อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1690

ฟู่จาวหนิงเลิกม่านมองไปด้านนอก

สภาพของสองฟากถนน และสถานการณ์ของร้านเล็กบ้านเรือนต่างๆ ขณะที่แล่นผ่าน นางเห็นแน่นอนอยู่แล้ว

นางกระทั่งเห็นเด็กหลายคนกระจุกอยู่ด้วยกัน ตัวสั่นงันงก ล้อมไฟเล้กองหนึ่งไว้ เบ้าตาดำลึก

"คุณหนู ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ก็จินตนาการไม่ออกเลยว่าผู้ประสบภัยที่นี่จะมากขนาดนี้" เสี่ยวเยว่ใจผวาขึ้นมา

"ก็จริง ใครจะคิดออกกัน ว่าที่นี่ห่างจากเมืองหลวงแค่ห้าหกวันเท่านั้น?"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ

ผู้ประสบภัยเดินได้ช้า เช่นนั้นถ้าจะเดินไปเมืองหลวงก็น่าจะกินเวลาครึ่งเดือน

ใกล้กันแค่นี้ แต่เมืองเจ้อกับเมืองหลวงก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว

เมืองหลวงทางนั้น ถ้าไม่ใช่ก่อนหน้านี้ต้องลำบากกันเพราะเรื่องโรคระบาดของชินอ๋องเซียวล่ะก็ อย่างน้อยก็ยังถือว่าร้องรำทำเพลงกันได้อยู่

แต่ทางนี้กลับสภาพเลวร้ายมาก

ตอนที่ผ่านซอยหนึ่ง ฟู่จาวหนิงได้ยินเสียงหมาร้อง จากนั้นไม่นานก็กลายเป็นเสียงครางเบาๆ แล้วก็เงียบเสียงไป

มีคนนับสิบถือกระบองรวมตัวอยู่ที่นั่น เอะอะมะเทิ่งกัน

ตอนที่รถม้าแล่นผ่านฟู่จาวหนิงก็เห็นว่าพวกเขาจู่ๆ ก็ต่อสู้กันขึ้นมา

น่าจะไม่ได้แย่งหมาตัวนั้นกันหรอกกระมัง?

นางยังได้ยินเสียงกระบองตีเข้าไปบนร่างกายอย่างแรงด้วย เสียงหนักแน่นทึบ ไม่นานเสียงโอดครวญร่ำไห้ก็ดังลอดเข้ามา แต่รถม้าของพวกเขาก็แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วแล้ว

"สืออี เจ้าไปดูหน่อยว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร ระวังด้วย" ฟู่จาวหนิงข้ามเรื่องนี้ในใจไปไม่ได้ เรียกสืออีให้เข้าไปตรวจสอบ "จำนวนคนมากเกนิไป อย่าลงมือส่งเดชล่ะ"

"ขอรับ"

สืออีกกระโจนจากหลังม้า ใช้วิชาตัวเบาพุ่งออกไป

"ท่านพี่อย่าตายนะ...โฮ!"

นางคิดจะประคองพี่ชาย แต่ตัวเองก็แรงน้อย ประคองขึ้นมาไม่ได้ จนก้นจ้ำเบ้าลงไปบนพื้นอีก

"น้องพี่ อัก"

ชายหนุ่มคนนั้นปลอบนาง แต่ตนเองกลับกระอักเลือดออกมาโฮกใหญ่

สืออีรีบเดินเข้าไปร้องเรียกคนที่บ้านนั้น "มีคนไหม? เด็กของบ้านเจ้าถูกตีแล้ว!"

แม่นางเมื่อครู่นั่งอยู่ที่ธรณีประตูบานนี้ ดังนั้นน่าจะเป็นคนของบ้านนี้

สืออีเองก็ระมัดระวังด้วย มาเมืองเจ้อแล้วต้องทำอะไรอย่างระมัดระวัง เพียงพอเขามองก็เห็นว่าในบ้านนั่นรกระเกะระกะ เงียบสนิทไม่มีคน

"ฮือ ท่านพี่อย่าตายนะ อย่าตายนะ!" เด็กหญิงนั่งร้องไห้สะอื้นฮึดฮัดอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มก็กระอักเลือด พูดอะไรออกมาไม่ได้เลย