อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1737

ตอนที่ได้รับจดหมาย ในใจเซียวหลันยวนมีความรู้สึกไม่ค่อยดีหลั่งทะลักเข้ามา

เขารู้สึกแต่ว่า ฟู่จาวหนิงบางทีอาจจะไม่ได้กลับมาตามเวลา

ครั้งนี้ จดหมายสี่ฉบับติดต่อกัน ทำเอาเขาถึงกับเวียนหัว

จดหมายสี่ฉบับนี้ไม่มีฉบับไหนเป็นของฟู่จาวหนิงเขียนเลย สองฉบับเป็นของสืออี และอีกหนึ่งคือฟู่จิ้นเชิน และยังมีที่อันเหนียนเขียนอีกฉบับ

เขายังไม่ทันได้เห็นเนื้อหาแค่มองลายมือ พอไม่มีจดหมายของฟู่จาวหนิง ก็ทำให้เขาใจดิ่งวูบแล้ว

ระงับใจที่ไม่สงบของตนเองลง หลังจากอ่านจดหมายทั้งสี่ฉบับจบ เซียวหลันยวนก็ตบลงบนโต๊ะ

ดูแล้วไม่ได้ออกแรงเท่าไรนัก

แต่ตอนที่นางลุกขึ้นยืน หลังจากรีบเดินออกไป โต๊ะตัวนั้นจู่ๆ ก็หักลงจากตรงกลางดังโครม ของที่อยู่ด้านบนกระจัดกระจายเต็มพื้น

เสียงนี้ทำให้ชิงอีตกใจสะดุ้งโหยง

"ท่านอ๋อง?"

เซียวหลันยวนมาถึงนอกเรือน เรียกคนเข้ามา

"ไปเรียกหมอทั้งหมดในเมืองหลวงมา!"

"ท่านอ๋อง หมอทั้งหมดรึ?"

"หมอทั้งหมด!" เซียวหลันยวนพูดไปด้วยพลางเดินไปด้านนอกประตูใหญ่ "เตรียมม้า"

"ท่านอ๋องจะไปไหน?" ชิงอีเกือบจะตามเขาไม่ทัน รู้ว่าท่านอ๋องเพิ่งอ่านจดหมายที่ส่งมาจากเมืองเจ้อ ชิงอีเองก็รู้สึกลนลาน

ทำให้ท่านอ๋องมีสภาพนี้ได้ เมืองเจ้อทางนั้นต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ พระชายาเป็นอะไรหรือเปล่า?

ให้ตายเถอะ พระชายาอย่าได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเชียวนะ ไม่เช่นนั้นท่านอ๋องได้แย่แน่ๆ!

ยิ่งไปกว่านั้นท่านอ๋องยังช่วยให้พระชายาเดินทางออกไปเมืองเจ้ออย่างราบรื่นด้วย ถ้าพระชายาทางนั้นเกิดเรื่องขึ้น ท่านอ๋องคงได้เสียใจและรู้สึกผิดอย่างแสนสาหัสแน่นอน

"ข้าจะเข้าวัง!"

เซียวหลันยวนควบม้าไปวังหลวงทันที

หลายวันนี้ องค์จักรพรรดิเอาแต่จัดงานเลี้ยงเล็กๆ พาสาวงามพระสนมขุนนางใหญ๋ ไปกินดื่มกับทูตของแคว้นหมิ่น ฟังเพลงชมการระบำอย่างเพลิดเพลิน

พวกเขาอยากจะรีบถามว่าแคว้นหมิ่นจะทำอะไรออกมากันแน่ แต่ทูตพ่อลูกนั่นก็ปากแข็งเหลือเกิน พวกเขาชวนมากินมาดื่มตั้งหลายวัน แต่ก็ไม่ปริปากหลุดอะไรออกมาเลย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน