“นี่นี่…”
“วันนี้เป็นวันมงคลของเจ้ากับรองหัวหน้า!”
หลิวอวิ๋นเซียงเบิกตากว้าง ข่าวดีที่ไม่ได้คาดคิดทำให้นางรู้สึกสับสน
“ไม่ต้องรีบขนาดนี้ก็ได้มั้ง?”
“เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิด เมื่อเจ้าได้เข้าพิธีวิวาห์เเล้ว เจ้าก็จะเป็นเมียของรองหัวหน้าของพวกเรา อย่าได้คิดหนีอีก”
จินไห่ถังเรียกเจ๊หง กับเล่อเหยียนมาช่วยแต่งหน้าเเต่งตัว เมื่อหลิวอวิ๋นเซียงได้สติขึ้นมาและมองตัวเองในกระจกก็ตกใจ
ไม่รู้มาก่อนคงคิดว่าแต่งงานในปรโลก!
“ข้าทำเองดีกว่านะ” นางพูด
นางเขียนคิ้ว ทาปากทาแก้ม จัดแต่งผมตัวเองอย่างเรียบง่าย สวมปิ่นปักผมทองเพียงอันเดียว
จินไห่ถังช่วยนางเปลี่ยนชุดเเต่งงาน ซึ่งสวยงามตระการตามาก มีการปักลายมังกรเเละหงส์ด้วยด้ายทองอย่างปราณีตงดงาม ชุดแต่งงานแบบนี้ต้องใช้ช่างฝีมือหลายคนทำงานหลายเดือน และเมื่อนางสวมที่ตัวก็เหมาะสมพอดีตัว
“พวกเจ้าขโมยชุดแต่งงานมาจากที่ไหน”
จินไห่ถังถ่มน้ำลายหนึ่งที “นี่คือชุดที่รองหัวหน้าเตรียมให้กับเจ้า”
หลิวอวิ๋นเซียงสวมชุดแต่งงานเรียบร้อยแล้ว ก็ยืนมองที่กระจกอยู่นาน
ไม่รู้ทำไม นางคิดถึงตอนที่เหยียนมู่แต่งงานกับหยวนชิงเย่ว์ ตอนที่อยู่ในร้านผ้าไหม นางเห็นเขาสวมชุดเจ้าบ่าว ทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่รู้สึกเหมือนห่างกันตลอดชีวิต
เเต่ไม่ใช่เเค่ชีวิตเดียว เห็นได้ว่าเป็นสองชีวิต
ตั้งเเต่ต้นจนจบสิ่งที่นางไม่เคยขอได้ก็คือพิธีแต่งงานของเขากับนาง
ข้างนอกมีเสียงประทัด เสียงกลอง เสียงเชียร์ดังกึกก้อง
หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจเบาๆ เเล้วหยิบผ้าคลุมหน้าที่จินไห่ถังวางไว้อีกด้านมาสวมศรีษะ
ทางด้านขอทานเมื่อเห็นเหยียนมู่ใส่ชุดเจ้าบ่าว ก็รู้สึกว่าชุดเเน่นไปบ้าง กว้างไปบ้าง ไม่พอใจไปหมด
“งั้นก็อย่าใส่เลยเสียเวลา!”
เหยียนมู่หรี่ตา “พูดไม่เป็นก็หุบปากสะ!”
ขอทานยิ้ม “ เห็นท่านตื่นเต้น เลยแกล้งท่าน”
“ข้าตื่นเต้นยังไง”
“งั้นก็ดีใจ”
“ข้าก็ไม่ดีใจสักนิด!”
“งั้นก็ไม่อยากแต่งกับหลิวอวิ๋นเซียง”
จินไห่ถังมุมปากกระตุก ดวงตาเปลี่ยไป หัวเราะขึ้นพลางพูดว่า “ความจริงท่านสามารถบอกหลิวอวิ๋นเซียง ว่านี่เป็นเพียงการแสดง เพื่อหลอกลวงคนด้านล่างภูเขา ไม่จำเป็นต้องจริงจังขนาดนี้”
“เกินไปจริงๆ ที่ต้องให้ข้าเอาชุดเจ้าบ่าวมาจากในบ้านด้วย”
“งั้นชุดเจ้าสาวเอามาจากไหน พอเหมาะพอดี?”
“ทำไว้ตั้งนานแล้ว”
“ทำตามขนาดตัวของหลิวอวิ๋นเซียง?”
“ไม่ใช่นะ”
“ที่แท้…”
“ฮ่าฮ่า…”
เหยียนมู่นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ แล้วเอนกาย ดูใบหน้าก็รู้ว่ามีความสุขจนปิดไม่อยู่
“นางชอบไหม”
“ชอบมาก” จินไห่ถังคิด แล้วถามอีก “ทำไมท่านไม่เปิดเผยตัวตนให้นางรู้”
สีหน้าที่ทีความสุขของเหยียนมู่จางลง เเล้วยิ้มที่มุมปาก “เเค่เเกล้งนางเล่นน่ะ!”
ได้เวลาอันเป็นมงคลแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงถูกจินไห่ถังและเจ๊หงประคองออกมา เมื่อเทียบกับตอนกลางวัน ตอนนี้เงียบสงบลงมาก นางถูกพามาที่ห้องโถง เเละเมื่อเงยหน้าขึ้นจากผ้าคลุมหน้า ก็เห็นชายผ้าของชุดเจ้าบ่าวอยู่ข้างๆ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน