็ล้มกันลงไป

ยังดีฟู่จาวหนิงครั้งนี้ที่ตามเข้ามา เดิมทีก็เตรียมตัวก่อนมาไว้แล้ว พวกเขาอย่างอื่นไม่รู้ แต่เรื่องยารักษาแผลคือเอามาไม่น้อยเลย

บวกกับช่วงนี้ในตงฉิง คนข้างกายเองก็ล้วนเรียนรู้วิธีวิธีการรักษาพยาบาลฉุกเฉินและการวินิจฉัยอาการบาดเจ็บทั่วไปจากนางไปพอควร ดังนั้นภายใต้การสั่งการของนาง ทุกคนจึงทำงานขึ้นมาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

"พระชายา มีคนจากเมืองหลีหลายคน ยังมีลมหายใจอยู่ ให้ช่วยไหม?" ไป๋หู่ร้องเรียกฟู่จาวหนิง

ตอนที่พวกเขาไปจัดการเก็บกวาดพื้นที่สงคราม ก็แบกคนที่ยังมีลมหายใจอยู่มากองไว้ข้างๆ

ลูกน้องกวนฟู่จากเมืองหลีเหล่านี้ แน่นอนว่ามีคนที่บาดเจ็บอยู่ไม่น้อย

พวกบาดเจ็บเล็กน้อยพวกเขาไม่สนใจ ถึงอย่างไรก็ต้องหันไปสนใจคนฝั่งตนเองก่อน

แต่ว่าที่นี่มีหลายคนที่เจ็บสาหัสจนเป็นลม เหลือแค่ลมหายใจเฮือกสุดท้าย ถ้าหากไม่สนใจ เกรงว่าคงจะตายกันแน่

แต่ถ้าจะไปสนใจ ก็ไม่ใช่คนอย่างพวกเขาจะไปช่วยเหลือได้ ต้องให้ฟู่จาวหนิงจัดการด้วยตนเอง

จากที่ไป๋หู่เห็น คุณหนูตอนนี้ร่างกายไม่สะวดก เดิมทีก็ลำบากอยู่แล้ว ยังต้องมาช่วยศัตรูพวกนี้อีกหรือ มันไม่จำเป็น

แต่เขาก็ล้วนรู้ถึงจิตใจแห่งแพทย์ของฟู่จาวหนิง

ที่สู้กัน มันก็จบไปแล้ว

ตอนนี้ที่ยังมีชีวิต ก็น่าจะถือเป็นเชลยของพวกเขาด้วย นั่นเองก็เป็นชีวิตคน การจะมองดูพวกเขาตายไปต่อหน้าต่อตา มันก็ดูจะไร้ซึ่งคุณธรรมไปหน่อย

พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เข้าร่วมลัทธิเทพทำลายล้างได้อย่างไร

ถ้าเผื่อถูกบีบบังคับให้จำยอมล่ะ?

"ข้าขอดูหน่อย"