ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 128

ซ่างชิวไม่เคยดื่มน้ำที่ชื่นใจและหวานล้ำเช่นนี้มาก่อน

น้ำจากบ่อน้ำในหมู่บ้านชิงสุ่ยมักมีกลิ่นและรสชาติประหลาดที่ยากจะอธิบาย

พวกเขาในฐานะชาวบ้านชิงสุ่ยก็ชินกับการดื่มน้ำที่มีกลิ่นนี้ไปนานแล้ว

ทว่าชามน้ำนี้กลับไม่มีกลิ่นแปลก ๆ นั่นเลย อีกทั้งยังใสสะอาดหวานล้ำชวนให้ดื่มเป็นอย่างยิ่ง

คนอีกสี่คนที่เหลือเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของซ่างชิว พวกเขาก็พากันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

เจี่ยนอันอันรู้ดีว่าซ่างชิวตกตะลึงกับอะไร นางจึงหันไปบอกกับคนอีกสี่คนว่า “พวกท่านยังยืนงงอยู่ทำไม รีบดื่มเร็วเข้าสิ”

ทั้งสี่คนรีบยกชามขึ้นดื่มน้ำ ทันทีที่เข้าปากน้ำในชามเย็นสดชื่น แถมยังมีรสหวานนิด ๆ

พวกเขาทั้งสี่คนก็ไม่ต่างจากซ่างชิว มองเจี่ยนอันอันด้วยความตื่นตะลึง แล้วก้มมองน้ำในชามอีกครั้ง

พวกเขาไม่เคยดื่มน้ำที่อร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย

พวกเขาจึงรีบยกชามดื่มน้ำจนหมดในรวดเดียว

พวกเขาเช็ดมุมปาก ก่อนจะส่งรอยยิ้มซื่อ ๆ ให้เจี่ยนอันอัน

“แม่นาง น้ำนี้ไยจึงเย็นสดชื่นและหวานเช่นนี้?”

ในที่สุดซ่างชิวก็เอ่ยถามความสงสัยที่ค้างคาอยู่ในใจ

เจี่ยนอันอันยิ้มพลางตอบอย่างอารมณ์ดี “นี่คือน้ำที่ข้าตักมาจากบ่อน้ำ พวกท่านดื่มได้ตามสบาย”

ซ่างชิวกับพวกพ้องหันมองหน้ากัน แล้วจึงเหลือบมองเจี่ยนอันอันด้วยท่าทีเก้อเขิน

“ขอแม่นางช่วยตักน้ำให้พวกเราอีกสักหน่อยได้หรือไม่?”

เจี่ยนอันอันตักน้ำให้พวกเขาอย่างไม่หวงแหน

พวกเขาดื่มน้ำอึกใหญ่จากชามอย่างกระหาย พอดื่มจนหมดก็กล่าวขอบคุณเจี่ยนอันอันไม่หยุด

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ พวกเขาก็กลับไปทำงานต่อที่ลานหลังบ้าน

ขณะทำงานพวกเขาก็พูดคุยกันไปอย่างอารมณ์ดี

“ข้าคิดว่าคนของจวนเยียนอ๋องพวกนี้ไม่น่าจะเป็นคนเลว พวกเขาไม่เหมือนกับราชวงศ์ที่เคยสังหารผู้คนล้างเมืองเลยสักนิด”

“เจ้าพูดถูก โดยเฉพาะแม่นางคนนั้น ไม่เพียงรูปโฉมงดงาม แต่ยังมีจิตใจที่เมตตายิ่งนัก”

“นั่นน่ะสิ เมื่อวานที่พวกเราปฏิบัติกับพวกเขาเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอะไร”

เจี่ยนอันอันส่งยาเม็ดเหล่านั้นให้ซ่างชิว

“ท่านกลืนยาพวกนี้ลงไป ครึ่งชั่วยามหลังจากนี้ พิษในร่างกายเจ้าจะถูกขับออกจนหมดสิ้น”

เมื่อซ่างชิวได้ยินดังนั้น เขารีบรับยาเม็ดมาและกลืนลงไปทันที

เมื่อเข้าปากยาเม็ดก็ละลายอย่างรวดเร็วและไหลผ่านลงไปในลำคอของเขา

ไม่นานนัก เขาก็รู้สึกได้ว่าความเจ็บปวดในร่างกาย กำลังค่อย ๆ จางหายไป

เขารีบกล่าวขอบคุณเจี่ยนอันอันไม่ขาดปาก สัญญาว่าจะทำงานให้เต็มที่ ไม่มีทางแอบอู้งานเด็ดขาด

เจี่ยนอันอันไม่พูดอะไรเพิ่มเติมและเดินออกจากลานหลังบ้าน

ขณะนั้นก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว เหล่าคนรับใช้ในจวนเริ่มยุ่งกับการเตรียมงานกันอย่างขะมักเขม้น

เหล่าคนรับใช้กำลังปัดกวาดลานบ้าน ส่วนสาวใช้ก็เร่งก่อไฟและทำอาหารอยู่ในครัว

เจี่ยนอันอันมองไปที่เนื้อไก่ป่าและกระต่ายที่เหลือเพียงไม่กี่ตัว นางคิดว่าเนื้อเพียงเท่านี้ไม่เพียงพอที่จะแบ่งให้ทุกคนได้

นางจึงตัดสินใจซื้อเนื้อหมู เนื้อวัว และเนื้อแกะเพิ่มจากร้านค้าในมิติของตน แล้วนำไปเก็บไว้ที่จุดกักตุนสบียง