ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 127

ฉู่จวินสิงมองไปที่สายรัดทรวงอกที่เจี่ยนอันอันหยิบออกมา เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “สิ่งนี้คืออะไร?”

เจี่ยนอันอันอธิบายว่า “กระดูกซี่โครงของท่านหักไปหลายแห่ง สายรัดนี้ใช้เพื่อช่วยยึดร่างกายท่านให้อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง”

ฉู่จวินสิงไม่ได้เอ่ยอะไรเพิ่มเติม เขาให้ความร่วมมือกับเจี่ยนอันอันด้วยการถอดเสื้อตัวนอกออก

เมื่อเสื้อถูกถอดออก กล้ามเนื้อบริเวณหน้าอกและหน้าท้องของฉู่จวินสิงก็ปรากฏชัดเจนต่อสายตาของเจี่ยนอันอัน

รูปร่างของเขางดงามอยู่แล้ว ยิ่งมีกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง ยิ่งทำให้เจี่ยนอันอันละสายตาไม่ได้

แต่รอยแผลเป็นที่ปรากฏอยู่บนนั้นกลับทำให้นางใจหายเล็กน้อย

ทว่าดีที่บาดแผลภายนอกของฉู่จวินสิงเริ่มตกสะเก็ดแล้ว

แม้จะใส่สายรัดทรวงอก ก็จะไม่ทำให้แผลติดเชื้อ

เมื่อเห็นเจี่ยนอันอันจ้องมองร่างกายของตนโดยไม่ละสายตา ฉู่จวินสิงก็อดเอ่ยเย้าขึ้นไม่ได้ “เจ้าจะมองอีกนานเท่าไร?”

เจี่ยนอันอันรีบดึงสติตัวเองกลับมา ก็เห็นฉู่จวินสิงมองมาที่ตัวนางด้วยสายตาแฝงความขบขัน

นางจึงกระแอมไอเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจ

“เอ่อ... ข้าจะใส่สายรัดทรวงอกให้ท่าน โปรดอย่าขยับ”

เจี่ยนอันอันกล่าวด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ นางหยิบสายรัดขึ้นมาแล้วค่อย ๆ พันรอบกายของฉู่จวินสิง

ระหว่างที่เจี่ยนอันอันสวมสายรัด นางต้องเข้าใกล้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ลมหายใจอุ่น ๆ ของนางพ่นรดอยู่ที่ลำคอของฉู่จวินสิงจนรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างของเจี่ยนอันอันโชยมาเป็นระยะ

ฉู่จวินสิงก้มลงมองศีรษะเจี่ยนอันอัน

ระยะห่างระหว่างพวกเขาที่ใกล้ชิดเช่นนี้ จังหวะหัวใจของฉู่จวินสิงเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง

เขารู้สึกว่าลำคอแห้งผาก ใบหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย

เมื่อเจี่ยนอันอันผูกสายรัดทรวงอกเสร็จสิ้นแล้ว ฉู่จวินสิงกลับทนไม่ไหว ดันตัวนางออกไป

เจี่ยนอันอันเงยหน้าขึ้นมอง เห็นใบหน้าของฉู่จวินสิงแดงก่ำ และยังหันหน้าหนีไปทางอื่น

“เป็นอะไรไป ข้าไปโดนแผลของท่านหรือ?” นางถามด้วยความสงสัย

เจี่ยนอันอันเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

ฉู่จวินสิงกระแอมเบา ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงติดขัด “ไม่ใช่”

เจี่ยนอันอันจึงเริ่มตระหนักได้ว่า เมื่อครู่พวกเขาคงใกล้ชิดกันเกินไป ทำให้ฉู่จวินสิงรู้สึกไม่สบายใจ

นางรีบลุกจากเตียงและเอ่ยขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน “คือว่า ข้ามีธุระข้างนอก ข้าขอตัวก่อน”

“แม่นาง พวกเราขอกลับบ้านสักครู่ได้หรือไม่?”

เจี่ยนอันอันมองไปที่กลุ่มของซ่างชิวด้วยความสงสัย นางไม่เข้าใจว่าพวกเขาจะอยากกลับบ้านไปทำอะไร?

หรือว่าโรงเก็บของสร้างเสร็จแล้ว?

ซ่างชิวเช็ดเหงื่อบนใบหน้า พลางพูดอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อยว่า “พวกเรารู้สึกกระหายน้ำ อยากกลับบ้านไปดื่มน้ำสักหน่อย”

เจี่ยนอันอันถึงเข้าใจสถานการณ์

นางจึงกล่าวกับซ่างชิวและคนอื่น ๆ ว่า “ข้ามีน้ำอยู่ที่นี่ พวกเจ้าไม่ต้องกลับไปดื่มน้ำที่บ้าน”

เจี่ยนอันอันกล่าวพลางลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปที่บ่อน้ำและตักน้ำขึ้นมาหนึ่งถัง

จากนั้นนางก็เดินไปยังห้องครัวแล้วหยิบเอาชามออกมาห้าชาม

นางตักน้ำใส่ชามและส่งให้ซ่างชิวกับพวกพ้อง

ซ่างชิวที่กระหายน้ำมาก เมื่อได้รับชามน้ำก็ยกขึ้นดื่มทันที

น้ำจากบ่อนั้นใสสะอาดเย็นชื่นใจ ความสดชื่นไหลเวียนอยู่โพรงปาก

ใบหน้าของซ่างชิวฉายความตกตะลึงออกมาทันที