ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 129

เจี่ยนอันอันเดินมาที่หน้าห้องครัว แล้วชะโงกหน้าเข้าไปดู

เห็นสาวใช้หน้าตาสะสวยคนหนึ่งกำลังสับเนื้อไก่อย่างขะมักเขม้น

อย่าได้มองรูปลักษณ์ที่บอบบางของนาง พละกำลังนั้นกลับไม่ธรรมดาเลย

เจี่ยนอันอันเดินเข้าไปใกล้แล้วถามว่า “เจ้าชื่ออะไร?”

สาวใช้วางมือจากงานตรงหน้า แล้วตอบอย่างนอบน้อมว่า “เรียนคุณฮูหยินน้อยรอง บ่าวชื่อสี่เอ๋อร์เจ้าค่ะ”

เจี่ยนอันอันยิ้มเล็กน้อยให้กับสี่เอ๋อร์ แล้วกล่าวว่า “สี่เอ๋อร์ เจ้าตามข้ามาหน่อยสิ”

สี่เอ๋อร์รีบเช็ดมือของนางให้สะอาด แล้วเดินตามเจี่ยนอันอันออกจากครัว

เจี่ยนอันอันชี้ไปที่เนื้อเหล่านั้นและสั่งว่า “เจ้าช่วยเอาเนื้อหมูพวกนี้ไปหมักเกลือ จากนั้นนำไปรมควันบนเตาไฟ”

“ส่วนเนื้อวัวกับเนื้อแกะก็เอาไปหมักด้วยเช่นกัน”

เมื่อสี่เอ๋อร์เห็นเนื้อที่เพิ่มเข้ามา ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความยินดี

แม้นางจะไม่รู้ว่าเนื้อเหล่านี้มาจากที่ใด

แต่นางคาดเดาได้ว่านี่คงเป็นเนื้อที่เจี่ยนอันอันนำติดตัวมาจากจวนก่อนออกเรือนอย่างแน่นอน

คุณชายรองเคยบอกแล้วมิใช่หรือ ว่าเขาได้ถุงเฉียนคุนมาจากผู้มีวิชา

เจี่ยนอันอันคงเก็บเนื้อเหล่านี้ไว้ในถุงเฉียนคุน แล้วนำติดตัวมาด้วย

แต่ระหว่างการเดินทาง มีเหล่าทหารรักษาพระองค์พวกนั้นคุมตัวมา เจี่ยนอันอันจึงไม่ได้นำเนื้อออกมา

ตอนนี้เมื่อไม่มีรักษาพระองค์คอยสอดส่องแล้ว เจี่ยนอันอันจึงได้นำเนื้อเหล่านี้ออกมาเพื่อให้ทุกคนได้กินดีอยู่ดียิ่งขึ้น

สี่เอ๋อร์ถือเนื้อไปยังครัวด้วยความสุขใจ แล้วเริ่มลงมือหมักเนื้อ

สาวใช้คนอื่น ๆ ที่เห็นเนื้อสดใหม่ต่างพากันสงสัยและถามสี่เอ๋อร์ว่าเนื้อเหล่านี้มาจากที่ใด

สี่เอ๋อร์กล่าวด้วยความดีใจ “เนื้อเหล่านี้ฮูหยินน้อยรองนำมาจากจวนกั๋วกง”

“ฮูหยินน้อยรองช่างเป็นคนดีโดยแท้ นางคงเห็นว่าพวกเรากำลังจะไม่มีเนื้อกิน เลยสละเนื้อพวกนี้ออกมา”

เมื่อสาวใช้คนอื่น ๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกมีความชื่นชมและรู้สึกดีกับเจี่ยนอันอันมากขึ้นไปอีก

เจี่ยนอันอันที่ได้ยินคำพูดของสี่เอ๋อร์ก็อดที่จะหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

นางไม่คาดคิดว่า สี่เอ๋อร์จะช่างฉลาดและไหวพริบดีเช่นนี้

นางกำลังคิดว่าจะใช้ข้ออ้างอะไรเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสงสัย

เมื่อซ่างชิวได้ยินว่าลูกของตนอาการแย่ หัวใจของเขาก็เต้นรัวด้วยความกังวล

เขาหันไปทางเจี่ยนอันอันแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน “แม่นาง ที่บ้านข้ามีเรื่องด่วน ข้าขอกลับไปก่อนนะขอรับ”

เจี่ยนอันอันพยักหน้าอนุญาตให้เขาไปได้

หลังจากที่ซ่างชิวจากไป เจี่ยนอันอันจึงถามคนอีกสี่คนด้วยความสงสัย

“บ้านเขาเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”

ชายคนหนึ่งกล่าวว่า “ลูกสาวของซ่างชิวคงป่วยอีกแล้ว”

“เด็กคนนั้นเกิดมาก็สุขภาพไม่ดีเป็นทุนเดิม แม่ของเด็กก็เสียชีวิตหลังคลอด”

“เด็กคนนี้เคราะห์ร้ายมาตลอด ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารโดยแท้”

อีกคนเสริมว่า “ใคร ๆ ก็พูดแบบนั้น เด็กป่วยมาแล้วถึงสามปี หากยังไม่ได้รับการรักษาที่ดี เกรงว่าคงไม่รอดแน่”

เมื่อเหล่าญาติในจวนได้ฟัง ต่างพากันแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ

ฮูหยินรองถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า “เด็กป่วยก็ควรจะหาหมอมารักษาสิ ไยจึงปล่อยให้ล่วงเลยถึงสามปีเล่า?”