ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 253

“ก็จริง หากข้าเป็นเจ้า ข้าก็จะไม่ฆ่าเขาเหมือนกัน จะเก็บไว้ค่อยๆ เล่นสนุก”

“เหอะ”

ขณะนี้ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปที่หลิวอวิ๋นเซีย แรกเริ่มนั้นสายตาของนางเยือกเย็น จากนั้นก็ค่อยๆ อบอุ่นขึ้น และยังมีความรักเอ็นดูซ่อนเอาไว้

หลิวอวิ๋นเซียยืดอกตรง ไม่ให้ตนเองเสียมารยาทเพราะความกลัว

จินไห่ถังตีไปที่แขนของหลิวอวิ๋นเซียง “ไม่มีมารยาท เรียกท่านป้า”

“อะไรนะ”

“เรียกสิ!”

ภายใต้การเร่งของจินไห่ถัง หลิวอวิ๋นเซียงจึงได้แต่เรียกออกมาว่า “ท่าน ท่านป้า”

ผู้หญิงพยักหน้า และดวงตาก็ดูชุ่มชื้นขึ้นมา นางลุกขึ้นและลงจากเตียง เอาตลับเครื่องประดับที่มีลายเส้นทองเงินขนาดใหญ่ออกมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง จากนั้นก็เดินไปอยู่ต่อหน้าหลิวอวิ๋นเซียงแล้วเอาให้นาง

เมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้จะให้นาง หลิวอวิ๋นเซียงจึงรีบห้ามเอาไว้

“ข้ารับไว้ไม่ได้!”

ผู้หญิงยืนยันที่จะให้นาง หลิวอวิ๋นเซียงรู้สึกว่าตลับนี้ไม่เบาเลย จึงยิ่งไม่กล้าจะรับ “มันมีค่ามากเกินไป ข้ารับไว้ไม่ได้”

จินไห่ถังเห็นแล้วร้อนใจ จึงเดินเข้าไปรับตลับเครื่องประดับแล้วเอาให้หลิวอวิ๋นเซียง

“ของขวัญที่ท่านป้าให้เจ้า ไม่รับไม่ได้ รีบรับไว้เร็วเข้า”

พูดพลางนางยังส่งสายตาให้อีกด้วย

หลิวอวิ๋นเซียงไม่รู้จะพูดอะไร จึงต้องรับเอาไว้

จินไห่ถังพยุงผู้หญิงนั่งลงอย่างยิ้มแย้ม พูดคุยกับนางอยู่สักครู่ จากนั้นจึงเอาขวดดินเผาเล็กๆ ให้นาง

“อยากจะให้เขาตายก็ใส่มากหน่อย อยากจะค่อยๆ ทรมานเขา ก็ใส่น้อยหน่อย”

ผู้หญิงรับเอาไว้แล้วพยักหน้า

เมื่อกลับมาถึงเรือนข้างที่จัดเตรียมให้พวกนาง หลิวอวิ๋นเซียงก็ดึงแขนเสื้อของจินไห่ถังเอาไว้

“เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”

นางเอายาพิษให้ผู้หญิงคนนั้น คิดจะฆ่าหลี่หังหรือ

เขาเป็นถึงสารวัตรทหารเลยนะ มีทหารกว่าหมื่นในปกครอง!

จินไห่ถังยังคงมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มไม่สนอะไร นางนวดใบหน้าของหลิวอวิ๋นเซียง “อ้อ จริงสิ ไม่นานเจ้าก็จะได้เจอสามีในอนาคตของเจ้าแล้ว ดีใจไหม”

ไม่ดีใจ! ตอนนี้หลิวอวิ๋นเซียงอยากจะจากไปก่อนที่จินไห่ถังที่รนหาที่ตาย!

หลิวอวิ๋นเซียงเม้มปาก จากนั้นก็เอาตลับเครื่องประดับให้จินไห่ถัง

“งั้นข้าถามคำถามสุดท้าย พวกเจ้าจะลงมือกันเมื่อไหร่”

“งานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินเฒ่า”

ภายในพริบตาก็มาถึงวันงานเลี้ยงวันเกิด บนจวนนั้นทุกที่ต่างประดับประดาด้วยผ้าและโคมไฟสวยงาม ต่างมีโต๊ะเลี้ยงอยู่ทุกเรือน ขุนนางของเหลียนโจว รวมถึงทหารมากมายของค่ายทหารก็มาเช่นกัน

ไม่เพียงแต่มีการแสดงกายกรรม ยังจัดเวทีแสดงงิ้วไว้สองเวที คึกคักตั้งแต่เช้าจนเย็น

หลิวอวิ๋นเซียงมองหาโอกาสอยู่ตลอด คิดอยากจะแอบออกไป ในตอนที่กำลังจะเคลื่อนไหว ก็ถูกจินไห่ถังจับเอาไว้

“หลี่หังไปที่ป่าไผ่แล้ว เจ้าไปเฝ้าดูหน่อย อย่าให้ป้าเหยาเสียเปรียบ”

หลิวอวิ๋นเซียงถูกจินไห่ถังจับจ้องเอาไว้ จึงได้แต่ไปที่ป่าไผ่ก่อน

ภายในเรือน หลี่หังดิ่มไปมากพอสมควร กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หินในลานเพื่อสร่างเมา เวลานั้นซูเมิ่งเหยาเดินออกมา ในมือถือถ้วยชาเอาไว้แล้ววางไว้ต่อหน้าเขา

นางไม่เร่งเขาให้ดื่ม ได้แต่พิงอยู่ในอ้อมอกของเขาอย่าวเชื่อฟัง

หลี่หัวมองดูใบหน้าของซูเมิ่งเหยา ไม่สนใจปากที่น่ากลัวนั่น สายตาเต็มไปด้วยความรัก

“เหยาเหยา ตอนนั้นข้าไม่เสียใจที่พาเจ้ามาเลย ไม่เสียใจในเรื่องที่ทำกับเจ้า เจ้าจะเกลียดข้าก็ได้ ข้าทำก็เพื่อเราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป สักวันเจ้าก็จะเข้าใจข้าเอง”