อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1940

"แล้วจากนี้ องค์หญิงใหญ่คิดจะทำอย่างไร?" หยวนอี้ถามมาอีก

"คุณชายหยวนคงจะศึกษาแคว้นเจามาแล้วกระมัง?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นย้อนถามเขา

"ท่านคิดจะถามอะไร?"

"ก่อนหน้านี้ข้าเคยถามคำถามนี้แล้ว อยากให้คุณชายหยวนช่วยข้าวิเคราะห์ดู ในแคว้นเจา ข้าจะหาใครที่พึ่งพิงได้บ้าง เอาที่มั่นคงหน่อย?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้ไม่มีคนที่หารือด้วยได้เลย มีแค่หยวนอี้เท่านั้น

หลายวันนี้ที่อยู่ด้วยกันกับหยวนอี้ นางก็สังเกตได้ว่าหยวนอี้เข้าใจแคว้นเจาอยู่ไม่น้อย บางทีถามคำถามนี้กับเขาน่าจะเหมาะที่สุด

"ไปหาใครน่ะหรือ? ตอนนี้แน่นอนว่าต้องเป็นองค์รัชทายาทสิ" หยวนอี้มองนางยิ้มๆ อย่างมีนัยยะแฝง "องค์หญิงใหญ่ที่คิดอยู่สองวันนี้ไม่ใช่องค์รัชทายาทหรอกหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นยังให้หญิงรับใช้ในวังราชนิเวศส่งปิ่นทองไปอีก แล้วยังให้นางสืบด้วยว่าองค์รัชทายาทจะกลับจากวัดคุ้มครองแคว้นเมื่อไร"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหน้าแดงก่ำ

นางไม่คิดว่าเรื่องที่ตนเองแอบทำ จะถูกหยวนอี้รู้จนหมด

หยวนอี้เป็นแค่ทูตที่มาพักในวังราชนิเวศน์เท่านั้นนี่นา?

ทำไมถึงจับตาดูไปทั่วเลยล่ะ?

"องค์รัชทายาทแคว้นเจา หลายปีก่อนยังพอดูมีตัวตนอยู่บ้าง ช่วงหลายปีนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ดีดีก็ออกไปยังวัดคุ้มครองแคว้น ไม่กลับเข้ามานานแล้ว ดังนั้นข้าจึงยังลังเลอยู่" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็พูดความจริงกับเขา

องค์จักรพรรดิแคว้นเจาไม่เคยโปรดปรานองค์รัชทายาทเลย มุ่งแต่จะสู้กับอ๋องเจวี้ยนเท่านั้น

ทำให้ตัวตนขององค์รัชทายาทตกต่ำมาก

ตอนแรกสุด องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกระทั่งไม่แน่ใจด้วยว่าแคว้นเจาสถาปนาองค์รัชทายาทแล้วหรือยัง

จักรพรรดิแคว้นเจาจัดการอะไรไม่ค่อยได้เรื่องนัก ยากจะรับประกันได้ว่าเขาจะไม่โปรดปรานองค์ชายคนอื่นขึ้นมา

"ท่านคิดว่า ที่วัดคุ้มครองแคว้น องค์รัชทายาทจะว่างจริงหรือ?"

หยวนอี้ปรือตาเล็กน้อย ดูไม่ใส่ใจอะไร "จะบอกท่านอีกเรื่องหนึ่ง ข้ากับพ่อข้ามาที่แคว้นเจา ท่านเดาได้ไหมว่าเพราะอะไร?"

"เพราะอะไรหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตกตะลึง จากนั้นจึงมีปฏิกิริยาขึ้นมา "หรือว่าเพราะความสัมพันธ์ของท่านกับองค์รัชทายาท?"

ใช่เลย!

ถ้าไม่ใช่มีความสัมพันธ์กับคนของแคว้นเจา หยวนอี้จะเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไรกัน?

ถ้าเป็นแบบนี้ เช่นนั้นองค์รัชทายาทก็ไม่ใช่ว่ายอมรับชะตากรรม แต่กำลังซุ่มซ่อนสะสมกำลังอยู่สินะ