บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 881

“ตระกูลเซิ่งได้ขอให้เราลงมือแล้ว หากเราไม่สังหารเด็กคนนี้โดยเร็วที่สุด เมื่อถึงเวลานั้น เราจะคุยกับตระกูลเซิ่งอย่างไร?”

“มันไม่ง่ายเลยใช่หรือไม่?”

เหมิงคั่วยิ้มอ่อน แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ข้าจะใช้กลยุทธ์ยืมดาบสังหารคน ป้ายความผิดให้เขา”

“ถ้าเขาตายด้วยน้ำมือของคนอื่น ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา”

หลังจากได้ยินดังนั้น คนสนิทของเขาก็พยักหน้าด้วยความตื่นเต้นทันที

“ท่านผู้บัญชาการใหญ่ยังคงรอบคอบเช่นเคย กลยุทธ์ยืมดาบสังหารคนนั้นน่าทึ่งมากขอรับ!”

“หึหึ”

เหมิงคั่วยิ้มเยาะ หยิบจอกสุราตรงหน้าขึ้นมาจิบ

“หวังหยวนช่างโชคร้ายนักที่มาพบกับข้า”

...

ในตอนกลางคืน หวังหยวนและหัวหน้าเผ่าอาวุโสนั่งอยู่ในกระโจมหัวหน้าเผ่า ร่ำสุราพลางพูดคุยกัน

“หวังหยวน แม้ว่าเจ้าจะยังเด็กมาก แต่เจ้าเป็นทูตไปยังหมานอี๋ได้ เห็นได้ว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา ข้าชื่นชมเจ้ายิ่งนัก”

หัวหน้าเผ่าอาวุโสหัวเราะ แล้วดื่มอวยพรให้แก่หวังหยวน

หวังหยวนยิ้ม แล้วพูดว่า “มันอยู่นอกเหนือความตั้งใจของข้า แต่ว่า... ท่านไม่ต้องกังวล ท่านหัวหน้าเผ่าอาวุโส ข้ามาที่นี่เพื่อป้องกันไม่ให้ทั้งสองแผ่นดินต้องต่อสู้รบกัน”

“เยี่ยมมาก... เฮ้อ... สงคราม... ชื่อเสียงนั้นไร้ค่า ไม่มีแพ้ชนะ มีเพียงภูเขาซากศพและทะเลเลือด”

“โดยเฉพาะสำหรับคนยากจนอย่างเรา ก็ยิ่งทุกข์ทรมานมากที่สุด”

หวังหยวนก็ตระหนักถึงเรื่องนี้เช่นกัน

ไม่นาน พวกเขาก็เริ่มมีอาการมึนเมา แต่ความคึกคักของทั้งสองไม่ได้น้อยลงเลย

“ไม่นึกว่าเวลาจะล่วงเลยมาถึงเพียงนี้ หวังหยวน ค่อยมาร่ำสุราคุยกันต่อพรุ่งนี้เถอะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ได้เลย ท่านผู้เฒ่า รีบไปพักผ่อนกันเถิด”

หวังหยวนยิ้ม กล่าวคำอำลา แล้วกลับไปที่กระโจมของเขา

หัวหน้าเผ่าอาวุโสกวาดสายตามองเผ่าไท่ถ่า แล้วเผยรอยยิ้ม

“อย่าทำสงครามกันเลย... ลูกชายกับลูกสาวของข้า... เพิ่งเติบใหญ่ ข้าไม่อยากให้คนผมขาว... ต้องฝังศพคนผมดำ...”

หลังจากหัวหน้าเผ่าอาวุโสพูดจบ เขาก็หลับไปด้วยความเมามาย

ท่ามกลางแสงจันทร์ มีร่างหนึ่งเดินเข้ามาใกล้กระโจมของเขาอย่างช้า ๆ!