บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1352

เมื่อเกิดความสงสัยจึงนึกขึ้นได้ว่าแท้จริงแล้วคือเซียวฉู่ฉู่!

“จริงหรือ? จะกลับเมื่อใด?”

หลังจากที่หวังหยวนสอบถาม เชียนหลงจึงตอบว่า “พรุ่งนี้จะกลับมาถึงเมืองหวงเจ้าค่ะ!”

เมื่อหวังหยวนได้ยินเช่นนี้จึงโล่งใจ ความรับผิดชอบของเขาสิ้นสุดลงแล้ว ในใจรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก!

“ดีมาก เมื่อนางกลับมา ทุกอย่างก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิม และถึงเวลาที่ข้าจะต้องกลับไปแล้ว!”

หวังหยวนยืดเส้นยืดสาย แม้ว่าเมืองหวงจะดี แต่ก็ยังไม่ดีเท่าหมู่บ้านต้าหวัง!

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เซียวฉู่ฉู่กลับมาและไปประชุมราชสำนักทันที!

เมื่อเห็นเซียวฉู่ฉู่กลับมา ทุกคนก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก!

ช่วงเวลานี้เมืองหวงได้ประสบเหตุการณ์มากมาย แต่โชคดีที่ไม่มีผลกระทบใด ๆ เลย เซียวฉู่ฉู่ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก!

ยิ่งได้รู้ว่าอ๋องเจิ้นตงถูกอ๋องหลงซีเกลี้ยกล่อมให้ยอมแพ้ได้ก็ยิ่งรู้สึกดีใจ!

ตลอดหลายปีมานี้ นางไม่สามารถลบล้างความคิดของอ๋องเจิ้นตงได้!

บัดนี้เขาได้ยอมแพ้แล้ว สำหรับเซียวฉู่ฉู่ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุด!

การเดินทางในครั้งนี้สำหรับเซียวฉู่ฉู่แล้วไม่ธรรมดา นางได้รู้เรื่องราวมากมาย!

เรื่องราวมากมายที่คนธรรมดาไม่สามารถเข้าถึงได้!

บัดนี้...

เมื่อได้รู้เรื่องราวมากมายเช่นนี้ นางก็ได้แต่แอบถอนหายใจ เรื่องราวมากมายจำต้องปล่อยวางลง!

นางเรียกหวังหยวนไปเข้าเฝ้า ในใจรู้สึกขอบคุณเขาเป็นอย่างมาก ขณะเดียวกันนางก็ได้ล่วงรู้เรื่องราวที่หวังหยวนไม่รู้

แต่ว่านางไม่สามารถบอกได้ ดังนั้น...

การเรียกเข้าเฝ้าในครั้งนี้จึงเป็นไปเพื่อกล่าวขอบคุณ!

หวังหยวนมาถึงวังหลวงในเวลาอันรวดเร็วเพื่อเข้าเฝ้าเซียวฉู่ฉู่

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของนางดีขึ้นแล้ว จึงถามด้วยรอยยิ้มว่า “หายดีแล้วหรือ?”

เซียวฉู่ฉู่พยักหน้า “เดิมทีก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากนักหรอก เพียงแต่ต้องใช้เวลาพักฟื้นนานหน่อย”

“หวังหยวน ขอบคุณท่านที่ได้ช่วยจัดการเรื่องราวมากมายในช่วงที่ข้าไม่อยู่!”

หวังหยวนโบกมือและกล่าวอย่างใจเย็น “แม้ว่าเราจะเป็นแตกต่างกันตรงที่ท่านเป็นไทเฮา ส่วนเป็นข้าราชบริพาร แต่ก็ถือว่าเป็นสหายกัน สำหรับสหายนั้นข้าใจกว้างเสมอ!”

เมื่อคำพูดนี้จบลง เซียวฉู่ฉู่ก็หัวเราะ