ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 453

ผู้อาวุโสลำดับสามสงสัยวิชาแพทย์ของกู้หว่านเยว่ขึ้นมาในทันใด หาไม่แล้วก็เป็นนางยังแค้นใจ ตั้งใจหลอกพวกเขา

กู้หว่านเยว่เดาะลิ้น เอ่ยปากอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเดินทางมาเพื่อหลอกท่านกระนั้นรึ?”

“แม่นางกู้ พวกเรามิได้หมายความเช่นนี้”

ฮูหยินสามนี่ถึงมองเห็นว่ากู้หว่านเยว่กำลังตั้งครรภ์ ไฉนเลยจะมีหญิงตั้งครรภ์มาหลอกคนได้เล่า? กู้หว่านเยว่ยอมช่วยเหลือก็คือไว้หน้าพวกเขาแล้ว พวกเขาจะเสียมารยาทไม่ได้เป็นอันขาด

“ท่านหุบปาก ดีร้ายอย่างไรลูกสาวก็กำลังเผชิญหน้ากับอันตราย ท่านอย่าได้สร้างความวุ่นวายเป็นอันขาด”

“ข้า...” ผู้อาวุโสลำดับสามอึดอัดใจ นี่เขากำลังสร้างความวุ่นวายอะไร กำลังร้อนใจจนไม่รู้สมควรทำเยี่ยงไรต่างหาก

“แม่นางกู้ เจ้าอย่าขุ่นเคืองไปเลย ข้าเชื่อเจ้า ในเมื่อเจ้าพูดว่าชิวเตี๋ยมิได้ป่วย เช่นนั้นตกลงนางเป็นอะไรกันแน่?”

ฮูหยินสามถามต่อ บัดนี้นางกังวลลูกสาวที่ยังนอนหมดสติอยู่ตลอดของตนที่สุด

กู้หว่านเยว่เองก็ล้มเลิกการแกล้งปิดเงียบไว้ พูดตามสัตย์จริง

“ทังฮูหยินนี่คือป่วยใจ เรื่องของทังต่าทำร้ายนางหนักมากเกินไป นางไม่ยินดีฟื้นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริง ดังนั้นจึงเลือกใช้วิธีนี้หลบหนี ทำให้ตนเองหลับใหลอยู่ตลอด”

“ป่วยใจ”

ฮูหยินสามและผู้อาวุโสลำดับสามสบตากันแวบหนึ่ง สายตาเปี่ยมความร้อนใจ

แม้ยุคสมัยโบราณไม่มีโรคซึมเศร้าคำจำกัดความนี้ แต่ก็มีคนเป็นโรคซึมเศร้าป่วยและตายไป

ทุกคนล้วนรู้ว่าอารมณ์ดีร้ายล้วนส่งผลกระทบต่อร่างกาย

นึกถึงลูกสาวต้องเป็นเช่นนี้เพราะทังต่า ผู้อาวุโสลำดับสามพิโรธหนัก

“ไอ้สวะสมควรฆ่าให้ตายพันครั้งคนนี้ ข้าจะไปฆ่าเขา!”

“ห้ามเขาไว้!”

ขมับกู้หว่านเยว่เต้นตุบๆ ผู้อาวุโสลำดับสามท่านนี้วู่วามเกินไปแล้ว พูดว่าลมกลับเป็นฝน [1] ไปเสียได้

“ไยจึงห้ามข้า ในเมื่อชิวเตี๋ยหมดสติไม่ฟื้นเพราะไอ้สวะคนนั้น ข้าย่อมต้องสั่งสอนเขาดีๆ!”

“หากท่านฆ่าทังต่าคนนั้นจริง ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าลูกสาวจะตื่นขึ้นมาอีกเลย”

“อะไรนะ?” ผู้อาวุโสลำดับสามตกตะลึงดาบหล่นลงแล้ว “เพราะเหตุใด?”

“ทังฮูหยินหมดสติไม่ฟื้นเพราะทังต่า หากท่านฆ่าทังต่า นั่นเท่ากับว่าตัดปมของเรื่องนี้ไป นางไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวอีกแล้ว ยังฟื้นขึ้นมาทำอะไรเล่า ท่านฆ่าทังต่าไม่เพียงไม่สามารถช่วยนางได้ ยังทำร้ายนางอีกด้วย”

ไม่เคยเห็นใครรักษาโรคเช่นนี้มาก่อน

“หากฮูหยินเชื่อข้า ขอเพียงทำเช่นนี้ก็พอ”

ฮูหยินสามหายใจเข้าลึกๆ พยักหน้าพูดว่า “ข้าย่อมเชื่อใจแม่นางกู้”

“เช่นนั้นข้าไปก่อนแล้ว รอมีความเคลื่อนไหวค่อยส่งคนมาแจ้งข้า”

กู้หว่านเยว่ลุกขึ้นเตรียมจากไป ฮูหยินสามกลับรีบห้ามนางไว้

“แม่นางกู้ มิสู้เจ้าอยู่ต่อที่จวนข้าดีหรือไม่?”

ฮูหยินสามคิดว่าได้พบกู้หว่านเยว่สักครั้งลำบากมาก

ครั้งนี้ต้องเชิญถึงสามครั้งสี่ครา คนจึงยอมมา

หากกู้หว่านเยว่กลับไป ครั้งหน้าต้องการเชิญคนมา ไม่รู้ต้องเสียเวลามากน้อยเพียงใด

เชิงอรรถ

พูดว่าลมกลับเป็นฝน [1] อุปมาถึงคนลงมืออย่างว่องไว