อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1736

ดังนั้น ต่อให้พวกเขาจะไม่พูด องครักษ์จวนอ๋องเจวี้ยนพวกนั้นจะต้องรายงานแน่นอน

"สุขภาพอ๋องเจวี้ยนตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง? ไม่ว่าอย่างไร เขาก็คงไม่สะดวกมาเมืองเจ้อหรอกกระมัง?"

"สุขภาพดีขึ้นมากแล้ว"

อันเหนียนคดถึงวิทยายุทธ์ชั้นยอดบนตัวเซียวหลันยวน ยังคิดไม่ออกจริงๆ ว่าร่างกายแบบนั้นพูดว่าไม่ไหวได้ไหม

หลังจากฟู่จิ้นเชินส่งจดหมายออกไป ก็ไปช่วยต่งฮ่วนจือจัดระเบียบวัตถุดิบยาแล้ว

ต่งฮ่วนจือครั้งนี้ส่งวัตถุดิบยาเข้ามา เดิมทีก็เตรียมจะอยู่หลายวันหน่อย เพื่อจะไ้ดช่วยฟู่จาวหนิงด้วย ถึงอย่างไรคนที่จะจัดการวัตถุดิบยาได้ข้างกายนางก็ไม่มีใคร

ผู้อาวุโสจี้ยังบอกกับเขาว่า ถ้าไม่ช่วย เขาก็จะมาเองแล้ว

ต่งฮ่วนจือกล้าให้คนแก่อย่างท่านอาจารย์ต้องมาตกระกำลำบากได้ที่ไหน?

จะว่าไป เขาเองก็อยากจะใช้การกระทำขอโทษกับศิษย์น้องหญิงด้วยเหมือนกัน

เขาอยู่ช่วยเหลือได้พอดี อย่างน้อยเรื่องการจัดยาเขาก็ทำได้ แล้วยังนำผู้ช่วยหมอเหล่านี้ได้อีก

หลังจากฟู่จิ้นเชินให้คนนำจดหมายที่เขียนส่งให้เซียวหลันยวนส่งออกไปก็เอาแต่วุ่นดูแลคนป่วย

อันเหนียนกับผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเข้ามารออยู่พักหนึ่งถึงได้มีเวลาหยุดพักผ่อน

อันเหนียนมองริมฝีปากฟู่จิ้นเชินที่แห้งผาก "ลุงฟู่ ดื่มน้ำหน่อยนะ"

"ไม่มีเวลาน่ะ"

ฟู่จิ้นเชินตอนนี้จึงยกชาขึ้นดื่ม เย็นชืดไปหมดแล้ว ดื่มไปอึกใหญ่ หลายวันนี้พวกเขาใครก็ไม่มีเวลามาดื่มชาเลย

"ได้ยินว่าเกิดเรื่องหรือ?"

ฟู่จิ้นเชินรู้ว่าที่ศูนย์พักพิงทางนั้นอันเหนียนมีเรื่องนิดหน่อย และเพราะเมื่อครู่ก็ยังมีคนป่วยเข้ามาอีกหลายคน ก็ยังหันไปคุยกับพวกเขา

"ตอนนี้ไม่มีเรื่องชั่วคราวแล้ว เพียงแต่อยากจะมาถามหน่อย ว่ายังมีวิธีการไหนที่จะป้องกันไม่ให้ผู้ประสบภัยติดโรค กลัวว่าจะขยายเป็นวงกว้างออกไปน่ะ"

ถึงตอนนั้นไม่เพียงแค่หมอที่จะวุ่นขึ้นมา วัตถุดิบยาเองก็จะไม่พอด้วย

สำหรับพวกเขาแล้วถือว่าเป็นภัยพิบัติเลยทีเดียว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน