บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 880

ไม่นานหวังหยวนและต้าหู่ก็มาถึงชนเผ่าแห่งหนึ่ง ที่นี่คือชนเผ่าไททา มีคนจำนวนมาก มีกระโจมอยู่ทั่วทุกที่และมีทหารยามมากมายที่ทางเข้าด้วย

หวังหยวนจะพาต้าหู่เดินเข้าไปข้างใน จากนั้นเขาเห็นคนในชนเผ่าหลายคนเดินมาพร้อมกับหอกในมือ เข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

พวกเขามองหวังหยวนด้วยสายตาดุร้าย ทันใดนั้นก็ยกหอกขึ้นชี้ไปที่ทั้งสองคน และถามด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่”

ทหารยามของชนเผ่าบอกได้ทันทีว่าพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้มาจากแคว้นหมานของพวกเขา ทั้งเสื้อผ้าและท่าทางของพวกเขาแตกต่างกับคนในแคว้นหมานมาก

ต้าหู่รีบเข้ามาขวางหวังหยวนทันที เพื่อป้องกันไม่ให้คนกลุ่มนี้ลงมือกับหวังหยวนอย่างกะทันหัน ถึงตอนนั้นเรื่องต่าง ๆ จะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากแน่

หวังหยวนยิ้มอย่างสุภาพและพูดว่า “สวัสดี เรามาจากต้าเย่ ข้าเป็นทูตของต้าเย่ ข้าผ่านมาที่นี่และอยากซื้อม้า”

“คนของต้าเย่?”

ทหารยามของเผ่าหลายคนมองหน้ากันเองไปมา หนึ่งในนั้นพึมพำเสียงเบาว่า “ข้าเห็นว่าเรื่องนี้ ต้องแจ้งหัวหน้าหรือไม่?”

“เจ้าพูดถูก เราตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้ ดังนั้นเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปหาหัวหน้าเผ่า!”

หลังจากพูดจบ ทหารยามของชนเผ่าคนหนึ่งก็รีบหันหลังและไปทันที

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็เห็นผู้อาวุโสคนหนึ่งอยู่ระยะไกล มีรอยยิ้มอันอบอุ่นบนใบหน้า และรีบเดินมาหาพวกเขา

ด้านหลังผู้อาวุโสมีผู้อาวุโสสองคน หนึ่งในนั้นคือผู้อาวุโสของเผ่า และอีกคนเป็นผู้อาวุโสของเผ่าที่สอง สีหน้าของพวกเขาดูจริงจังมาก พวกเขามองไปที่หวังหยวนและต้าหู่อย่างเคร่งขรึม ด้วยสายตาตรวจสอบปนสงสัย

ทั้งสามคนเดินไปหาหวังหยวนและต้าหู่ ก่อนที่พวกเขาจะพูดอะไร ผู้อาวุโสท่านหนึ่งก็ชี้ไปที่หวังหยวนและต้าหู่ และตะโกนขึ้นมาทันที “จับสองคนนี้ไว้ซะ!”

ทันใดนั้น ทหารของชนเผ่าจำนวนมากก็มารวมตัวกันพร้อมหอกชูขึ้น พวกเขาจ้องมองที่หวังหยวนอย่างดุร้ายราวกับว่าพวกเขาจะฆ่าพวกเขาทันที เมื่อผู้อาวุโสของเผ่าออกคำสั่ง!

“ช้าก่อน!”

สีหน้าของหัวหน้าดูจริงจัง และเขาก็รีบห้ามทันที

“หัวหน้าเผ่า สองคนนี้มาจากต้าเย่ และพวกเขายังเป็นขุนนางระดับสูงของต้าเย่ พวกเขายั่วยุพวกเราแคว้นหมานหลายครั้ง และสังหารชนเผ่าของเราตายไปหลายคน!”

เมื่อเปิดออกมา เห็นว่าตอนนี้หวังหยวนอยู่ที่ไหน

เมิ่งกัวหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาแค่นหายใจออกมาและพูดว่า “ไอเจ้าหวังหยวนนั่นไปชนเผ่าไททาจริง ๆ”

คนสนิทที่อยู่ข้าง ๆ เขายิ้มแล้วพูดว่า “เขาคงคิดว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดีหลังจากมาถึงเผ่าไททาแล้ว เราจะฆ่าใครสักคน มันไม่ง่ายไปหรือ?”

“ท่านแม่ทัพ เราควรหาคนไปฆ่าหวังหยวนตอนนี้เลยดีไหมขอรับ?”

เมิ่งกัวส่ายหน้าและพูดว่าไม่พอใจ “โง่เง่านัก!”

“ทั้งสองแคว้นอยู่ในภาวะสงคราม ไม่ฆ่าทูต ถ้าเราฆ่าหวังหยวนเช่นนี้ มันจะไม่ทำให้เกิดสงครามระหว่างแคว้นหมานกับต้าเย่รึไง?”

คนสนิทที่ได้ยินดังนั้นเขาก็สับสนขึ้นมาทันที

เขามองไปที่ผู้บังคับบัญชาอย่างประหม่า และถามเสียงเบาว่า “ท่านแม่ทัพ ตอนนี้เราควรทำอย่างไรดีขอรับ?”