อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2059

สายตาที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเซียวหลันยวนดูซับซ้อนมาก ดูลังเล กำลังตัดสินใจและดูเจ็บปวดทรมานมาก

แต่หลังจากนี้นางกลับละทิ้งเรื่องที่จะกลับเมืองหลวงหาคนอื่นหรือกระทั่งเรื่องไปแคว้นหมิ่น แล้วิคดจะอยู่ข้างกายเจ้าอารามแทนหรือ?

นี่มัน...

ฟู่จาวหนิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าการเปลี่ยนความคิดกะทันหันของนางมันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร

ตอนนี้นางกลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นต่อวัดคะเนดารานี้เสียแล้ว องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นสัมผัสได้ถึงอะไรกันนะ?

"องค์หญิงใหญ่พักอยู่ที่นี่สองสามวันก่อนก็ได้ เอาไว้ค่อยว่ากัน"

เจ้าอารามเหลือบมองกระจกทรงมุมที่แสงดับไปแล้วผาดหนึ่ง จากนั้นก็มองใบหน้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น แอบถอนหายใจในใจ

เขาเองก็ทำไม่สำเร็จ บิดชะตาฝูอวิ้นกลับมาไม่ได้ชั่วคราว

ผิดพลาดตรงไหนกันแน่นะ?

เจ้าอารามมองต่อไปทางฟู่จาวหนิง จากการทำนายส่วนตัวของเขา ทำนายไปทำนายมา ต้นกำเนิดตัวแปรทั้งหมดก็คือฟู่จาวหนิง

ดังนั้น เรื่องที่เกี่ยวกับฟู่จาวหนิง เขาต้องมาขบคิดให้ดีจริงจัง

""เจ้าอารามรับข้าไว้เถอะ แม้ข้าจะทำอะไรไม่เป็นเลย แต่ก็ยังเรียนรู้ได้ ข้าเรียนรู้ทำกับข้าว จริงด้วย ข้าเป็นแแม่สื่อได้ด้วยนะ หลังจากนี้ชายเสื้อของเจ้าอารามข้าก็ช่วยเย็บให้ได้ ข้าไม่ได้ไร้ประโยชน์เลยเสียทีเดียว!

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอ้อนวอนเจ้าอารามขึ้นมา

เจ้าอารามตบลงบนบ่านางเบาๆ "ไปรออยู่ข้างๆ ก่อนเถอะ"

แล้วจึงเห็นเขามองมาทางฟู่จาวหนิง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็กำลังคิด เจ้าอารามน่าจะให้ฟู่จาวหนิงได้ลองดู นางเช็ดน้ำตา ถอยไปอยู่ข้างๆ และไม่พูดอะไรกับเซียวหลันยวนอีก

"บอกว่าตอนนี้เจ้าโลเลไม่เด็ดขาดกว่าก่อนหน้านี้มาก ห่วงหน้าพะวงหลัง ไม่ใช่เจ้าที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่อย่างเดิมอีกแล้ว"

เจ้าอารามถอนหายใจเบาๆ "เจ้าเคยคิดไหมว่าเจ้าที่เป็นแบบนี้เท่ากับเป็นการสร้างศัตรูให้เสี่ยวฟู่? คนอื่นอาจจะคิดว่าเจ้าเปลี่ยนไปเพราะนาง ดังนั้นท่านน้าเฉิงของเจ้ากับเสี่ยวฟู่จึงเข้ากันไม่ได้ไงล่ะ"

ฟู่จาวหนิงยังไม่ได้ตอบเซียวหลันยวน ก็โดนความผิดก้อนโตที่เจ้าอารามฟาดมาทางนาง

นางเลิกคิ้ว "ข้าทำร้ายเขาหรือ?"

อยู่ด้วยกันกับนาง เซียวหลันยวนเปลี่ยนเป็นแย่ลงหรือ?

เซียวหลันยวนโอบบ่านาง ปฏิเสธทันที

"เจ้าช่วยข้าไว้ ชีวิตของข้าถูกมือของเจ้าดึงกลับมาจากยมบาล ใครกล้าพูดบ้างว่าเจ้าทำร้ายข้า?"