อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2533

ตอนนี้ดูแล้ว จำนวนคนที่ลัทธิเทพทำลายล้างเตรียมไว้ที่เมืองหลีน่าจะไม่ได้น้อยกว่าเมืองอวิ๋นจิงเลย

พวกเซียวหลันยวนพาคนไปที่เมืองอวิ๋นจิง ยังไม่รู้ว่ามีบาดเจ็บล้มตายบ้างหรือเปล่า

ต่อให้พวกเขารู้เรื่องเมืองหลีแล้วรีบรุดไปที่นั่น ก็เท่ากับเป็นการเปิดศึกครั้งที่สอง

จะพูดยังไงก็ถือว่าเสียเปรียบอยู่

ยิ่งไปกว่านั้นคนของเมืองหลีก็ยังมากกว่าเมืองอวิ๋นจิงทางนั้นด้วย

ดังนั้น ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าที่นางมาคือถูกต้องแล้ว

ต่อให้นางไม่ขึ้นหน้าไป ถ้าเผื่อฝ่ายตนเองมีคนบาดเจ็บ นางก็ยังเข้าช่วยเหลือได้ทันท่วงที

"พวกเราต้องเร่งเดินทางแล้ว" ฟู่จาวหนิงกังวลว่าพวกเซียวหลันยวนจะเร่งไปทางเมืองหลีแล้ว

ไปทำลายล้างลัทธิเทพทำลายล้าง จะไม่มีการเสียเวลาในเมืองอวิ๋นจิงหรือสถานที่อื่นแน่ๆ

"พระชายา ถ้าร่างกายท่านมีอะไรไม่สบาย ก็ต้องพูดออกมาทันทีนะเจ้าคะ ห้ามทนไว้เด็ดขาด" เสี่ยวเยว่กังวลหน่อยๆ กำชับย้ำเข้ามา

"ข้ารู้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกขันๆ "ทำไมข้าต้องทนกับความรู้สึกไม่สบายด้วยล่ะ? วางใจเถอะ ข้าระมัดระวังและใส่ใจสุขภาพร่างกายของตัวเองมากอยู่แล้ว"

นางเองก็ไม่ใช่พวกคนที่เลือกเสียสละตนเองก่อนเพื่อคนอื่นด้วย ก่อนหน้าที่จะทำอะไรนางจะคิดวิธีเพื่อปกป้องตนเองก่อน

ถึงยังไงในท้องนางก็ยังมีเด็กอยู่ตั้งสองคนนะ

และระหว่างที่พวกนางตรงไปเมืองหลี

พวกของเซียวหลันยวนก็กำลังตรงไปเมืองหลีเช่นกัน

ความเร็วของพวกเขาสูงมาก เซียวหลันยวนพาคนส่วนหนึ่งเร่งเดินทาง ส่วนคนอื่นๆ ก็ตามมาด้านหลัง

เขาต้องการจะไล่ตามเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างให้ทัน

"ท่านอ๋อง ข้างกายเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างมียอดฝีมือสามสี่คนแบกเกี้ยวอยู่ คิดว่าคงจะรับมือลำบากหน่อย พวกเขาแบกคนไว้ แต่ยังวิ่งกันไวถึงขนาดนี้"

ใช้วิธีการที่อันตราย ทำให้คนพวกนั้นยกระดับพลังบำเพ็ญ แค่เพื่อมาเป็นคนแบกเกี้ยวให้ตัวเอง เพื่อปกป้องตนเอง

นี่คือไม่เห็นคนอื่นเป็นคนแล้ว แต่เอามาใช่งานเยี่ยงสัตว์ต่างหาก!

"ท่านอ๋อง ได้รับจดหมายจากเจ้าอารามขอรับ" ชิงอีวิ่งเข้ามา ถือกระดาษจดหมายม้วนหนึ่งอยู่

เจ้าอารามโยวชิงใช้พิราบสื่อสารส่งจดหมาย ส่งข่าวเร่งด่วนมาถึงพวกเขาทางนี้ได้สำเร็จ

เซียวหลันยวนรับมา อ่านเนื้อหาบนจดหมายอย่างรวดเร็ว

อันที่จริงบนกระดาษก็มีตัวหนังสือเล็กๆ แค่สามบรรทัดเท่านั้น

"เจ้าอารามก็ไปที่เมืองหลีแล้ว"

เซียวหลันยวนอ่านถึงประโยคสุดท้าย สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพราะซืออวี๋ชิงจวินบอกเขาว่า เขาส่งข่าวนี้กลับไปที่วังจักรพรรดิแล้วเช่นกัน