อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2058

บนพื้นมีสามจุดเปล่งแสงขึ้นรางๆ ปรากฏรูปร่างสามแบบคือ แปดเหลี่ยม ทรงกลม ทรงมุม

ฟู่จาวหนิงเดินเข้าไปสองก้าว จึงพบว่านั่นเป็นกระจกหลากสีเรียบลื่นสามชิ้นสลักฝังอยู่บนพื้น ใต้กระจกน่าจะเป็นหินหยกผิวเรียบ และระหว่างหยกกับกระจกมีของเหลวสีแดงเจือสีเงินไหลเอื่อยๆ อยู่

ยิ่งไปกว่านั้น เพียงไม่นาน ด้านบนยังมีแสงระยิบเหมือนดวงดาว ราวกับจำลองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาวออกมา

เจ้าอารามเดินเข้าไปใกล้ กวักมือให้กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

"มานี่"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ค่อนข้างว่าง่าย เดินเข้าไปทันที

เจ้าอารามส่งลูกปัดหยกสีดำเม็ดหนึ่งให้นาง

"นั่งขัดสมาธิ กำลูกปัดเม็ดนี้ไว้ สัมผัสดูว่ามันนำเจ้าไปยังมิติดาราไหน แล้วจงชี้ออกมา"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ทำตามที่เขาบอก

นั่งลงขัดสมาธิบนพื้น สองมือกุมลูกปัดนั้น ตั้งสมาธิสัมผัส

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงหันหลังอย่างลังเลไปทางทรงมุมนั้น

"ทางนี้"

ฟู่จาวหนิงยืนมองอยู่ข้างๆ

จากที่นางเห็น เจ้าอารามเหมือนคนที่กำลังเล่นละครหลอกคนอย่างไรอย่างนั้น เรื่องแบบนี้จะทำนายดวงชะตาออกมาได้อย่างไร?

กำลูกปัดลูกหนึ่งไว้ ก็สามารถชักนำให้ตนเองเลือกกระจกหลากสีแผ่นไหนแบบนี้หรือ?

นั่นไม่ใช่อาศัยความชอบของตัวเองหรือไรกัน? อย่างตัวนาง นางชอบแปดเหลี่มอันนั้น ถ้าให้นางเลือก นางก็น่าจะเลือกแปดเหลี่ยมนั่นล่ะ

แต่ฟู่จาวหนิงก็ไม่ได้พูดออกมา

"เอาไข่มุกหมึกส่งให้ข้าเถอะ เจ้ายื่นมือขวากดไปบนกระจกทรงมุมนี้แล้วหลับตาลง มันจะบอกเจ้าเองว่าถัดจากนี้ควรจะเดินอย่างไร"

เจ้าอารามพูดประโยคที่ดูค่อนข้างเลื่อนลอยออกมา

นี่ทำออกมาได้อย่างไรกัน?

"นี่คือค่ายกลทำนายดวงดาว และเรียกได้อีกอย่างว่าวัดคะเนดารา" เจ้าอารามเอ่ยขึ้นช้าๆ มองมาทางฟู่จาวหนิง "ข้ารู้ ว่าเสี่ยวฟู่ไม่เชื่อการทำนายของข้ามาตั้งแต่ต้น แต่ว่า การคะเนดวงดาวที่โบราณนี้ เด็กอย่างเจ้าจะไม่เข้าใจมันก็เรื่องปกติ"

เจ้าอารามถอนใจเบาๆ ดูเหมือนโศกเศร้าอยู่หน่อยๆ

"เพียงแต่ของสิ่งนี้ หาคนมาสืบทอดไม่ได้แล้ว บางทีพอข้าตายไป ก็คงจะไม่มีคนใช้งานวัดคะเนดารานี้เป็นอีก"

ฟู่จาวหนิงนิ่งเงียบ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลุกขึ้นยืน ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา สาขานางมองไปทางเซียวหลันยวนชั่วครู่ ตอนที่เซียวหลันยวยขมวดคิ้วอย่างเคืองๆ จึงเก็บสายตากลับมา สีหน้าเศร้าสร้อยลงไป

นางคำนับให้กับเจ้าอาราม "เจ้าอารามโปรดรับข้าไว้ด้วย"

อื๋อ?

ฟู่จาวหนิงตกตะลึงไปแล้ว ทำไมจุ่ๆ ก็เปลี่ยนความคิดไปล่ะ?