ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 258

แม้นางจะคิดว่ารู้จักเขามาโดยตลอด เเต่นางก็เพิ่งพบว่าเขามีหลายด้านที่นางไม่เคยรู้มาก่อน

นางชี้ไปยังส่วนที่เพิ่งอ่านเเล้วพูดว่า “ท่อนนี้ควรแก้ไข”

เหยียนมู่เหลือบมอง เเล้วเงยหน้ามองนางพลางถามว่า “แก้ไขยังไง’

หลิวอวิ๋นเซียงจ้องเหยียนมู่ “แก้เป็นให้หลิวอวิ๋นเซียงถามเหยียนมู่ว่า การเเต่งงานกับข้าเป็นความจริงใจหรือไม่”

เหยียนมู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ให้เหยียนมู่ตอบอย่างนี้ ตอนที่ข้าถูกบังคับให้เเต่งงานกับหยวนชิงเย่ว์เป็นเมียน้อย ในวันนั้นข้าไปลองชุดแต่งงานที่ร้านผ้า แล้วบังเอิญเจอเจ้า เจ้าก็มาเเสดงความยินดีกับข้า คำพูดของเจ้ามันเจ็บปวดกว่าถูกเเทงด้วยมีดเสียอีก ข้าไม่ได้เเต่งงานกับนาง และข้าก็คิดว่าถ้าได้แต่งงานกับเจ้าคงจะดีเเค่ไหน จึงคลั่งไคล้จนไปสั่งให้ช่างฝีมือที่ดีที่สุดในเจียงหนาน ทำชุดเจ้าสาวตามขนาดตัวของเจ้า เเล้วซ่อนไว้ เหมือนกับข้าได้เเต่งงานกับเจ้าไปแล้ว ดังนั้นการเเต่งงานกับเจ้าจึงเป็นความจริงใจเสมอมา”

“ตอนนั้นท่านคิดที่จะเเต่งงานกับข้าใช่ไหม”

“คิดอย่างบ้าคลั่ง”

“ไม่ใช่คนอื่น?”

“ข้าไม่เคยคิดจะเเต่งงานกับคนอื่น”

เหยียนมู่พูดจบก็จ้องมองหลิวอวิ๋นเซียงอย่างแน่วแน่ กลัวว่านางจะเดินจากไป

หลิวอวิ๋นเซียงมองเหยียนมู่ เป็นเวลานานจากนั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน “งั้นก็ปล่อยให้เขาแต่งงานกับนางคนเดียวตลอดชีวิตไปเถอะ”

เหยียนมู่จับมือของหลิวอวิ๋นเซียงไว้ “เขาสาบานว่าจะเเต่งงานกับนางเพียงคนเดียว ไม่ว่าเขาจะเป็นเเม่ทัพของกองทัพเจิ้นเป่ย นางก็จะเป็นภรรยาของแม่ทัพ ไม่ว่าเขาจะเป็นขุนนางใหญ่ นางก็จะเป็นภรรยาของขุนนางใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายเจ็ด นางก็จะเป็นพระชายา ไม่ว่าเขาจะเป็นรองหัวหน้าหมู่บ้านอินทรีย์ นางก็จะเป็นภรรยาของรองหัวหน้า”

หลิวอวิ๋นเซียงวางหนังสือในมือลง เเล้วดึงมือของตัวเองออก “ดังนั้นหนังสือก็เเค่นิยาย เพียงไม่กี่ประโยคก็สร้างเรื่องราวจบลงอย่างสวยงามได้”

เหยียมมู่ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่เรื่องแต่ง ข้าอยากให้เจ้าได้อ่าน”

หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจ ก้มลงลูบที่คางของเขาอย่างปวดใจ “เจ็บไหม”

เหยียนมู่ลุกขึ้นแล้วอุ้มหลิวอวิ๋นเซียงไปวางบนโต๊ะ เขาก้มลงใช้คางถูจมูกของนาง จงใจพูดให้เกินจริง “เจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว”

