บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1355

เส้นทางกลับสู่เมืองหลิง เป็นเส้นทางที่หวังหยวนและคณะเดินทางมาแล้วหลายครั้ง จึงไม่มีอะไรที่ต้องกังวล

เมื่อนึกถึงว่าจะได้กลับไปยังหมู่บ้านต้าหวัง หวังหยวนก็ดีใจมาก!

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาที่ไม่ได้พบกับซื่อหานและเมิ่งอิ๋ง เขารู้สึกคิดถึงพวกนางอย่างมาก!

ตลอดทางก็อดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงไปด้วย!

หวงเจียวเจียวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเรื่องกลับบ้าน

แต่เป็นเพราะว่าตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา นางก็ยังไม่มีทายาทเสียที!

เรื่องนี้ทำให้หวงเจียวเจียวหดหู่ใจเป็นอย่างมาก!

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่มีโอกาส ทั้งสองก็จะร่วมอภิรมย์กันจนถึงยามดึกดื่นเสมอ และทุกครั้งก็มีความสุขล้นเหลือ แต่กลับไม่มีทายาทเสียที!

ในตอนแรกหวงเจียวเจียวคิดว่าเป็นเพราะร่างกายของนาง แต่ก็ไม่ใช่!

แต่คงเป็นเพราะ...

สวรรค์ยังไม่ประทานบุตรให้กับนางต่างหาก!

หวงเจียวเจียวจึงรู้สึกผิดหวังเป็นธรรมดา!

ระยะเวลาครึ่งปี อย่างไรก็ควรจะมีทายาทแล้ว แต่ใครจะคิดล่ะว่าจะเป็นเช่นนี้!

“เป็นอะไรไปหรือ? เหตุใดถึงหน้าบึ้ง?”

ในเวลานี้หวังหยวนเห็นว่าสีหน้าของหวงเจียวเจียวไม่ค่อยดีนัก จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

เมื่อได้ยินคำถามนี้ หวงเจียวเจียวจึงตอบว่า “ข้าคิดว่าตลอดครึ่งปีนี้ที่อยู่กับสามีเพียงสองคน ข้าจะต้องสามารถให้กำเนิดลูกให้ท่านได้เป็นแน่!”

“แต่ใครจะรู้... สวรรค์กลับ...”

หลังจากที่หวงเจียวเจียวพูดจบ หวังหยวนจึงเข้าใจและอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

“ลูกนั้นเป็นสิ่งที่ฟ้าลิขิต ไม่ใช่ว่าอยากได้ก็จะได้เลย!”

“อาจเป็นเพราะโชคชะตากำหนดให้ยังไม่ถึงเวลา!”

“แต่ไม่ต้องเสียใจไป ไม่มีลูกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เป็นเรื่องปกติ!”

“อีกอย่างคือตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ข้าเองก็ทุ่มเทเต็มที่แล้ว อย่ามาโทษข้าล่ะ”

หวังหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาเป็นคนสมัยใหม่ จึงรู้ดีว่าโอกาสที่จะมีบุตรนั้นไม่ได้มีมากเลย!

เรียกได้ว่ามีโอกาสเพียงสองสามวันต่อเดือนเท่านั้น!

นอกจากนั้น โอกาสก็ริบหรี่มาก!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวงเจียวเจียวก็คลี่ยิ้ม

“ข้ารู้ว่าตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา สามีไม่เคยละเลยข้า แต่เป็นเพราะครรภ์ของข้าเองที่ไร้ประโยชน์...”

หวงเจียวเจียวยิ้มอย่างขมขื่น หวังหยวนโอบกอดนางแล้วส่ายหน้า

“อย่าคิดเช่นนั้นเลย ต่อไปนี้เรายังมีโอกาสอีกมากมาย ไม่ต้องกังวล”