บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 882

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่หวังหยวนจะตื่น จู่ ๆ เสียงตะโกนของต้าหู่ก็ดังขึ้น!

“พี่หยวน! แย่แล้ว! เกิดเรื่องแล้ว!”

หวังหยวนงุนงง เมื่อคืนนี้เขากับหัวหน้าเผ่าอาวุโสร่ำสุราด้วยกันหนัก จึงยังปวดหัวอยู่เล็กน้อย เขาลุกขึ้นนั่ง แล้วถามอย่างสับสน

“เกิดเรื่องหรือ? มีเรื่องอะไร?”

ต้าหู่รีบพูด “หัวหน้าเผ่าอาวุโส... ตายแล้ว!”

“อะไรนะ!”

หวังหยวนตกตะลึงทันที!

หัวหน้าเผ่าอาวุโสตายแล้ว!

เมื่อคืนนี้ยังดื่มและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานแท้ ๆ!

เหตุใดตอนเช้าเขาจึงตายแล้วล่ะ!

“เกิดอะไรขึ้น?”

หวังหยวนเริ่มตั้งสติได้ สีหน้าบึ้งตึง เพราะเขาเดาได้ว่านี่อาจเป็นแผนการร้าย!

“ถูกดาบแทงร่าง...”

ต้าหู่หายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดอย่างรีบร้อน

พูดจบ เขาก็รีบพูดต่อ “พี่หยวน หัวหน้าเผ่าใหญ่กับคนอื่น ๆ กำลังมา พวกเขาคงคิดว่าเราเป็นฆาตกรเป็นแน่ รีบไปกันเถอะ!”

ต้าหู่รู้ดีว่ามีบางอย่างไม่สมเหตุสมผล เรื่องเช่นนี้ไม่สามารถหาหลักฐานมาพิสูจน์ได้ อีกฝ่ายต้องรู้ข้อนี้แน่นอน จึงกล้าทำเช่นนี้!

“ยืมดาบสังหารคน! เป็นกลยุทธ์ที่ดี!”

หวังหยวนตะคอกอย่างเย็นชา!

หัวหน้าเผ่าอาวุโสคนนี้เป็นคนมีเหตุผล หวังหยวนรู้สึกเสียใจเพราะการเสียชีวิตของเขามาก!

ข้าไม่ได้เป็นคนสังหารเขา แต่เขาตายเพราะข้า!

หวังหยวนรู้สึกเศร้ามาก!

เมื่อคนอื่นได้ยินดังนั้น จึงตะโกนด่าด้วย

“เจ้าคนสารเลว! เอาชีวิตหัวหน้าของพวกข้าคืนมา!”

“เจ้าคนต่ำช้า! คนต้าเย่เลวทรามเสียยิ่งกว่าหมาหรือสัตว์ร้าย!”

“หวังหยวน! ไปตายซะ!”

คนกลุ่มนี้โกรธแค้นมาก แต่หวังหยวนไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด เพราะรู้ว่าพวกเขาถูกหลอก!

อีกทั้งหัวหน้าของพวกเขาก็เพิ่งตายจากไป พวกเขาย่อมโกรธแค้นเป็นธรรมดา

“ข้าสังหารเขาหรือ? มีหลักฐานหรือไม่?”

หวังหยวนไม่รีบร้อน ถามอย่างไม่อ้อมค้อม

“หลักฐานหรือ? ยังต้องการหลักฐานอีกหรือ? ทันทีที่เจ้ามา หัวหน้าเผ่าของพวกข้าก็ตาย ถ้าไม่ใช่เจ้า มันจะเป็นใครได้อีก!”

หัวหน้าเผ่าใหญ่สูดหายใจอย่างเย็นชา