อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1665

เก๋อมู่กวงเห็นท่าทีเช่นนี้ของนางก็ฉุนหน่อยๆ ตระกูลฟู่เองก็ไม่ใช่ตระกูลขุนนางอะไร มาอวดดีทำไมกัน?

"พวกเราจะเข้าไปค้น!"

เก๋อมู่กวงเอ่ยเสียงแหลม จากนั้นจึงทำสัญญาให้ราชองครักษ์บุกเข้าบ้านตระกูลฟู่

ไม่ว่าที่เซี่ยซื่อพูดจะจริงหรือไม่จริง พวกเขาก็ต้องเข้าไปค้นเสียหน่อย ไม่เช่นนั้นหน้าตาของเขาจะไปเหลืออยู่ตรงไหน?

"รองแม่ทัพเก๋อ พวกเราไปถามที่จวนจิงเจ้าอีกทีดีไหม? บางทีพวกเขาอาจจะไปจวนอ๋องเจวี้ยนแล้วก็ได้" ราชองครักษ์คนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา กดเสียงต่ำเตือนขึ้น

"ข้าบอกว่า ว่าให้เข้าไปค้น!" เก๋อมู่กวงถูกท่าทางเช่นนี้ของพวกเขาทำให้โมโห ความองอาจไปไหนหมด? เข้ามาอย่างน่าเกรงขาม แต่ดันถูกคำพูดแค่คำเดียวทำให้ต้องหมุนตัวหนีเนี่ยนะ ลือออกไปจะเอาหน้าไปไว้ไหน?

ต้องให้พวกเขารู้สึกกดดันทางจิตใจ

"อย่าลืมนะ องค์จักรพรรดิให้พวกเจ้าฟังคำสั่งข้า! ยังไม่เข้าไปอีก?"

เก๋อมู๋กวงเสียงขรึม ยกองค์จักรพรรดิออกมาแล้ว

ราชองครักษ์จำใจ จึงทำได้แค่เดินขึ้นไป

"หลีกๆ!"

พวกเขาพูดกับเซี่ยซื่อแค่คำเดียว ถ้าเป็นบ้านอื่น จะต้องมียื่นมือผลักคนออกไปแล้ว

เก๋อมู่กวงพอเห็นก็โมโหขึ้นมา ตนเองรีบเดินเข้าไป ยกมือผลักเซี่ยซื่ออย่างแรง

เซี่ยซือถูกผลักจนเซ จนไหลกระแทกกับบานประตูดังปัง

"ท่านแม่!"

อันห่าวเดิมทีที่รออยู่ในเรือน พอเห็นแม่ถูกผลักอย่างหยาบคาย ก็ร้อนใจขึ้นทันที รีบวิ่งออกมา

สายตาเก๋อมู่กวงตกไปอยู่บนใบหน้าเซี่ยอันห่าว

เขาตะลึงไป

เพราะหน้าตาของเซี่ยอันห่าว ดูคล้ายกับฮูหยินถังสมัยยังสาวมาก!

เซี่ยอันห่าววิ่งออกมาแบบนี้ ราวกับเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ที่ฮูหยินถังวิ่งออกจากประตูเรือน จนเกือบจะชนเข้ากับเขาอย่างไรอย่างนั้น

เก๋อมูกวงย้ายสายตาออกไปไม่ได้ชั่วขณะ

เพียงไม่นาน ราชองครักษ์ที่เข้าไปค้นก็กลับมาที่เรือนหน้า

หาคนไม่พบ ในใจเก๋อมู่กวงก็กลัดกลุ้ม "ไป!"

เขาสั่งขึ้นมาอีกคำ พาคนรีบร้อนออกจากบ้านตระกูลฟู่

"ท่านแม่ พวกเขาคงจะไม่ได้ไปจวนอ๋องจับเสี่ยวเฟยจริงกระมัง?" เซี่ยอันห่าวกังวล

"ไม่หรอก มีอ๋องเจวี้ยนอยู่" เซี่ยซื่อส่ายหัว

"น้าเซี่ย พวกเราต้องไปดูที่จวนอ๋องหน่อยไหม?" เฉินซานเดินเข้ามา

"เฉินซาน เจ้าพาหู่จือไปดู ไม่ต้องเผยหน้า รอพวกเขาไปแล้วค่อยไปถามทางจวนอ๋อง ว่าพวกเราควรทำอย่างไร"

"ขอรับ"

เฉินซานรีบพาหู่จือออกไป

เก๋อมู่กวงพาคนไปยังจวนจิงเจ้า