นางเงยหน้าเล็กน้อย จุมพิตคางของเขา

เขาทำสำเร็จตามที่ต้องการ จึงรีบเข้าไปจูบนางอย่างเเรง

คนก็อยู่ในอ้อมกอด ยอมให้เขาจูบ เเต่เขาก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นเรื่อยๆ

ขณะนี้เจียงหย่วนมาเเจ้งข่าวจากภายนอกว่า “นายท่าน มีข่าวจากในวัง สนมเสี่ยวจินเฟยทำร้ายองค์หญิงใหญ่เหอซั่วโดยไม่ตั้งใจ ฝ่าบาททรงพิโรธ ลงโทษสนมเสี่ยวจินเฟยโดยการโบยสามสิบไม้ สนมเสี่ยวจินเฟยสลบไปในที่เกิดเหตุ ทว่าฝ่าบาทไม่อนุญาตให้ตำหนักซีเย่ว์เชิญหมอหลวง

มือของเหยียนมู่ที่โอบกอดเอวของหลิวอวิ๋นเซียงแข็งทื่อ จากนั้นเขาก็ซบหน้าลงกับไหล่ของนาง ราวกับกำลังดิ้นรนกับอะไรบางอย่าง

หลิวอวิ๋นเซียงจูบที่มุมปากของเขาด้วยความสงสาร “ท่านดู ที่ข้าอยากได้ ท่านก็ให้ไม่ได้”

“เจ้าใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ”

เจียงหย่วนเหลือบมองหลิวอวิ๋นเซียง คิดในใจว่านางมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร ถ้ารู้ว่านางอยู่ข้างใน เมื่อครู่ตอนรายงาน เขาจะไม่พูดเสียงดังขนาดนั้น

หลิวอวิ๋นเซียงถูกพาไปอยู่ที่เรือนตะวันออกที่พักของเหยียนมู่ ตอนที่นางกลับไปก็เห็นหยวนชิงเย่ว์กำลังคลานอยู่ประตูหน้าเรือน

นางขมวดคิ้วเดินเข้าไป “เจ้ามาทำลับๆล่อๆอะไรที่นี่”

พูดจบนางก็เหลือบมองเข้าไปในสวน เห็นสิงอี้เเละเยี่ยนเอ๋อร์กำลังวิ่งเล่นไล่จับ เมื่อเห็นเด็กทั้งสองคน นางก็รู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาทันที

หยวนชิงเย่ว์ตกใจเล็กน้อย เเต่ก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เเล้วเชิดหน้าขึ้นพลางพูดว่า “เจ้าพูดว่าข้าลับๆล่อๆ ลืมไปแล้วหรือว่าใครกันแน่ที่เป็นนายหญิงของที่นี่”

หลิวอวิ๋นเซียงหัวเราะเยาะ “เมียน้อยกับอนุต่างกันตรงไหน นับว่าเป็นนายหญิงได้ตั้งเเต่เมื่อไหร่”

“เจ้า!” หยวนชิงเย่ว์กัดฟันกรอด จากนั้นหายใจเข้าลึกๆ แล้วทำตัวเหมือนสตรีผู้สูงศักดิ์ “หลิวซื่อ เจ้าเป็นฮูหยินของจิ้งอันโหว ไม่ปรนนิบัติรับใช้จิ้งอันโหวดีๆ กลับมาอยู่ที่จวนองค์ชายเจ็ด คนอื่นรู้คงจะนินทาว่าร้ายองค์ชายเจ็ด เจ้าคิดว่าเหมาะสมหรือไม่”

“เขาไม่ถือสา เจ้าจะกังวลอะไร”

“ข้าคือเมียรองของเขา!”

“อย่าลืมสิ พวกเจ้ายังไม่ได้ทำพิธีแต่งงาน!”

“เจ้า…เจ้ารู้ได้ไง” หยวนชิงเย่ว์ตกใจ